Betoniarka
Mateusz Przanowski OP Sierpień 2010

Oto nasz poczciwy dobrze znany znajomy, czyli „wierzący niepraktykujący” (dalej WN) zaczyna się dokształcać i powoli przemienia się w intelektualnego wilkołaka. Z zahukanego, karconego przez swoją babcię i sumienie, zawstydzonego i niepewnego swojej postawy człowieka, przemienia się w chętnego dyskutanta, błyskotliwego szermierza idei (wyczytanych z „Nesweeka”, „Polityki” i „Gazety Wyborczej”), odważnego krytyka hierarchii i hipokryzji kleru. Wiadomości w stylu: „Znaleziono ciało Jezusa syna Józefa” i „Św. Józef żyje – widziano Go w Londynie” już mu nie wystarczają. On dywaguje na temat polityki Benedykta XVI, zadaje pytania o przyszłość Chrześcijaństwa, nie waha się podejmować zawiłych teologicznych kwestii: celibatu, Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, struktury Kościoła, itp. To nic, że od 5 lat nie był u spowiedzi; to nic, że nie odróżnia chrztu od bierzmowania; co za problem, że według niego Skład Apostolski liczy 12 Apostołów a jedyny egzemplarz Pisma Świętego, który posiada, dostał od Świadków Jehowy. Nie dziwi go zupełnie zaskakujący zbieg okoliczności, że zawsze jak przychodzi do kościoła to trafia na święcenie pokarmów w Wielką Sobotę. To są kompletnie nieistotne drobiazgi. Współczesny WN jest generalnie z siebie zadowolony. Tezy teologiczne wygłaszała odważnie, patrząc Kościołowi prosto w oczy. Oj, stary dobry WN z lat osiemdziesiątych. Któż za Tobą nie zapłacze?!