Artykuły opisane tagiem: "Krzysztof Pałys OP"

Każdy chrześcijanin, a przede wszystkim ksiądz, powinien kłócić się z Bogiem o grzesznika: „Panie, przecież ja go nie potępiam, więc i Ty też nie możesz być gorszy ode mnie”. W każdym człowieku kryje się bowiem coś świętego i nietykalnego. Zadaniem kapłana jest to ochronić. Nawet jeśli robi to na wyrost.

Winston Churchill twierdził, że mówca tak powinien skonstruować przemówienie, by wyczerpać temat, ale nie wyczerpać słuchaczy. Myślę, że tak samo powinno być z dobrą książką.

Ten kto chce dziś zobaczyć błogosławioną Matkę Teresę, powinien popatrzeć na jej siostry.

Chrześcijanie nie walczą ze złem. Oni zło przemieniają na dobro. Ile osób walcząc z wadami człowieka rozbiło przyjaźń? Ilu księży oburzonych na grzech współbraci zostawiło swoje kapłaństwo? Ile żon walcząc z mężem alkoholikiem rozbiło małżeństwo? Nie jest sztuką grać, kiedy się wygrywa. Najtrudniejsze są sytuacje kiedy przegrywa się 3:0 i trzeba dograć do końca.

Niemal nigdy nie choruję. Nawet jeśli złapie jesienne przeziębienie, to najczęściej po dwóch dniach przechodzi. Ostatnio zauważyłem jednak objawy dziwnej choroby. To rodzaj chronicznej alergii na świąteczne życzenia.

Ze swoim oratorskim zacięciem i niskim zakapiorsko-radiowym głosem, byłby znakomitym dominikaninem. Niestety, a może i na szczęście, kobiety pociągają go nie mniej niż Bóg…

Jest samotność, która niszczy, ale jest też taka, bez której nie ma dojrzałej osobowości. Jeśli nie potrafisz być sam, nie będziesz umiał być z nikim innym.

Jeśli żyjesz papierowym życiem, umrzesz papierową śmiercią. Życie Jacka z pewnością nie było papierowe, natomiast o śmierć ocierał się nie raz.

Która część przykazania o miłości jest ważniejsza - miłować Boga, czy miłować bliźniego?

Rekolekcje na rozpoczęcie roku szkolnego dla uczniów, nauczycieli i rodziców rozpoczną się w niedzielę, a potem potrwają przez trzy kolejne dni. Wszystko w Bazylice Świętej Trójcy na Stolarskiej w Krakowie. Właśnie dostałem plakat.

Plan jest wyjątkowo chytry. Nie Skopje, ale sama droga jest celem. Noclegów oczywiście nie mamy. Za to posiadamy 8 dni wolnego, kilka zupek w proszku i wiarę, że nasz Pan będzie z nami i podeśle na naszej drodze takich ludzi, jakich będzie chciał.

Ojciec Józef Bocheński, logik i profesor filozofii pracujący w Szwajcarii, przed laty zapytał braci w Krakowie o opinię dotyczącą aktualnej sytuacji w kraju. "Jakie macie zdanie na ten temat?". "Każdy swoje!" – padła odpowiedź. "I bardzo dobrze. Tak u dominikanów być powinno!".

Ludzie nieraz myślą, że nagle się zaprą, nie będą już grzeszyć i będą nawróceni. Nie w Tym rzecz. Nawrócenie to metanoia, przemiana myślenia. Nieustanne sprawdzanie czy Bóg jest na pierwszym miejscu.

Jeśli chcesz sprawić znajomemu księdzu prezent, nie sil się na kolejny album z Janem Pawłem, daruj sobie kolorowe książeczki ze sklepów z dewocjonaliami, może zainwestuj w sensowną modlitwę?

Imieniny Joachima. Wiele osób jest przekonanych, że obok męża św. Anny, mamy w niebie kolejnego orędownika o tym imieniu.

