Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP
17.10.2009 21:24
Współczująca miłość
Zmiażdżony cierpieniem – może współczuć naszym słabościom. Takiej miłości obca jest skłonność, by zaznaczać swą pozycje, znaczenie, wyższość wobec kogokolwiek.
-
2009-10-20
Szaweł
Ocena:
Współczująca miłość - pokorna?
Piękny tekst Ojca o miłości, ale przede wszystkim o pokorze! Pokorze, której tak bardzo współczesnym brakuje. Pokorze, która nieodzownie łączy się z posłuszeństwem. Wierni posłuszni Świętemu Kościołowi Katolickiemu, dla zakonników dodatkowo posłuszeństwo przełożonym, począwszy od Ojca Świętego, poprzez Generała zakonu do przeora czy przełożonego domu. W ten sposób umniejszamy się, bo czyż poprzez posłuszeństwo nie jesteśmy „Zmiażdżeni cierpieniem”? Cóż nas bardziej boli niż urażona duma (pycha)? Czemu więc jesteśmy nieposłuszni? Nie realizujemy wezwań Jego Świętobliwości Benedykta XVI? Nie przestrzegamy praw Świętego Kościoła Katolickiego? Cze mocni jesteśmy tylko w słowach? Niech nasza modlitwa nie jest pusta jak te pogańskie. Przecież wezwanie „Nie tak będzie między wami”, jasno pokazuje jaką drogą iść. Drogą pokory i posłuszeństwa. Wtedy będziemy kochać współczując, widząc Boga, jako cel naszego życia tu i teraz.
- Współczująca miłość - pokorna? 2009-10-20 Szaweł
- Re: Współczująca miłość - pokorna? 2009-10-21 Migdal
- Bardzo... 2009-10-22 Kasia (Sz)
- "Zmiażdżony cierpieniem - może współczuć naszym... 2009-10-19 Kasia (Sz)
- Dziękuje 2009-10-19 Gosia
19.05.2012 21:00 | Dużo więcej
Obietnica Ojca, której spełnienie dokonuje się po Zmartwychwstaniu Pana, to dużo więcej nic spodziewali się uczniowie. Znacznie więcej niż powrót do chwalebnej przeszłości- "przywrócenie królestwa Izraela" (cóż to może oznaczać dla nas dziś?). Została nam dana obietnica całkiem nowego poznania Jezusa, poprzez dar Ducha. Dużo głębszego poznania - i tak zachwycającego, że nie będziemy się w stanie oprzeć, aby nie być świadkami.
12.05.2012 22:06 | Co mówił Piotr?
Niekiedy któreś z czytań w Lekcjonarzu, jest zlepkiem powyrywanych z kontekstu fragmentów większej całości tekstu. Stąd owe skomplikowane oznaczenia jak np dziś: Dz 10,25-26.34-35.44-48. Z kompilacji tego tekstu wynika, że Duch Święty zstąpił wówczas, gdy Piotr mówił następujące słowa: "Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie". Gdy jednak zajrzymy do całości opowiadanej w Dziejach Apostolskich historii, czytamy, że Duch zstąpił podczas słów: "Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów".
Otóż głoszony kerygmat, nie zaś oświecenie Piotra - staje się "przestrzenią" zstąpienia Ducha. Jest różnica?
06.05.2012 00:15 | Bolesne doświadczenie
"Bali się go, nie wierząc, że jest uczniem". Co musiał wtedy czuć Paweł? I jak bardzo łaska Pana pozwoliła mu wytrwać, bez poddania się pokusie zniechęcenia ludzkim wymiarem Kościoła!
29.04.2012 00:31 | Mówić w Duchu
Panie - daj słowo, obraz, przypowieść, która sprawi, że Twoja Prawda przemówi z siłą zdolną skruszyć opór powstrzymujący wiarę.
... więcej »
21.04.2012 21:09 | Pozostańcie w mieście
Dar pokoju,który przekazuje swoim uczniom Zmartwychwstały Pan, objawia się w trojaki sposób.
1. Zrozumienie sensu przeszłych zdarzeń: "Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, i rzekł do nich: Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie".
2. Zdolność do trwania, zamiast chaotycznej "bieganiny": "Pozostańcie w mieście" (w Jerozolimie - mieście pokoju)
3. Łaska ufności: "Oczekujcie na Obietnice Ojca" - dar Ducha.
