„W drodze”

Z domu wyjechali wcześnie rano. Kiedy weszli do pokoju, Ewa spała. – Spojrzałam na nią i wydała mi się taka mała, bezbronna, krucha, i taka śliczna – wspomina Natalia. Było pierwsze przytulenie, pierwsze pocałunki, kołysanie na rękach. I taki błogostan. Ale nie było wielkiego poruszenia serca, miłości od pierwszego wejrzenia i pewności: to jest moje dziecko. Miłość miała przyjść później.
– To jest naturalna obawa i lęk rodziców adopcyjnych. Wiele osób, które przychodzą do ośrodka adopcyjnego, ma wątpliwość, czy będzie umiało pokochać dziecko, którego nie jest naturalnym rodzicem. Ta miłość oczywiście przychodzi, ale stopniowo, powoli z każdym dniem – tłumaczy Wiesława Sędziak.
Każda para, która decyduje się na adopcję, ma prawo odmówić przyjęcia konkretnego dziecka. Natalia i Rafał też z tego prawa mogli skorzystać. Ale gdy godzinę później zostali sami, spojrzeli sobie w oczy i już wiedzieli: Ewa będzie ich dzieckiem. Po dwóch tygodniach zamieszkała razem z nimi.
Natalia zajmowała się Ewą najtroskliwiej, jak umiała. Spędzała z nią calutkie dnie i noce. Reagowała natychmiast na każdy jej płacz, na każde poruszenie. Ale poczucie, że to jest jej dziecko, za którym tęskni, o którym myśli i bez którego nie wyobraża już sobie życia, przyszło po kilku miesiącach. – Pamiętam, że przez kilka godzin nie było mnie w domu. Gdy wróciłam, Ewa bardzo żywo zareagowała na mój widok. To był ten moment, kiedy została moją córeczką – wspomina Natalia. W stawaniu się mamą pomogły jej też spotkania z innymi mamami. Te rozmowy o pieluchach, o kupkach, o mleku, o ząbkach i kolkach. – Naprawdę poczułam się mamą mojego dziecka. I to, że nie ja je urodziłam, przestało mieć dla mnie już tak wielkie znaczenie.

Całość artykułu w najnowszym, grudniowym numerze miesięcznika „W drodze”