Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP

Zdarza się, że pewne konkretne okoliczności (miejsce, zapach, widok) budzą fatalne wspomnienia. Fatalne, gdyż ich efektem jest po raz kolejny przeżywane poczucie winy i wstydu z powodu popełnionego zła: egoizmu, tchórzostwa, kłamstwa, zdrady.
Dla Piotra, który zaparł się Mistrza, taka okolicznością mógł być do końca życia żarzący się ogień. Mógł się weń wpatrywać w poczuciu największej klęski, sparaliżowany i niezdolny do podjęcia miłości otwartej na przyszłość.
Znamienne, że pierwsze spotkanie Zmartwychwstałego z Piotrem dokonuje się właśnie w takiej scenerii. "Kiedy zeszli na ląd, ujrzeli żarzące się na ziemi węgle".
Aluzja jest jasna. Piotr natychmiast wędruje w tamten tragiczny moment gdy "stał i grzał się" (Jan 18,25), tonąc w lęku, który spowodował wyparcie się znajomości z Mistrzem. I gdy teraz nad Morzem Tyberiadzkim stoi sparaliżowany wspomnieniem, pełen wstydu i poczucia winy, Jezus zaczyna z nim rozmowę o miłości. Daje Piotrowi do zrozumienia: historia naszej miłości nie skończyła się. Twój upadek niczego nie zmienia w moim sercu i pragnieniu byś nadal podążał za mną. Nie zatrzymuj się przy tamtym ogniu, chcę rozpalić twoje obolałe serce nowym żarem: odpowiedzialności i współdziałania ze mną - "paś owce moje".