Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP

Szaweł zatem musi uprzedzić wrogów prawdziwej wiary i rusza do boju:

Słyszeliście przecież o moim postępowaniu ongiś, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć, jak w żarliwości o judaizm przewyższałem wielu moich rówieśników z mego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków (Gal 1, 13 n.)

Dla Szawła tradycja przodków to coś dużo więcej niż przywiązanie do religijnych zwyczajów. To fundament jego osobistego rozwoju, więź spajająca czcicieli Boga Jedynego.

Całą swoją energię kieruje na zniszczenie wyznawców Chrystusa. Jest w nim ogromna determinacja. Mknie na rydwanie świętego gniewu rzucając się w wir walki. Jego miecz spływa krwią przeciwników.

Moment nawrócenia św. Pawła to chwila kiedy ten wezbrany strumień zostaje nieoczekiwanie zatrzymany. Tak jak niegdyś Anioł stanął na drodze Baalama nakazując mu błogosławić Izraela, Lud, który pierwotnie miał przeklinać (Lb 23). Ta energia, która niosła Szawła nagle zderza się z mocą miłości, świętości, Prawdy i Życia, które świecą jasnym, oślepiającym blaskiem w Chrystusie. Stopniowo Paweł będzie coraz głębiej rozumiał, że to czego wcześniej spodziewał się po Prawie – usprawiedliwienia i uświęcenia – dokonuje się przez Niego – mocą darmo dawanej łaski. Docierać do niego będzie, że nadzieja pokładana w Świątyni Jerozolimskiej znajduje swe spełnienie w Świątyni Jego Ciała. W komunii z Panem - w Jego Ciele odnajdzie Jedność z Bogiem, której tak pragnął i szukał składając ofiary.

Od chwili tego spotkania strumień nowego życia w Pawle popłynie w świat niepowstrzymanym nurtem. Będzie niesiony pragnieniem, by Dobrą Nowinę o łasce Boga i Jedności otwartej na każdego – głosić wszystkim narodom.