Powołania
Dominicanes, czyli „psy Pańskie”
Nasz założyciel św. Dominik Guzman (1170-1221) powołał Zakon Braci Kaznodziejów (łac. Ordo Praedicatorum – OP), widząc potrzebę stworzenia nowego duszpasterstwa opartego na nieustannym głoszeniu Ewangelii „wszędzie, wszystkim i na wszystkie sposoby”. I tak od 800 lat w swej posłudze kaznodziejskiej pozostajemy wierni słowom św. Dominika: „Mówić nieustannie z Bogiem lub o Bogu”. Zgodnie z jego wolą tworzymy jednomyślną wspólnotę w duchu Veritas – Prawdy, która na całym świecie liczy 6500 dominikanów. Poszukiwanie Prawdy popycha nas do pogłębionych studiów (stąd za charakterystyczny rys naszego zakonu uważa się intelektualizm), a chęć poznania Boga - do osobistego z nim spotkania w kontemplacji. Słowa contemplare et contemplata aliis tradere, czyli kontemplowanie i przekazywanie innym owoców kontemplacji, są naszą codzienną drogą. Wraz z zakonami franciszkanów, augustianów i karmelitów należymy do zakonów mendykanckich (żebraczych), traktujących ubóstwo jako powrót do Ewangelii, naśladowanie życia Apostołów oraz podstawę służenia Bogu. Zgodnie z pragnieniem św. Dominika żyjemy według ewangelicznych rad posłuszeństwa, czystości i ubóstwa, dużą wagę przywiązując do sprawowania liturgii i do modlitwy indywidualnej. Duch założyciela obecny jest do dziś w naszej szczególnej otwartości na świat i na dialog. Poczucie wspólnoty budowane jest na co dzień przez ustrój demokratyczny, jaki panuje w Zakonie.
Ponieważ powołanie jest intymnym zaproszeniem Pana Boga skierowanym do człowieka, każdy pragnący wstąpić do wspólnoty dominikańskiej powinien odpowiedzieć sobie na pytanie: czy Jezus chce, żebym naśladował Go, podążając śladami świętego Dominika? Czy chcę żyć według jego duchowości oraz przyjętej przez niego Reguły św. Augustyna i Ustaw Braci Kaznodziejów?
W przypadku powołania zakonnego formalności, których trzeba dopełnić zawsze stoją na samym końcu. Najistotniejsze jest to, by kandydaci do życia we wspólnocie dominikańskiej charakteryzowali się ściśle określonymi przymiotami. Oczekujemy od nich dojrzałości ludzkiej (przejawiającej się stabilnością emocjonalną, zdolnością do podejmowania decyzji, wytrwałością, odpowiedzialnością, rzetelnością i krytycznością myślenia) oraz chrześcijańskiej (znajomość podstawowych prawd wiary, osobista więź z Chrystusem i Kościołem). Kandydata musi cechować zdolność do bezinteresownej miłości i poświęcenia, predyspozycje do współpracy i nawiązywania kontaktów międzyludzkich, zainteresowanie życiem duchowym i pragnienie świętości, oraz szczere pragnienie realizacji ideału życia zakonnego. Brak zdrowia fizycznego i równowagi psychicznej (przeszkodą są niektóre choroby), brak elastyczności, upór, niezdolność do przyjmowania uwag, krytyki i upomnień, niezdolność do integracji we wspólnocie oraz niezdolność do życia w czystości, posłuszeństwie i ubóstwie wykluczają z życia zakonnego.
Przed wstąpieniem do Zakonu w lepszym rozeznaniu swojego powołania pomocny jest kontakt z Duszpasterstwem Powołań. Osoby chcące poznać życie zakonne zapraszane są też na rekolekcje powołaniowe lub weekendowe dni skupienia. Pierwszym etapem formacji w naszym Zakonie jest prenowicjat (postulat). Rok przygotowań w postulacie kończy się 6-tygodniową sesją odbywającą się w klasztorze w Krakowie. W dniu rozpoczęcia nowicjatu bracia otrzymują dominikański habit.
