„Abandon”
Małgorzata Wałejko

Wedle tego klucza moja ubiegłoroczna Pascha była przeżyta wzorowo. Błogostan i słodycz.

Tyle, że dawcą tych łask okazał się nie Pan Bóg, nie wprost On, a preparat przeciwkaszlowy zawierający kodeinę, którego łyknęłam przed wyjściem, nierozważnie, nieco zbyt dużą dawkę. Następnego dnia mój Tatuś – lekarz – bezlitośnie rozszyfrował organiczną przyczynę nadzwyczajnych duchowych przeżyć Paschalnej Nocy.

Pewna przemiła Osoba dzieliła się ze mną tym, że nie udało się Jej uchwycić choćby promyka duchowej radości w te Święta. Słuchała radiowej transmisji Triduum będąc w domu ze swym wszędobylskim dwulatkiem, lecz, mimo modlitwy i tęsknoty, nie doświadczyła krztyny odczucia radości ze zmartwychwstania i Bożego oddania.

Przyszły mi na myśl słowa niejakiego Karola Wojtyły, być może znanego Czytelnikowi (:, który w swym doktoracie pisał, że wcale nie stan mistyczny jest największym rozkwitem życia duchowego: to „wiara jest środkiem prawdziwego i właściwego zjednoczenia z Bogiem (…) przewyższa ona każde nawet najbardziej subtelne przeżycie mistyczne”. Zatem przeżycia uczuciowe są uboczną, drugorzędną łaską, niekiedy z wiary wypływającą. A niekiedy nie. Głośno było ostatnio o ujawnionej, permanentnej „nocy zmysłów” Matki Teresy z Kalkuty, o której pięknie napisał Stinissen: „Jej „uczucie” niewiary niosła niezachwiana i niezłomna wiara”.

Przecież tak jest z każdą miłością. Uczucia są, najczęściej u początku, siłą niemal obezwładniającą. Potem odchodzą na drugi plan, cichną, by czasem jak fala morska nieoczekiwanie powrócić i podciąć kostki, na powrót zachwycić Raz Wybranym. W pewnych okresach zanikają, a nawet nabierają wydźwięku negatywnego – niechęci i znużenia. Pozostaje trwanie. Miłość wtedy ma szansę stać się prawdziwie bezinteresowna, nic nie chcąc w zamian, na wzór miłości Pana Boga, powodowanej samą tylko naszą obecnością.

„Bądź tylko, bym cię miał do kochania”.

To szara, niepozorna, codzienna i prosta wiara jest najważniejszą przestrzenią naszego spotkania z Bogiem i złączenia z Nim, komunii miłości. To, że nie „czujemy”, to nic. Sakrament Małżeństwa, obraz relacji człowieka (Kościoła) z Jezusem i zarazem faktyczna obecność Boża, świetnie to oddaje. Podaję obiad. Ogarniam mieszkanie. Gładzę czoło Męża pytając jak minął dzień w pracy. Pijemy herbatę. Zakupy. Jakaś sprzeczka i próba przemilczenia niepotrzebnych słów. Uśmiech. Dzień nie kapiący wyznaniami, wielkimi dziełami i przeciągłymi spojrzeniami w oczy, jeden z tych zupełnie zwykłych.

I ta zwykłość jest miejscem, gdzie, niezbyt naocznie, jesteśmy dla siebie darem. Przez obecność, która wydaje się już oczywistością, a przecież nie jest; jest darem bycia, po śmierć, właśnie z tobą. Są i upadki, kryzysy, a przebaczane wtapiają się w to wspólne bycie i nierzadko przynoszą większe wzruszenie słabością współmałżonka, czystszą jeszcze bezinteresowność. Tu możemy być sobą – z naszą słabością. „Być tylko – do kochania”.

Tak też, jak myślę, kształtuje się nasza więź z Panem Jezusem; w prostym byciu z Nim myślą, zaufaniu – przyjmowaniu Jego miłości w pełnym odprężenia byciu przed Nim sobą, byciu słabym. W staraniu o sumiennie wykonywaną zawodową pracę, dobrze umytą wannę by innym było miło się w niej myć, we wdzięczności za spokój bezczynnego wieczoru. Drobiazgi, którymi pogłębiamy oddanie coraz większych obszarów siebie.

Czasem rozbłyska uniesieniem, jak i małżonków opada czasem żar zakochania.

Zwykle toczy się ot tak, bardzo niepozornie.

Mała Teresa mówiła: On nie chce naszych wielkich czynów (możemy dodać: i uczuć), ale tylko zdania się na Niego i wdzięczności.

Chyba adekwatna muzyczna ilustracja:
http://www.youtube.com/watch?v=-8zglCbLG1U&feature=PlayList&p=6786D49221F2698B&playnext=1&playnext_from=PL&index=38