Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP

Pobożność Maryjna ma potrójny blask – przybiera formę wdzięczności za Jej zgodę na Wcielenie, prośby o wsparcie i obronę oraz
zachwytu nad pięknem świętości Boga w Maryi.
"Usyp wał obronny wokół mojego umysłu, o Chryste, gdyż ośmieliłem się opiewać Twoją Przeczystą Matkę” (ikos święta Zaśnięcia)
Diabeł nienawidzi kontemplacji świętości Boga w człowieku. Chce żeby patrzył raczej na swoją grzeszność i broń Boże nie odkrył, że jest świątynią Boga. Nie wiedział swej godności, wybrania, nie widział zamysłów Boga wobec siebie

Nie podziwiamy heroizmu cnót Maryi– tego co ona zrobiła, ale co zrobił w niej Bóg.
Widzimy jak mieszka w namiocie Ojca, tulona w ramionach Ducha – przenikana Słowem.
Patrzymy na uświęcenie, które rodzi się z relacji, zażyłości
Kontemplujemy światło, które nie pochodzi z niej
Bezinteresowny zachwyt świętością – owocem bliskości Boga -
zamieszkania Boga w człowieku.

"Raduję się widząc jak łaska ukrytych tajemnic Bożych objawia się i wyraźnie wypełnia w Dziewicy, i nie wiem jak zrozumieć dziwny i tajemniczy sposób dzięki któremu Bezgrzeszny objawił się nam jako jedyny wybrany, ponad całe stworzenie widzialne i niewidzialne. Dlatego pragnę uczcić Dziewicę, ale stoję jak oniemiały ze zdumienia, niezdolny do myśli i do słów. Jednak wciąż mam śmiałość głosić i wysławiać Bogurodzicę: Zaprawdę jest Ona Niebieskim Przybytkiem" (ikos Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni).