Nadziwić się nie mogę
Paweł Kozacki OP

Natychmiast uruchomiły się w mnie skojarzenia:
     „Zstąpił do piekieł”. Tu widać uniżenie, ogołocenie, kenozę na którą Jezus zdecydował się z miłości do każdego grzesznika. To zdjęcie przedstawia szeol! Chrystus przez swoją śmierć zstąpił do otchłani, by stamtąd wyprowadzić starego Adama i wszystkich, którzy w grzechach pomarli. Zstąpił do tych ponurych niskości śmierci, by rozświetlić je blaskiem swojej obecności…
     „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12,24) – powiedział Jezus do Filipa i Jana gdy przyszli do Jezusa informując Go, że Grecy, którzy przybyli do Jerozolimy na święto chcą go zobaczyć. Jezus jest tu ziarnem, które wrzucone w glebę grobu obumiera, by przynieść plon obfity...
     „Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa”. Jezus jest tu rosą, które spada na ziemię wyschłą przez grzech i łaknącą Żywej Wody i nie wróci do Ojca zanim nie spełni misji zbawienia…
     Okazało się, że się nie rozminąłem w interpretacji z twórcami wystroju, ponieważ wskazali oni jako klucz do zrozumienia swego dzieła 24 i 25 rozdział Księgi Proroka Izajasza: „Żałośnie wygląda ziemia, zmarniała; świat opadł z sił, niszczeje, niebo wraz z ziemią się wyczerpały”. „Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody; (8) raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę od swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł”.

    Jakże się zatem zdziwiłem, gdy zaczęły do mnie dochodzić głosy streszczone we wpisie na Rebelii przez nijaką Kawe: „Krakowscy dominikanie powiesili Pana Jezusa na żyłce. A dokładnie powiesili Hostię w Grobie Pańskim – na żyłce, bez monstrancji. Nie zdołałam się przyjrzeć, jak konkretnie jest to technicznie rozwiązane, ale instalacja wygląda tak, że w tle jest wielkoformatowe zdjęcie morza, granatowego, wzburzonego wiatrem, a na środku instalacji (ołtarza???) wisi na żyłce Najświętszy Sakrament”.
    Jakie morze? Jakie granatowe? Jaka żyłka? – zacząłem myśleć. Jak ktoś nie potrafi patrzeć, nie odróżnia kolorów, jak dla kogoś tekstem objawionym są przepisy liturgiczne, a nie Słowo Boże, to najpierw zamiast skojarzeń biblijnych narzucają mu się odstępstwa od norm i przepisów. Postów pod tym wpisem już nie czytałem, ale usłyszałem, że sprofanowaliśmy Najświętszy Sakrament. Zgoda, nie zachowaliśmy przepisów liturgicznych i bardzo przepraszam jeśli kogoś to dotknęło, ale nie mogę się nadziwić dlaczego Najświętszy Sakrament za szybką na metalowym patyku z kilkoma drutami rozchodzącymi się koncentrycznie przykryty firanką, to „cześć i chwała”, a ten sam Najświętszy Sakrament za szybką powieszoną na niewidocznych nitkach, rozebrany ze skafanderka monstrancji, to „wstyd i hańba”. Pan Jezus uniżył samego siebie, a jego pobożnych obrońców ukazanie tego faktu bardzo gorszy.
     Mam wrażenie, że studenci Beczki tworzący wystrój grobu wczytali się z przesłanie Ewangelii, zrozumieli na czym polegało uniżenie Jezusa, Jego grób, wejście w doświadczenie człowieczej śmierci i potrafili przedstawić to w plastycznej formie. Udało im się pokazać, że Jezus zmasakrowany i zabity, „Wyrósł przed nami jak młode drzewo i jakby korzeń z wyschniętej ziemi. Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał”. Według mnie, potrafili rewelacyjnie przedstawić przesłanie Wielkiego Piątku. Oczywiście nie każdemu taka instalacja musi się podobać, nie każdy musi ją akceptować, ale mówienie o profanacji i żyłkach jest postawą kogoś, kto patrzy na palec w sytuacji, gdy ktoś wskazuje na księżyc.