Artykuły opisane tagiem: "Maciej Biskup"
Aktualności
Nakładem Wydawnictwa Benedyktynów Tyniec ukazała się książka Macieja Biskupa OP „Ocalić w sercu”. Książka jest próbą refleksji nad człowiekiem, jego oczywistą kruchością, ale i niezniszczalnym pięknem.
... więcej »Dorośli niewiele rozmawiają ze swoimi dziećmi i nie za bardzo chcą, czy też nie potrafią wczuć się w osobliwy świat dziecięcych uczuć. Wydawanie poleceń i ewentualne karanie w przypadku nie wywiązywania się z obowiązków są podstawowymi formami komunikacji.
... więcej »Boże Ciało to najbardziej katolicka uroczystość. Ale nieustannie musimy wracać do najgłębszego znaczenia tego, co oznacza Katolicki, czyli powszechny. Sprawowanie Eucharystii, Jej przyjęcie i życie Nią ma oznaczać moją otwartość na trudną wędrówkę w stronę drugiego człowieka i uczenia się obejmowania wszystkich.
... więcej »Uroczystość Zwiastowania Pańskiego
... więcej »Środa II tygodnia wielkiego postu
... więcej »Blogi
Miłość posiada twarz, a odsłania się całkowicie w Chrystusie. Spojrzenie Jezusa to "jakaś nowa nauka z mocą" (Mk 1, 27b) - spojrzenie tak mocne miłością, że lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło - mówi aklamacja przed dzisiejszą ewangelią. Najwznioślejsza nawet i najbardziej uzasadniona nauka Kościoła pozostaje wyłącznie moralizującą połajanką a orędzie dobrej nowiny jedynie tanim pocieszaniem jeśli im nie towarzyszy żywe doświadczenie mocy spojrzenia Chrystusa. Ono dociera to najbardziej dramatycznego mroku niewiary człowieka, której same radykalne poglądy ludzi Kościoła nie są w stanie przełamać.
... więcej »
Trzy Znaki ofiarowane by zrozumieć i wyznać Chwałę Narodzonego Mesjasza: gwiazda nad Betlejem, wody Jordanu, wino w Kanie. Trzy dary jako odpowiedź, o wiele cenniejsze niż złoto, kadziło i mirra: wiara, nadzieja, miłość. Dokonuje się "trzykrotna", tzn. nieskończona wymiana darów, albowiem Ten, który zechciał się narodzić dla nas, nie chce być dla nas nieznany (św. Piotr Chryzolog, Kazanie na Uroczystość Objawienia Pańskiego). ... więcej »
"NIEOBECNOŚĆ NAM OBCA" - śpiewała zmarła tydzień temu Cesaria Evora. I gdy dalsze słowa piosenki mówią:
"Ale bez lęku
Podróżuje tylko w myślach
Jestem wolny
Tylko w moich snach
W najgłębszych marzeniach
Chronisz mnie
Kochasz, tylko tam..."
my chrześcijanie wierzymy, że "nieobecność nam obca" w realnym życiu, skoro Mesjasz Pan, to Emmanuel - Bóg jest już z nami na zawsze!
Słowo Przedwieczne TRWA w Jedności z Ojcem, ale jak wskazuje sama Jego natura, nie można Go zatrzymać. Wypowiadane przez Ojca w milczeniu (św. Ireneusz) SŁOWO nie może "usiedzieć" i mknie stwarzać świat i zbawić człowieka. Kościół podobnie nie może "usiedzieć", wręcz nie wolno mu ustawać w drodze ze SŁOWEM ŻYCIA. Biegnie do świata, by gromadzić rozproszone dzieci Boże. Taka jest Jego natura. ... więcej »
Ewangelia nazwała Jana Chrzciciela, idąc za proroctwem Izajasza, głosem wołającym na pustyni. Święty Augustyn tłumaczy, że jest to głos przerywający milczenie - dźwięk niosący Słowo.
Mam wrażenie, że fragmentaryczne powoływanie się na krytyczne słowa Jana Pawła II do red. naczelnego "Tygodnika Powszechnego" śp. Jerzego Turowicza mogło stać się dla niektórych osób i środowisk kościelnych okazją do niesłusznego podważania katolickości ks. Bonieckiego i "Tygodnika". To jakby "prztyczek" wobec całego środowiska w kościele polskim, dla którego soborowe otwarcie się na świat, rozumianego jako "współodczuwanie" ze światem jest w jakiejś mierze warunkiem sine qua non miłości do Kościoła, czyli także do tych którzy jeszcze nie przyjęli Ewangelii, to jednak w rozmaity sposób przyporządkowani są do Ludu Bożego (Konstytucja dogmatyczna SW II, "Lumen Gentium" II, p.16).
Oni coś we mnie złamali i nie będę już tym samym człowiekiem, co dotychczas. Jest też oczywiście we mnie człowiek, który zdrowo, z realizmem i optymizmem odnajdzie dobre strony tej sytuacji i przyzwyczai się do warunków, jakie mu stworzono, [...] Usiłuję być spokojny, staranny, miły; zdobywać wewnętrzną wolność, kierując się ku górze, i to wolność polegającą nie na ucieczce, lecz na zaangażowaniu i rzeczywistej obecności.
Czuję przeogromną wewnętrzną wolność. Sądzę, że tę wolność daje mi prawda... To, co mnie w tym uderza, to nędza, żałosny charakter tego wszystkiego. Tak żałosny. Co spośród tego, co nam się zarzuca, ma jakiekolwiek uzasadnienie? Jaka jest waga poglądów, w imię których wykonano na nas egzekucję? W naszą prowincję nie uderzyła "nawałnica", jak powiedział mi o.Chevignard z zatroskaną i zbolałą miną: uderzył w nią ABSURD!.
