„Abandon”
Małgorzata Wałejko
Maj 2009
Trzynastu Wspaniałych
Dwa wpisy naraz! Po prostu szał, jak na mnie. Szczególnie podziela ten pogląd ( "jak na mnie") zapewne O. Gabriel, którego zaczynam podejrzewać o tajną agenturę dla administratora strony O. Piotra. Żyć mi Człowiek nie daje (Gabriel, nie Piotr). Telefon: "Gosiu, zaglądałem dziś na stronę i nic... ". Spotkanie przed Mszą: "Gosiu, zaglądałem na stronę i nadal..." Po Mszy: "Gosiu, w międzyczasie zajrzałem i wciąż nic nowego". (-: Rzecz jasna przesadzam, lecz nieznacznie tym razem. (-: I O. Gabryś wie, jak szczerym uczuciem mimo tego doń pałam (sympatii, gwoli wyjaśnienia) (-:
A dopisać muszę słówko na temat naszej Wielkiej Trzynastki, czyli Braci Dominikanów wyświęconych nie dalej jak w sobotę. Towarzyszyliśmy Im myślami i modlitwą cały dzień, zwłaszcza w przedziale czasowym 10.00 - 12.00 i tą drogą my, czyli Wałejki Trzy, a wraz z nami i szczecińska Fraternia, spieszymy zapewnić najszczerzej, jak bardzo dzielimy Ich szczęście i zarazem życzyć jak najlepiej.
Czyli jak i że co? Przypominają mi się tutaj słowa mojego „guru” (-: O. Marka, który kiedyś opowiadając w DA o swoim kapłaństwie i ojcostwie z nim związanym powiedział zdanie, które głęboko w myśl mi zapadło. "Będę dobrym kapłanem i ojcem, jeśli nie będę chciał zapanować nad Życiem, które przekazuję, które przeze mnie przepływa".
Zdanie o tyle uderzające, iż nasuwa analogię z małżeństwem. Tutaj chcemy przyjąć postawę służebną wobec płynącego od Boga daru życia, a antykoncepcja jest próbą zapanowania nad nim. Zdanie na Boga jest przyjęciem tego, że do Niego należy życie - i u zarania, i w toku (dzieci nie są nasza własnością) i u końca. Tajemnica i cud stworzenia to Jego tajemnica i cud, nie moja, nasza. Dlatego nie - antykoncepcji, in vitro, eutanazji.
Życie, jakie płynie przez ręce kapłanów to inne Życie, ale nie mniej realne i nie mniej święte. To Życie, które będziemy mieli w sobie, gdy będziemy z ich rąk przyjmować Ciało i Krew Pana, to Woda Żywa, jakiej Pan daje przez ich namaszczone dłonie, byśmy więcej nie pragnęli. To Nowe Życie, gdy rozwiązują na ziemi i w niebie nasze pęta w sakramencie pokuty i pojednania.
Dziś jeden z Braci przesłał nam sms-em lakoniczne "błogosławię" i odczuliśmy na nowo wielkość tajemnicy działania In Persona Christi, gdy nagle "nasz Romek" przekazuje nam błogosławieństwo nie, nie swoje, ale Samego Pana, wprost od Niego.
Zatem życzymy Wam Kochani Bracia, byście byli sługami tego Życia, pokornymi i nie chcącymi jakkolwiek nad nim panować lub nawet współpanować, np odbieraniem choć krztyny Panu należnej chwały.
Jak gliniane naczynia.
Ściskamy Was z serca a Dwóch Ojców już wypatrujemy w Szczecinie.
2 komentarze
-
2009-05-30
trytka
Ocena:
z tymi wpisami to naprawdę bardzo słodkie ze strony Ojca i zabawne :) płynie przez nich życie jak p...
z tymi wpisami to naprawdę bardzo słodkie ze strony Ojca i zabawne :) płynie przez nich życie... » -
2009-05-27
Zosia
prymicje
miałam dziś okazję być na prymicjach "trzynastu wspaniałych" w Poznaniu - różne kryzysy, również... »
Obowiązkową lekturą na studiach pedagogicznych jest "O duszy nauczycielstwa" Jana Władysława Dawida. Wielu studentom wydaje się anachroniczna (powstała bądź co bądź w 1912 roku), lecz dla mnie jest to prawdziwa perła. Dawid pisze, iż jądrem powołania nauczycielskiego jest "miłość dusz ludzkich" - duchowa wspólnota z innymi, jedność z wewnętrznym ich życiem, odczuwanie braków innych w sobie samym. "Rozszerzanie własnej jaźni" na innych. Piękne i głębokie słowa, lecz czy aktualne w dzisiejszych realiach akademickich? Ostatnio na konferencji słowa, iż miłość do studentów jest istotą pracy w uniwersytecie spotkały się ze szmerem oznaczającym, jak sądzę, sprzeciw i rozbawienie. Czyż dziś nie jest tak, że im bardziej formalne, zdepersonalizowane relacje z wykładowcą, tym bardziej profesjonalne, rzeczowe, merytoryczne? Tak zarysowane zachowania wielu wykładowców wydają się etapem przejściowym przed edukacją bez nauczyciela, via internet, która wedle niektórych jest kwestią czasu.
... więcej »