Pewne rzeczy należy przeżyć i tego procesu nie przyśpieszać. Zwyczajnie.

Chciałoby się szybko, po mojemu, oddzielić chwast od pszenicy. Jak w dzisiejszej Ewangelii. A skąd wiemy co w naszym życiu okaże się naprawdę cenne, a co zostanie zwykłą błyskotką? Człowiek chce po swojemu, a Bóg, jakby na złość, swoje.

To nie o sukces chodzi, ale o przeżycie swojego życia do końca. Bóg wie co robi i kiedyś ukaże sens wszystkiego. A duchowi, który szepcze, aby się poddać i złożyć broń, należy zadedykować uroczy utwór legendarnego zespołu „Wańka Wstańka”.

"Księże biskupie, co w tym miejscu robi Marcin Luter?" - zapytał papież koszalińskiego biskupa. Niewzruszony ksiądz biskup odpowiedział: "Ojcze Święty. Luter się nawrócił i teraz codziennie jest na mszy świętej!"

Jeśli dziecko nie przejawia żadnych oznak buntu, we wszystkim zgadza się z mamą i tatą, powinno  to budzić raczej nasz niepokój niż entuzjazm. To wcale nie jest ideał, do którego należy dążyć.

Pytanie o modlitwę jest pytaniem o cel, o to co, stawiamy w centrum naszego życia. Celem chrześcijanina nie jest szukanie własnej doskonałości, lecz nakierowanie wzroku na Boga.

Zaskakujące, że wiele osób, nie tylko wśród dominikanów, mówi o Joachimie Badenim jak o kimś bardzo bliskim. Także ci, którzy nie mieli możliwości spotkać go osobiście twierdzą, że doświadczają jego wstawiennictwa. To tylko kolejny dowód na niezwykłość tej postaci. 

Gdyby jutra miało nie być, a Ty na małym kawałku kartki miałbyś opisać całe swoje życie. To co byś napisał?

Święty Paweł miał rację: gdzie Duch święty tam radość. A dziś przecież zesłanie...

Kiedy powstawał nasz łódzki klasztor przez długi czas jedynie brat Szymon posiadał stałe zameldowanie. Wiele razy odbierał więc na poczcie przesyłki polecone, dla któregoś z braci. Jak wiadomo, aby odebrać taką przesyłkę należy wylegitymować się dokumentem, który potwierdziłby tożsamość i miejsce zamieszkania. 

Wszyscy, których znałem, albo już nie żyją albo siedzą w więzieniu. Ja chcę zostać gangsterem. A potem chcę umrzeć. Ale umrzeć jak prawdziwy mężczyzna, taki, który naprawdę rządzi. Chcę żeby mnie zastrzelili - wyznaje kilkunastoletni chłopak.

Dobry towarzysz duchowy to taki, który wychowuje tak, aby jego podopieczny go nie potrzebował.

Jeśli ktoś mówi, że nie popełnia błędów, to znaczy, że powinien zmienić pracę, bo ich po prostu nie widzi.

Ludzie nie potrzebują szybkich rad, błyskotliwych wywodów, często wystarcza samo wysłuchanie i zwykły gest wsparcia: „Herbatę słodzisz jedną łyżeczką cukru czy dwoma?”, „Może wpadniesz wieczorem na kolację?”. Uczyli mnie tego rodzice chorych dzieci na onkologicznym oddziale. Mimo to sam wielokrotnie łapię się na pokusie dezercji.

Gniew i żądza zemsty fatalnie wpływają na ciśnienie i trawienie. Chrześcijanin to człowiek, który źródła problemów szuka w sobie, a nie w innych.

Poznałem katechetów, którzy po długotrwałym starciu z niektórymi klasami wychodzili obici niczym rangersi po operacji w somalijskim Mogadiszu. To cena pracy na pierwszym froncie. Są zawsze na czele. Z podziwem patrzyłem na ich pracę. Nie mam wątpliwości - to elitarne formacje służb specjalnych w Kościele.

