Betoniarka
Mateusz Przanowski OP

 

Dosyć często zdarza mi się spotykać z takim oto scenariuszem powolnej destrukcji wiary. Powtarzalność tego smutnego scenariusza jest zadziwiająca.
1. Spotkanie z jakąś wspólnotą. Przebudzenie do wiary. Głębokie „doświadczanie” Boga. Poczucie żywej wiary – świat wydaje się być pełen Boga. Wspólnota staje się centrum życia. Życie zaczyna się toczyć „od i do” spotkania modlitewnego. Wspólnocie przewodzi nowoczesny kapłan. Jest bardzo otwarty, nie boi się przytulić człowieka i można z nim o wszystkim pogadać. Jest bardzo ludzki, nie spina się bez potrzeby. Wszyscy się u niego spowiadają, bo jest dobrym spowiednikiem. Spowiedź jest rozmową i „towarzyszeniem duchowym”. Kapłan otwarcie mówi o swoich zranieniach i słabościach. To dodaje mu uroku i czyni wiarygodnym. Centralnym jednak doświadczeniem tego czasu jest poczucie jakiejś wszechmocy. Człowiek zaczyna widzieć siebie, jako plastelinę, którą zaraz zacznie z pomocą łaski Bożej formować. Pojawia się wielkie poczucie wewnętrznej siły.
2. Po jakimś czasie następuję odkrycie. „Nie jestem plasteliną”. Pomimo doświadczenia mocy Bożej, moje stare grzechy nie chcą wcale ustąpić. We wspólnocie z ludzi zaczyna „schodzić politura”. Nowoczesny ksiądz coraz częściej mówi o swoich zranieniach, a coraz mniej o Chrystusie. Jednak najbardziej denerwujące jest życie. Trzeba pracować, dogadywać się z innymi ludźmi. „Walka o byt” w pełnym rozkwicie. Świat jest pełen zła i przewrotności ludzkiej. Nie wiadomo jak się wobec tego zachować. We wspólnocie mówi się nieustająco o słabościach, a w świecie trzeba być silnym, bo się zginie. Poczucie wewnętrznej siły powoli ulatuje.
3. Dramatyczne zachwianie wiary. Możne nawet jej utrata. Odejście nie tylko ze wspólnoty, ale z Kościoła. Gdzie jest Bóg? Bóg nie jest wszechmocny, bo inaczej pomógłby mi się uporać z samym sobą. Trzeba się dopasować do świata i rządzących nimi reguł. Nowoczesny ksiądz okazuje się raczej manipulantem i narcyzem, niż kimś, na kim można się oprzeć. Trzeba sobie radzić samemu.
4. Dynamiczne wkroczenie w świat „pop-psychologii”. Może zjawić się terapia. Odkrycie nowego źródła mocy. Kościół prezentuje się teraz, jako śmieszna, nieświadoma siebie instytucja, pełna samozakłamania. Poczucie głębokiego wyzwolenia, prawdziwego odkrywania siebie. Kościół jest już tylko negatywnym bohaterem, świadkiem naszej wcześniejszej naiwności.
Zbyt często dziś ten scenariusz się powtarza, by nie zwrócić na niego uwagi. Gdzie jest błąd w wychowaniu, które proponuje wiele wspólnot? Może po prostu zamiast uczyć życia wystrzeliwuje swoich członków na jakąś pozaziemską orbitę, z której spada się z wielkim hukiem?