„Abandon”
Małgorzata Wałejko

Dostrzegam tu zresztą stereotyp krzyżowy: podczas gdy konsekrowanych odstręcza się od miłości (tzw. „więzi partykularnych”), a wskazuje drogę samotności – małżonkom wytycza się drogę samej tylko miłości, a samotności ich się pozbawia.

Obie formy niepoprawne, wg mnie, ponieważ:

A) Wszyscy przecież jesteśmy samotni z natury, bo z Boga wyszliśmy i niespełnieni jesteśmy, dopóki w Nim nie spoczniemy. Obraz Boży, Jego iskra w nas, pamięć czułego stwarzania wciąż w nas nawołuje i pragnie. Nawet najbardziej kochający mąż do końca nie ugasi tego pragnienia. I dobrze, bo „będziesz miłował Pana z całego serca swego” i „nie będziesz miał bogów cudzych”. Bardzo łatwo Jego pierwszeństwo zastąpić ukochanym człowiekiem. Ktoś tam tłumaczył się, że żonę poślubił i nie może przyjść na ucztę - i wcale to Panu się nie podobało. A Bóg nie jest jakoś ślepo, bez powodu zazdrosny; po prostu On wie, że drugi człowiek nie spełni nas, nie może nas zbawić i wyzwolić, kochać nas „Bosko”.
Ta nasza niezbywalna samotność jest swoistym dowodem na to, że każdy, niezależnie od stanu życia, jest z natury wezwany, chce mi się napisać „skonstruowany”, do oddania Bogu głębiny serca. Każdy chrześcijanin jest zaproszony do miłosnej komunii osoba-Osoba. Jak wielu małżonków myśli, że zakonnicy tak, są wybrani do poufałości z Nim, a my tu sobie tak tylko w niedzielę do kościółka i już, bo nasze serca zajął mąż/żona i miejsca nie starczy. To od nas zależy kto tam zajmie tron.

B) A z kolei konsekrowany bez głębokich przyjaźni – w istocie miłości – może na szwank narazić swój psychologiczny rozwój. Mogą to być relacje z osobami tej samej płci, ale dwoistość płci przypadkiem nie jest i warto jej bogactwo odnieść do życia każdego człowieka. Mężczyznę kobiecość obdarowuje i inspiruje do rozwoju – i na odwrót. To dar Boży dla wszystkich ludzi. Dobrze go przyjąć, choć wymaga dojrzałości i zawierzenia.

Bardzo cieszę się, że świat pozna Jana Pawła – mężczyznę zintegrowanego, nie lękającego się miłości do kobiety i przyjaźni z nią, czystej i pięknej. Kapłani zobaczą, że kochać kobietę nie znaczy zrazu porzucać sutanny, lecz że miłość jest – jak pisał św. Jan – z Boga, a kto kocha zna Boga i nie musi Go z tej okazji ranić i opuszczać.