Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP

Apel o świętość. "Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!" To wezwanie dotyka wymiaru ludzkiej odpowiedzialności - wysiłku, starań. Ma swoja część negatywną ("Nie będziesz" - postaw tamę swoim impulsom!) i pozytywną ("Będziesz"- daj z siebie jak najwięcej w obdarowaniu drugiego!).

Jest też wymiar paradoksalny: świętość rodzi się tam, gdzie człowiek uznaje się za grzesznika - chorego na słabość i skłonność do zła.
"On odpuszcza wszystkie twoje winy
i leczy wszystkie choroby.
On twoje życie ratuje od zguby,
obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Wreszcie fakt poza zasługa i miłosierdziem: "Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?". To Jego bliskość, która nas wypełnia, jest źródłem świętości.

Królestwo, o którym mówi Jezus oznacza szczęście uczestniczenia w spełniających się pragnieniach Ojca.

Jezus nami potrząsa: Nie trać smaku! Nie zgódź się na to, co pozbawia Cie wyrazistości i światła. Nie daj ograbić się z mocy prawdy i uczciwości. Bądź szczery i jednoznaczny. Nie udawaj!

Chwyć mocno Panie świecznik mojego życia, by płonął i był przydatny innym.

Kościół nauczający kroczy po cienkiej linii, ocierającej się o sprzeczność. Z jednej strony wzywa wierzących do uznania się za nic nie znaczących, pokornych i ubogich  w obliczu łaski Boga (puste ręce grzesznika). Z drugiej zaś strony naucza o zasługach, od których zależne jest zbawienie (ręce pełne dobrych czynów). Gdzie jest prawda? W połączeniu obu tych prawd? W napięciu między obu biegunami, które inspiruje do poszukiwań: "Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy pełnicie Jego nakazy; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory" So 2,3