Strona internetowa duszpasterstwa powołań.
Nasz założyciel św. Dominik Guzman (1170-1221) powołał Zakon Braci Kaznodziejów (łac. Ordo Praedicatorum – OP), widząc potrzebę stworzenia nowego duszpasterstwa opartego na nieustannym głoszeniu Ewangelii „wszędzie, wszystkim i na wszystkie sposoby”. I tak od 800 lat w swej posłudze kaznodziejskiej pozostajemy wierni słowom św. Dominika: „Mówić nieustannie z Bogiem lub o Bogu”. Zgodnie z jego wolą tworzymy jednomyślną wspólnotę w duchu Veritas – Prawdy, która na całym świecie liczy 6500 dominikanów. Poszukiwanie Prawdy popycha nas do pogłębionych studiów (stąd za charakterystyczny rys naszego zakonu uważa się intelektualizm), a chęć poznania Boga - do osobistego z nim spotkania w kontemplacji. Słowa contemplare et contemplata aliis tradere, czyli kontemplowanie i przekazywanie innym owoców kontemplacji, są naszą codzienną drogą. Wraz z zakonami franciszkanów, augustianów i karmelitów należymy do zakonów mendykanckich (żebraczych), traktujących ubóstwo jako powrót do Ewangelii, naśladowanie życia Apostołów oraz podstawę służenia Bogu. Zgodnie z pragnieniem św. Dominika żyjemy według ewangelicznych rad posłuszeństwa, czystości i ubóstwa, dużą wagę przywiązując do sprawowania liturgii i do modlitwy indywidualnej. Duch założyciela obecny jest do dziś w naszej szczególnej otwartości na świat i na dialog. Poczucie wspólnoty budowane jest na co dzień przez ustrój demokratyczny, jaki panuje w Zakonie.
Ponieważ powołanie jest intymnym zaproszeniem Pana Boga skierowanym do człowieka, każdy pragnący wstąpić do wspólnoty dominikańskiej powinien odpowiedzieć sobie na pytanie: czy Jezus chce, żebym naśladował Go, podążając śladami świętego Dominika? Czy chcę żyć według jego duchowości oraz przyjętej przez niego Reguły św. Augustyna i Ustaw Braci Kaznodziejów?
W przypadku powołania zakonnego formalności, których trzeba dopełnić zawsze stoją na samym końcu. Najistotniejsze jest to, by kandydaci do życia we wspólnocie dominikańskiej charakteryzowali się ściśle określonymi przymiotami. Oczekujemy od nich dojrzałości ludzkiej (przejawiającej się stabilnością emocjonalną, zdolnością do podejmowania decyzji, wytrwałością, odpowiedzialnością, rzetelnością i krytycznością myślenia) oraz chrześcijańskiej (znajomość podstawowych prawd wiary, osobista więź z Chrystusem i Kościołem). Kandydata musi cechować zdolność do bezinteresownej miłości i poświęcenia, predyspozycje do współpracy i nawiązywania kontaktów międzyludzkich, zainteresowanie życiem duchowym i pragnienie świętości, oraz szczere pragnienie realizacji ideału życia zakonnego. Brak zdrowia fizycznego i równowagi psychicznej (przeszkodą są niektóre choroby), brak elastyczności, upór, niezdolność do przyjmowania uwag, krytyki i upomnień, niezdolność do integracji we wspólnocie oraz niezdolność do życia w czystości, posłuszeństwie i ubóstwie wykluczają z życia zakonnego.
Przed wstąpieniem do Zakonu w lepszym rozeznaniu swojego powołania pomocny jest kontakt z Duszpasterstwem Powołań. Osoby chcące poznać życie zakonne zapraszane są też na rekolekcje powołaniowe lub weekendowe dni skupienia. Pierwszym etapem formacji w naszym Zakonie jest prenowicjat (postulat). Rok przygotowań w postulacie kończy się 6-tygodniową sesją odbywającą się w klasztorze w Krakowie. W dniu rozpoczęcia nowicjatu bracia otrzymują dominikański habit.
Strona internetowa duszpasterstwa powołań.
