Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP

Wielu ludzi doświadcza zapadania się w głąb samych siebie. Kiedy życie wydaje im się monotonnie i bez celu przepływać bez palce, a tęcza już dawno nie pojawiła się na ich niebie – popadają w przygnębienie. Ćmiący ból sprawia, że Tracą żywy kontakt z innymi, rozmowy przestają cieszyć i stają się zdawkowe. Modlitwa nie płonie żywym światłem, lecz ledwie się tli.
Człowiek, którego w opisanej, ewangelicznej scenie uzdrawia Pan, zostaje do Niego przyprowadzony. Apatia i zapadanie się w sobie sprawiły, że duch inicjatywy i zdolność do wyrażania pragnień, był jak „sowa w ruinach, albo samotny ptak na dachu”. To ludzie mu bliscy, ci, którzy obserwowali z zewnątrz niepokojący proces zamykania się coraz głębiej we własnym, smutnym świecie – przyprowadzają go do Jezusa.

Scena, w której Pan dokona otwarcia wewnętrznej samotni, odsłania głęboko osobiste i pełne intensywności działanie Zbawiciela. Chrystus jakby chciał wejść do środka tego człowieka, jego zapaści, aby od wewnątrz wypełnić go siłą, ożywczym tchnieniem i wyprowadzić na wolność. On wziął go na bok, osobno od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego:Effatha, to znaczy: Otwórz się! Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić.
Powiedzcie małodusznym: Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto - pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by zbawić was. Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie!