„Abandon”
Małgorzata Wałejko

O. Paweł Kozacki w tekście pt. „Apostolstwo świeckich dominikanów” („W drodze 7/2002) zachęca, by zmienić tę pierwotną zasadę na uwspółcześnioną: „Nie kłaść się spać bez ogłoszenia Chrystusa” i za cel postawić sobie każdego dnia głosić Słowo.

Zbyt łatwo przecież przychodzi nam, jak pisze O. Paweł, utożsamianie głoszenia Słowa Bożego tylko z uczciwym życiem, które widzą inni.

(…) Jeżeli uznamy, że specyfiką dominikanów jest proklamacja Słowa, to również powołanie człowieka żyjącego duchowością dominikańską w świecie będzie charakteryzować się zwiastowaniem Słowa w warunkach i formie dostosowanej do charakteru świeckiego.(…) Powołanie dominikańskie to nie akcja humanitarna (…)

To nie jest nierealne. (…) Warto wprowadzać w swoje życie takie gesty, znaki, słowa, które będą przypominały o Chrystusie. Na przykład, gdy ktoś jedzie do pracy i przejeżdżając obok kościoła, przeżegna się, trzy osoby wokół niego w tramwaju czy autobusie to zobaczą. To jest właśnie zwiastowanie Chrystusa. Jeżeli wychodząc z domu, ktoś powie: „Z Panem Bogiem” czy w inny sposób przywoła imię Boże, to będzie to przepowiadanie. Dzięki temu Kościół będzie głosił wszędzie, wszystkim i na wszelkie sposoby.

Mieć odwagę czule powiedzieć sąsiadce spotkanej przy piaskownicy z niemowlakiem, zapłakanej, bo zaszła w niespodziewaną ciążę, że Pan Bóg wie co robi, daje i zabiera życie w najlepszym momencie - i na pewno jej nie opuści.
Mieć odwagę na pytanie pani w mięsnym: „Dlaczego pani zawsze taka uśmiechnięta?” spojrzeć jej w oczy i powiedzieć: „a od Pana Boga ta pogoda ducha”.
Z dzieckiem zmówić modlitwę.
Męża z troską na twarzy sprawdzającego stan konta przytulić i szepnąć, że Pan Bóg nad nami przecież czuwa.

I dopiero można szukać piżamy :).

Czego Państwu i sobie życzę, dobranoc.