Betoniarka
Mateusz Przanowski OP

W wersji optymistycznej - chodzi o pieniądze na renowację, w wersji pesymistycznej – po prostu o pieniądze. Ale powiem szczerze, że mnie to przeraża. Dlaczego? Z dwóch powodów. Po pierwsze zwyczaj ten uderza boleśnie w istotę chrześcijańskiego przesłania, iż łaska jest czymś, co Bóg daje za darmo. U Boga niczego nie można kupić, a już na pewno nie można kupić zbawienia i miłości. To się dostaje. Po drugie, zgodnie z powszechnym obyczajem, do własnego domu nie kupuje się biletów. Bilety kupuje się do galerii, do kina, teatru, itp. Sprzedawać bilety do kościoła, to wysyłać sygnał: „Nie jesteś u siebie w domu. Jesteś na jakimś przedstawieniu, jakiejś prezentacji”.

Kiedyś poszedłem pomodlić się do jednego z piękniejszych kościołów w Krakowie. Przy drzwiach stały dwie osoby, które sprawdzały bilety. W przypływie gorliwości powiedziałem sobie, że nie będę kupował biletu do swojego własnego domu. Z nieprzejednaną twarzą ruszyłem przed siebie. Pani bileterka zatrzymała mnie, spojrzała głęboko w oczy i powiedziała: „Widzę, że Pan na modlitwę, to proszę bez biletów”. Zdobywając się na odwagę zapytałem: „A jak Pani to rozpoznaje, kto idzie na modlitwę, a kto nie?”. „Praktyka” – odrzekła. Co gorsza, takich historyjek znam więcej.

Andre Frossard spotkał Boga w kaplicy, do której trafił przez przypadek. Przecież takie nawrócenia zdarzają na tym świecie! Frossard nie miałby szansy, gdyby przed drzwiami do kaplicy stał bileter.