Betoniarka
Mateusz Przanowski OP

Uderza mnie ostatnio prawie całkowita niezdolność większości portalów internetowych do adekwatnego opisu fenomenu Kościoła i tego, co się w nim aktualnie dzieje. Niemoc mediów, czasem śmieszna, zazwyczaj żenująca, która przejawia się w poszukiwaniu afer, pikantnych lub łzawych historyjek, obsesyjnym śledzeniu Rydzyka, wałkowaniu celibatu i innych tematów z tej półki, przybiera ogromne rozmiary. Myślę, że kryje się za tym coś głębszego, niż tylko brak inteligencji i poczucia proporcji. Skaza jest głębsza. Świecczejemy na potęgę. 

Nie wiem, ale podejrzewam, że ci, którzy wybrali samotność ze względu na Eucharystię mogą się poczuć jak zdradzani bohaterowie. I co? Kościół ma zmienić swoją naukę i mamy powiedzieć tym ludziom, że ich ofiara była bez sensu? „Przepraszamy pomyliliśmy się, ale ogólnie cenimy Wasz wkład”? Zamiast ich wspierać robimy krecią robotę, podkopując sens ich heroicznej walki. A to przecież między innymi oni wnoszą do Kościoła ducha męczeństwa, bez którego Kościół nie może się ostać. Wszyscy zawdzięczamy im bardzo wiele i dobrze, żeby o tym usłyszeli. 

Hipokryzja chrześcijan, grzechy ludzi Kościoła (czytaj: księży), nietolerancja i brak otwartości to nasze najważniejsze problemy. To „znaki czasu”. Nie są nimi – pamiętaj – ubóstwo, bezdomność, niewiara, sekularyzacja, rozwody, narkomania, pornografia, „in vitro”, manipulacje medialne, wstyd przed okazywaniem wiary, konkubinaty, itp. O tym nie mów, bo zepsujesz kisiel!

Chęć rozmowy z samym sobą, przynajmniej w moim wypadku, nie była podyktowana pragnieniem pogadania z ciekawym rozmówcą. Raczej chciałem sobie pewne rzeczy spokojnie poukładać w głowie. Oczywiście, lista pytań nie jest zamknięta.