Już od Starego Testamentu widać, że nasz Bóg uwielbia przemawiać do pogan, wybierając do tego osoby z zaskakujących środowisk.

Wrzuć do jednego miejsca kilkunastu facetów z różnymi temperamentami i potrzebami, ubierz w ten sam strój, nazwij braćmi i powiedz, że są dla siebie drogą do świętości. To żart? Wcale nie. Realna wspólnota.

Każdy człowiek powinien mieć jakąś jedną rzecz, której po prostu nie lubi, która zwyczajnie jest dla niego krzyżem. Najczęściej wcale nie trzeba jej szukać - pojawia się sama.

Często zastanawiam się jak to możliwe, że w ogóle jestem zakonnikiem? Dlaczego przełożeni i wspólnoty w których mieszkałem nie rozeznały inaczej? Przez wiele lat nosiłem w sobie przekonanie, że absolutnie wszyscy tutaj pasują, tylko nie ja.

Wiara to nie emocje lub chwilowy infantylizm, ale poczucie sensu i wieczny niedosyt tego świata. Tego się wciąż uczę od wszystkich przyjaciół Jezusa.

Mówienie o swojej przeszłości w kategoriach ciągłej porażki to nieewangeliczne spojrzenie. „Wszystko co przydarzyło ci się w dzieciństwie kształtuje twój charakter i w zasadzie rządzi twoim życiem. Granice i wymiary są ustalone i praktycznie niewiele możesz już zrobić”. Bzdura. Całkowicie nie zgadzam się z tą tezą.

Nie sądziłem, że propozycja stworzenia „Betonowej grupy modlitewnej” spotka się z takim odzewem. Dziękuję za wszystkie maile, intencje skrupulatnie wynotowałem i zostały one już rozesłane.

Zapraszam do włączenia się w „Betonową Grupę Modlitewną”. Będziemy się modlić za Ciebie, ale Ty pomódl się za nas.

 „Gdybyś miał wybór. Wybrałbyś nowe życie, czy został przy swoim?” -  brzmi napis pod zdjęciem, które znalazłem w internecie. No właśnie. Gdybyś miał wybór...

Może Bogu wcale nie zawsze chodzi o to by nam przeszło, ale o to, by to co nas spotkało, przeżyć do samego końca? Może nasze doświadczenie bezradności czy nawet przegranego życia jest cenne, bo kiedyś Bóg ześle na naszej drodze ludzi z podobnym doświadczeniem?

To nie sukcesy, lecz porażki są najcenniejsze, gdyż dzięki nim możemy przestać liczyć na siebie. Łatwiej się o tym mówi, jednak zdecydowanie trudniej przerabiać to na własnej skórze.

Gdy Mojżesz zstępował z góry Synaj nie wiedział, że skóra na jego twarzy promieniała na skutek rozmowy z Panem (Wj 34, 29)

W zakonie dominikanów charyzmat poczucia humoru dostaje się jeszcze przed założeniem habitu. Już pierwsze dominikańskie legendy mówią o radości. Jordan kazał nowicjuszom śmiać się nawet na wieczornej komplecie, karcąc przy okazji gorszącego się tym brata.

Skoro Bóg stawia nas w takim a nie innym środowisku, to widocznie ma w tym jakiś cel. Dlatego chrześcijanin nie może odejść i zrezygnować, nawet kiedy ostatnią niteczką dającą sens jest bezsilna modlitwa. Uciekając z placu walki, może się okazać, że czegoś bardzo cennego nie przeżyliśmy.

Jak w życiu nie zgorzknieć? – pytano mnichów. Odpowiedź była często ta sama:  „Dziękuj Panu Bogu za wszystko co posiadasz”. Zawsze coś masz, za co możesz być wdzięczny. Zawsze.

Kilka lat temu przeprowadzono badania na temat szczęścia na świecie. Wyniki były zaskakujące: najszczęśliwszy okazał się jeden z najbiedniejszych krajów.

