Betoniarka
Mateusz Przanowski OP
Maj 2009
17.05.2009 10:20
Duma
Jednym z najwspanialszych rzeczy, które otrzymujemy w Kościele jest prawo do dumy z Chrystusa Zwycięzcy i do dumy ze świętych. Bez tej dumy stajemy się chrześcijanami, którzy „przepraszają, że żyją”, albo podlizują się światu. Jest coś rozpaczliwego w chrześcijaninie, któremu zostały powierzone największe tajemnice zbawienia, a on, utraciwszy dumę, zaczyna się rozglądać, poszukując czegoś lepszego.
-
2009-06-05
gp
rewelacja
Bardzo dobra uwaga. Jest oczywiście subtelna "mentalnościowa" granica między dumą a pychą, ale zasadnicza różnica, jak sądzę, leży w tym, że pycha zawsze jest związana z pomniejszaniem innych, a wywyższaniem siebie, podczas gdy duma zapomina o sobie, ale nie daje zapomnieć o godności, którą nosi się w sobie - a więc prawdziwa duma uszlachetnia nie tylko mnie ale i innych. Tak sobie myślę, że z lęku przed pychą łatwo zapomnieć o dumie tej dobrze rozumianej. Ale lęk wiąże się z brakiem miłości, który zakłada chyba jednak jakąś subtelną pyszność... Czy można zatem łatwo usprawiedliwić siebie z zaniedbania dumy z daru chrześcijaństwa, a więc i z odpowiedzialności za ten dar? Dzięki za przyczynek do przemyślenia sprawy, pozdrawiam.
