Betoniarka
Mateusz Przanowski OP Luty 2009

 

Dwa porównania przychodzą mi do głowy. Wyobraźcie sobie boisko piłkarskie i grające na nim drużyny. Nagle z jednej z nich odchodzi kilku piłkarzy. Ku zdumieniu gawiedzi ex-piłkarze siadają na stanowisku komentatorskim i zaczynają głośno komentować mecz, koncentrując uwagę na swojej osłabionej drużynie. Padają sformułowania w stylu: „Przyszłość tej drużyny widzę w czarnych barwach”; „Dlaczego tak słabo grają?”; „Ja bym raczej wzmocnił atak, niż obronę, no cóż, przy takim słabym trenerze za dużo się nie można spodziewać...”; „Ja na ich miejscu, to zrobiłbym...”, itp. Drugie porównanie jest takie. Rozwiedziona para. Mąż, który porzucił swoją żonę dla innej kobiety, zaczyna publicznie dywagować na temat wad i zalet swojej byłej żony. Co byśmy powiedzieli? Myślę, że ex-piłkarzom powiedzielibyśmy: „Panowie, albo wracacie na boisko, albo skończmy to przedstawienie”, a do ex-męża: „Niech Pan tak nie mówi, bo to jest niesmaczne” (w najłagodniejszej formie).
Przynajmniej raz w tygodniu w jakiejść gazecie można znaleźć wynurzenia ex-księży na temat Kościoła i jego przyszłości. To, że odeszli jest najgłębszą sprawą ich sumienia i odpowiedzialności, ogromnym dramatem, który osądzić może tylko sam Pan Bóg. Ale skąd się bierze ta chęć naprawiania Kościoła? Ta niezmącona niczym pasja wymądrzania się na jego temat? Coś niezdrowego jest w tej reakcji. Oczywiście, nie moją rolą jest wyznaczać, jaka reakcja jest zdrowa, a jaka nie, ale na mój rozumek mogę przypuszczać, że powinna znaleźć się pomiędzy postawą: „Dobra, mam dość tej fikcji – bawcie się sami”, a poczuciem głębokiego smutku i tragedii. Jednak zajęcie fotela eksperta od spraw Kościoła, to klasa sama dla siebie. Czy w sprawach lekarskich ekspertem jest lekarz, który został pozbawiony prawa do wykonywania zawodu z powodu popełnionych błędów w czasie operacji?
Jeden ze znajomych braci powiedział mi kiedyś w żartach: „Jeżeli – co nie daj Boże – odszedłbym z kapłaństwa, a potem zobaczyłbyś jakieś moje teksty na temat Kościoła, to daję ci prawo do zastrzelenia mnie. W biurku zostawię informację dla policji, że prosiłem o to, będąc w pełni władz umysłowych”. Czarny humor najlepszą odtrutką na absurd.