Stajnia to nietypowe miejsce na urodziny Mesjasza. A towarzystwo jeszcze bardziej. Pasterze byli brudni, na dodatek niewykształceni, dla ówczesnych izraelitów byli warstwą pogardzaną. Nieczyści, grzeszni. Ale narodzony Jezus wybiera właśnie ich. To jednak nie koniec Bożych prowokacji. 

Wszystkim czytelnikom tego bloga życzę:

Czasami wydaje się, że nasze wielosłowie jest bardziej wyrazem naszych wątpliwości niż wiary. To tak, jakbyśmy nie byli pewni, że Duch Boży może poruszyć serca ludzi.

Bez przestrzeni na samotność, by po prostu pobyć przed Panem, chrześcijanin usycha. I może wypowiadać piękne słowa, wyczytane w mądrych książkach czy zacnych gazetach, ale one już nie zapładniają, tracą moc.

Informacja poufna, z poniedziałku, tylko dla zaufanych czytelników tego bloga: koniec świata jednak w 2012. Z wiarygodnych źródeł dowiedziałem się, że jest na ten temat bezpośredni przekaz od istot pozaziemskich.

W mojej wierze jest wciąż uporczywe przekonanie, że człowiek pomimo świństwa jakie zrobił, w oczach Boga jest zawsze dobry i nawet socjopata ma ludzkie odruchy. Za każdego umarł Jezus.

Księża, których cenię, pokutowali za powierzonymi im ludźmi. Licytowali się z Bogiem o każdego człowieka, niczym Abraham w walce o Sodomę. I nikogo nie spisywali na straty.

Mimo, iż mój Zakon i Kościół, który kocham, nie są niebem na ziemi, to jednak boję się czasem, że jestem tu zbyt szczęśliwy i żadne za to zasługi.

Piszę do Was, ponieważ jesteście wyjątkowi. Piszę do Was, bo każde życie ma sens… Piszę do Was, bo Wy żyjecie…

Pieniądz nie jest złem, ani też celem samym w sobie. Powinien być narzędziem, by zmieniać wokół siebie świat. Na tyle, na ile jest się w stanie. Zdarzają się ludzie, którzy robią to w zupełnie nieprawdopodobny sposób . I ja chyba natknąłem się na jedną z takich osób.

Najwięksi twardziele mimo, iż wciąż mają pod górkę, w końcu jednak osiągają swój cel. Nie gorzchnieją, nie frustrują się, nie krzyczą dookoła na ten niesprawiedliwy świat lecz robią swoje. Biorą życie jakie jest, nie przestając się nim cieszyć.

Nastąpi taki czas, kiedy Bóg otrze łzę z każdego oblicza. Że wszyscy, którzy dzisiaj płaczą, którzy czują się odrzuceni, wyśmiani, osamotnieni, w końcu zostaną pocieszeni.

Jest jedna rzecz, która łączy dzieci wychowane na ulicy: w swoim życiu doświadczyły tak wielu porażek, że przestały wierzyć, że cokolwiek może im już w życiu wyjść.

Pokora, to umiejętność odniesienia zwycięstwa nie przez obalenie przeciwnika, lecz przez jego pozyskanie (ks. Edward Staniek)

Życie to szukanie własnej drogi, własnego powołania. Jeżeli nie jesteś sobą, to kto będzie tobą zamiast ciebie? Czy umocnienie samego siebie nie jest warte podjęcia czasem ryzyka jakichś niepochlebnych sądów? Czy pójście za Jezusem, by odnaleźć szczęście, nie jest warte nawet odrzucenia?

Betonowy las ma to do siebie, że potrafi zaskoczyć pięknym, kolorowym graffiti tam, gdzie spodziewałeś się tylko szarości, biedy i nudy.

Od kiedy pamiętam za szkołą nie przepadałem, a ona też i trochę za mną. Od podstawówki byłem uczniem zadziornym sprawiającym spore problemy wychowawcze.

