Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP
17.10.2009 21:24
« powrót
Współczująca miłość
Zmiażdżony cierpieniem – może współczuć naszym słabościom. Takiej miłości obca jest skłonność, by zaznaczać swą pozycje, znaczenie, wyższość wobec kogokolwiek.
Zmiażdżony cierpieniem – może współczuć naszym słabościom. Takiej miłości obca jest skłonność, by zaznaczać swą pozycje, znaczenie, wyższość wobec kogokolwiek. Świat opowiada się za mocną pozycją i smakiem władzy. Uczniowie Jezusa są wezwani do odkrywania miłości współczującej. „Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”.
« powrót
5 komentarzy
-
2009-10-22
Kasia (Sz)
Bardzo...
...dziękuję Migdał. » -
2009-10-21
Migdal
Re: Współczująca miłość - pokorna?
Bycie posłusznym rzeczywiście może niekiedy miażdżyć cierpieniem... Nie wobec osoby kochającej,... » -
2009-10-20
Szaweł
Ocena:
Współczująca miłość - pokorna?
Piękny tekst Ojca o miłości, ale przede wszystkim o pokorze! Pokorze, której tak bardzo... »
19.05.2012 21:00 | Dużo więcej
Obietnica Ojca, której spełnienie dokonuje się po Zmartwychwstaniu Pana, to dużo więcej nic spodziewali się uczniowie. Znacznie więcej niż powrót do chwalebnej przeszłości- "przywrócenie królestwa Izraela" (cóż to może oznaczać dla nas dziś?). Została nam dana obietnica całkiem nowego poznania Jezusa, poprzez dar Ducha. Dużo głębszego poznania - i tak zachwycającego, że nie będziemy się w stanie oprzeć, aby nie być świadkami.
12.05.2012 22:06 | Co mówił Piotr?
Niekiedy któreś z czytań w Lekcjonarzu, jest zlepkiem powyrywanych z kontekstu fragmentów większej całości tekstu. Stąd owe skomplikowane oznaczenia jak np dziś: Dz 10,25-26.34-35.44-48. Z kompilacji tego tekstu wynika, że Duch Święty zstąpił wówczas, gdy Piotr mówił następujące słowa: "Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie". Gdy jednak zajrzymy do całości opowiadanej w Dziejach Apostolskich historii, czytamy, że Duch zstąpił podczas słów: "Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów".
Otóż głoszony kerygmat, nie zaś oświecenie Piotra - staje się "przestrzenią" zstąpienia Ducha. Jest różnica?
06.05.2012 00:15 | Bolesne doświadczenie
"Bali się go, nie wierząc, że jest uczniem". Co musiał wtedy czuć Paweł? I jak bardzo łaska Pana pozwoliła mu wytrwać, bez poddania się pokusie zniechęcenia ludzkim wymiarem Kościoła!
29.04.2012 00:31 | Mówić w Duchu
Panie - daj słowo, obraz, przypowieść, która sprawi, że Twoja Prawda przemówi z siłą zdolną skruszyć opór powstrzymujący wiarę.
... więcej »
21.04.2012 21:09 | Pozostańcie w mieście
Dar pokoju,który przekazuje swoim uczniom Zmartwychwstały Pan, objawia się w trojaki sposób.
1. Zrozumienie sensu przeszłych zdarzeń: "Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, i rzekł do nich: Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie".
2. Zdolność do trwania, zamiast chaotycznej "bieganiny": "Pozostańcie w mieście" (w Jerozolimie - mieście pokoju)
3. Łaska ufności: "Oczekujcie na Obietnice Ojca" - dar Ducha.
