Psim swędem
Wojciech Jędrzejewski OP Kwiecień 2009

Uczniowie opowiadają jak poznali Pana przy łamaniu chleba. Przywykliśmy łączyć tę scenę z Eucharystią, ale zdaje się, że bezzasadnie. Otóż ci dwaj uczniowie opowiadający o spotkaniu Pana nie są Apostołami, nie należeli do grona Dwunastu. Skoro tak – nie byli obecni parę dni wcześniej podczas Uczty Paschalnej, gdzie Jezus ustanowił Eucharystię.

Dlaczego zatem Pan wybrał właśnie moment łamania chleba na objawienie im siebie? Do jakiej sytuacji nawiązał i chciał by pokojarzyli Zmartwychwstałego właśnie z nią?

Otóż uczniowie mogli pokojarzy gest łamania chleba z szeregiem wspólnych posiłków z Mistrzem. Codziennych, ujmujących chwil bycia blisko siebie, dzielenia się przyjaźnią. Mogli też pokojarzyć ów gest z wydarzeniem cudu rozmnożenia chleba. Chwila, w której Mistrz mówi – żal mi tego ludu, bo już trzy dni trwają przy mnie. Mesjasz tak bardzo ludzki, współczujący, dostrzegający potrzeby.

Wtedy to zresztą, gdy lud zorientował się, że nastąpił cud, chcieli obwołać Go królem – lecz On się oddalił. Chcieli Jezusa posadzić na tronie Mesjasza, który zapewnia doczesne powodzenie. Na tym samym tronie chcieli Go widzieć ci wszyscy, w których imieniu przemawiają idący do Emaus: a myśmy się spodziewali, że to On właśnie miał wyzwolić Izraela.

Zmartwychwstełemu zależało na tym, by Jego uczniowie i Apostołowie postrzegali Cud wskrzeszenia z martwych jako nowe, Boskie światło, które odtąd przenika codzienność. Światło niegasnącej Miłości, które płonie w chlebie, rozmowie, bliskości.