Kontemplatyk, to nie ktoś, kto zabierze cię na Kilimandżaro i wpadnie w zachwyt, lecz ktoś kto zabierze cię w zwykłe miejsce i pokaże ci jego niezwykłość.

Niezależnie od tego, jak bardzo ludzie chcieliby zmieniać ten niesprawiedliwy świat, on nigdy niebem nie będzie. Nie wyeliminujemy cierpienia. Rewolucyjne pomysły na niebo tu na ziemi, zawsze kończyły się fiaskiem, były okupione krwią milionów ludzi.

Nigdy, przenigdy nie żałowałem, że złożyłem ślub czystości. Przeciwnie, doświadczam wielkiej wolności, jaką mi on daje. By nie uzależniać ludzi od siebie lecz kierować na Boga.

Dlaczego pokochałeś tę a nie inną osobę? Dlaczego zostałeś księdzem? Dlaczego zostałaś zakonną siostrą? Dlaczego zdecydowałeś się na zakon? Na tego rodzaju pytania nie ma odpowiedzi.

Przybywa posłaniec i mówi, że właśnie nawrócili się wszyscy dostojnicy z Kurii Rzymskiej, arcybiskupi i biskupi, i nie tylko oni, ale nawet prezydent Stanów Zjednoczonych i prezydent Rosji. Napisz: To nie jest prawdziwa radość.

Chrześcijanin nie jest głosicielem śmierci, tak jak kanibal nie jest mistrzem kuchni. Chrześcijaństwo mówi o nadziei. Że od czasu Zmartwychwstania dla człowieka nie ma już sytuacji przegranych, a życie ma sens.

Lubisz adrenalinę i mocne wrażenia? Nudzą cię przewidywalne wakacyjne podróże? Chcesz to zmienić? Nic prostszego: udaj się na ulicę Stolarską w Krakowie, wespnij się po schodkach do grobu pierwszego dominikanina i poproś o wstawiennictwo.

Mój siostrzeniec wraca z katechezy z pytaniem: "Mamo, czy w niebie w ogóle da się przeżyć?"

Całość twojego życia sięga nieskończenie dalej niż jego granice ziemskie: Czeka cię  niebo. (Jan Paweł II)

Kiedyś dominikanie kojarzyli się ludziom z pewnym dystansem, respektem uniwersyteckich katedr - kimś niedostępnym dla zwykłego zjadacza razowego chleba. A dziś wiedzą, że tych białych nie trzeba się bać.

„Byłem w więzieniu, a odwiedziliście mnie” – z tego zdania Jezus uczynił jedno z warunków bycia chrześcijaninem. Ja jednak skutecznie to wyparłem, bo „chory”, „nagi”, „głodny”, „spragniony” – to rzeczy często niezawinione. Ale więźniowie?

Więzienny strażnik zaniepokojony nagłą ciszą w celi otwiera drzwi i widząc niecodzienny widok wychodzi kręcąc głową ze sceptycznym grymasem. Od tej chwili jest jednak bardziej życzliwy.

W tym ponurym miejscu przypominam sobie mocne słowa Jezusa: Jaką macie zasługę, gdy okazujecie życzliwość, tym, którzy i dla was są życzliwi? Czy to wyróżnia chrześcijan? Tak postępują przecież także niewierzący.

To nam należy współczuć, a nie tym, co odeszli. Bo Oni żyją, to my umieramy.  Dlatego nie mówimy im „żegnajcie”, ale „do zobaczenia”. Jezus przecież pokonał śmierć.

Bóg ma dla nas lepszy plan niż my sami

Nigdy nie sądziłem, że w ten sposób zacznę pisać bloga…

W życiu kilka rzeczy mi nie wyszło. To dobrze. Byle tylko z niebem się udało. Nie wszystko powinno nam wychodzić. Zawsze jednak okazywało się, że w każdej w porażce było ukryte dobro. Szansa na rozwój.