Blok wschodni
Wojciech Surówka OP Kwiecień 2011

Foto: Św. Serafin Sarowski modlący się na kamieniu

W niewielkiej książeczce o kapłaństwie Jan Kronsztacki, święty prawosławny żyjący na przełomie XIX i XX wieku w Petersburgu, podaje kilka najważniejszych obowiązków, które powinien spełniać kapłan. Jest wśród nich oczywiście głoszenie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów i duchowe kierownictwo, tak bliskie tradycji wschodniego chrześcijaństwa. Jednak na pierwszym miejscu wśród obowiązków kapłana Jan Kronsztacki wymienia modlitwę – wstawianie się przed Bogiem za lud sobie powierzony. Szczerze przyznam, że to proste i oczywiste stwierdzenie zrobiło na mnie bardzo duże wrażenie. Jan Kronsztacki odwołuje się do starotestamentalnej tradycji modlitwy wstawienniczej, którą szczególnie możemy podziwiać w postawie Abrahama proszącego o ocalenie mieszkańców Sodomy i w modlitwie Mojżesza, wstawiającego się za Izraelitów, gdy walczyli oni z Amalekitami. „Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita. Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na nim. Aaron zaś i Chur podparli jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony. W ten sposób aż do zachodu słońca były ręce jego stale wzniesione wysoko” (Wj 17, 11-12). Ręce modlącego się kapłana powinny być stale wzniesione wysoko.

Gest wzniesionych rąk jest mi bardzo bliski ze względu na kapłaństwo Chrystusa, którego w sposób szczególny jestem uczestnikiem. Na początku życia zakonnego, kiedy jeszcze przygotowywałem się do kapłaństwa, najtrudniej było mi się pogodzić z myślą, że nie będę ojcem. Pewien mądry współbrat poradził mi, żebym spokojnie poczekał do święceń, a wtedy będę prosił, żeby dzieci było mniej. I miał rację. Kapłaństwo jest szczególnym ojcostwem, jest uczestnictwem w ojcostwie samego Boga. Wszystkich najdroższych mojemu sercu poznałem jako diakon lub już jako ksiądz. W tamtym początkowym okresie przygotowań do przyjęcia święceń, wpadł mi również do rąk tomik irlandzkiej poezji w przekładzie Ernesta Brylla. Wśród nich znalazłem przepiękny wiersz anonimowego autora. Opowiada on historię św. Kevina. Niestety nie potrafiłem odnaleźć tamtego wiersza, znalazłem natomiast parafrazę tego tematu pióra Seamusa Heaney’a: 

Święty Kevin i kos