Betoniarka
Mateusz Przanowski OP

Pewien mądry rabin powiedział: „Ważne jest, że czytasz Biblię, ale jeszcze ważniejsze jest, by Biblia czytała ciebie”. (Cytuję z pamięci, mam nadzieję, że nie przekręcam). Jest coś genialnie trafnego w tej intuicji. Zwróćcie uwagę, jak wiele jest książek pod tytułem: „Wprowadzenie do lektury Biblii”, albo dla bardziej zaawansowanych: „Hermeneutyka Biblijna”. Wszystkie one uczą nas, jak czytać Biblię i dlatego są bardzo cenne. Uczą tego, jak pozwolić Biblii przemówić do nas. Jest jednak i niebezpieczeństwo ukryte w tych książkach. Podam przykład. Jeden z naszych Ojców pracował w parafii w Szwajcarii. Któregoś dnia dowiedział się od dobrze wykształconych teologicznie asystentek świeckich, że nie będzie czytań ze Starego Testamentu, bo to jest za trudne. Będzie za to przedstawienie, w którym dwie asystentki (nie pierwszej już młodości), przebrane za kwiatka i słoneczko, będą quasi-dziecinnymi głosikami opowiadać młodzieży o Panu Bogu. Argument podstawowy – Biblia jest za trudna. Czasem te rozbudowane wprowadzenia do Biblii powodują, że ludzie boją się tak po prostu wziąć do ręki Pismo Święte. Wydaje im się, że czytanie Pisma Świętego to jakaś „gnoza”, dostępna tylko nielicznym. To wielki błąd. Na czym on polega? Gdy czytamy Biblię powinniśmy wiedzieć do czego zmierzamy. Zmierzamy do tego, by Biblia mogła zacząć czytać nas. Trochę to enigmatyczne, ale nie znajduję lepszych słów. Biblia musi przemówić swoim własnym głosem i opowiedzieć nam o nas. Coraz mocniej dociera do mnie, że Biblia to jest Ktoś. Ten Ktoś mówi cały czas, bez przerwy, od stworzenia świata. Ten Ktoś umie też przeczytać tę księgę, których wiele rozdziałów jest jeszcze zamkniętych, a więc moje serce. On, ten Ktoś, ma już przeczytane w moim sercu to, czego ja jeszcze nie potrafię przeczytać.