Yves Congar OP
... więcej »Wielki Inkwizytor, gdyby tylko mógł, nakazałby Chrystusowi zamilknąć na Krzyżu, by nie gorszył maluczkich "świętokradzkim powątpiewaniem". Jezus, recytując psalm 22, zadał najtrudniejsze i najbardziej dramatyczne pytanie w historii wszechświata: Boże, mój Boże, czemuś mnie opuścił? Bóg zadał sam sobie pytanie, które człowiek wypowiada w formie wyrzutu: Marta rzekła do Jezusa: ""Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł"(J 11,21).
Nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście... Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.
por. Mt 23, 1-12
Wierzę nie tyle w znaczenie abstrakcyjnych pojęć, ile w żywy, ludzki dialog. Zrozumiałem, że być może najbardziej owocne rzeczy, które dzisiaj możemy zrobić, nie znajdują się na obszarze "dowodzenia" tego czy tamtego lub "przekonywania" kogokolwiek, lecz po prostu komunikowania się w mniej lub bardziej znaczący sposób z kimś innym na poziomie autentycznego zainteresowania i w ważnych sprawach"
Thomas Merton w liście do Whitmana Searsa (12 listopada 1962 ) ... więcej »
W mojej sytuacji odczuwam jedynie bezradność: wydawałoby się, że powinienem mieć wspaniałą perspektywę do oglądania rzeczy w odmiennym - heraklitejskim - świetle. Ale równocześnie wokół mnie i we mnie samym jest tyle zamętu. W monastycyzmie tkwi fatalna mieszanina inspiracji i inercji, która wywołuje niejasne, okropne poczucie winy w każdym, kto nie chowa po prostu głowy w piasek. Nigdy nie wiesz, kiedy masz słuszność i jak daleko możesz się posunąć w badaniu zewnętrznego świata i reagowania nań. Istnieje nieskończona ilość pokus, a pierwszą z nich jest myślenie, że się jest od tego wszystkiego odizolowanym i jakoś "czystym", podczas gdy w rzeczywistości jesteśmy pełni tych samych jadów. Dlatego walczymy w sobie z wieloma takimi dwuznacznościami. Zawsze istnieje pokusa usprawiedliwiania siebie poprzez potępiania "świata".
Thomas Merton w liście do Czesława Miłosza, w: Życie w listach, W drodze 2011
"Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga" - mówi Ten, do którego - Pana Wszechświata - należy wszystko. Dla nas, którzy lubujemy się bardziej w poszerzaniu swoich wpływów, niż w ich ograniczaniu, może wydawać się to nie zrozumiałe!
... więcej »Oczywiste jest to, że chrześcijanin, decydując się na wybór takiego czy innego kandydata, powinien kierować się sumieniem i to jeszcze otwartym na światło Ewangelii i apostolskie nauczanie Kościoła. W swoim rozstrzyganiu nie może się jednak ograniczyć do tematów wyłącznie "dyżurnych" w dyskusji społecznej i politycznej, jak na przykład aborcja. Nie umniejszając powagi tego grzechu, chrześcijanin musi zachować ostrożność i roztropnie pamiętać, że niejednokrotnie politycy tę kwestię traktują dość koniunkturalnie i przedmiotowo.
Święty Franciszek to piękna ikona Kościoła, który w swym ubóstwie, prostocie i ranach - jako brat - powinien docierać do każdego. Skoro Franciszek potrafił rozmawiać z wilkiem, to i Kościół nie powinien bać się rozmawiania z każdym człowiekiem. I może wówczas, gdy Kościół - na wzór Franciszka - będzie się stawał bardziej prosty i autentyczny w swym wyrazie i języku, wielu przyjdzie słuchać Ewangelię... a może ją po prostu we wspólnocie Kościoła zobaczy. Franciszek podtrzymywał Kościół, jak w śnie Innocentego III i odbudowywał go jako communio - wspólnotę. Działo się to na długo przed tym jak Sobór Watykański II o takim wymiarze Kościoła rozmawiał. Jean Vanier pisał, że jeżeli brakuje wspólnoty, serca zamykają się i obumierają. Kościół brat nie będzie miał problemu z autorytetem w świecie. Ojcowska troska Franciszka o Kościół była właśnie braterska i prosta. Autorytet Kościoła, bardziej wsłuchujący się i rozmawiający, a nie wyłącznie rozkazujący i pouczający bardziej przekona do siebie i przyciągnie. Często za fasadą pewności siebie i władzy, która tylko zarządza i dekretuje, ukrywa się lęk przed konfrontacją z własnym ubóstwem, niepewnością i ranami. Pójście do świata wiąże się z odsłonięciem swojej słabości. Gdy tylko ktoś zaczyna kochać, staje się kruchy, podatny na okaleczenie. Dlatego właśnie Jezus to Osoba, która może być najboleśniej zraniona, bo On kochał najpełniej - mówi Jean Vanier. Franciszek, ośmielony przykładem ubogiego i zranionego Zbawiciela, sam taki dał się poznać światu, znosząc bariery i rozbijając skorupy, które zamykają na innych. Świat zobaczył w nim brata, który nie boi się dotykać ran człowieka, jego ubóstwa materialnego, psychicznego i duchowego. On naprawdę wierzył, że Ewangelia sama przyciągnie i zadziała.
Gdy Jezus z uczniami szedł drogą, ktoś powiedział do Niego: Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz! Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory i ptaki powietrzne - gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć.
Łk 9,57-58
Ale czy można z lekkim sercem nazwać mnie łobuzem?
Życie moje było trudne, ale ciekawe, O takie właśnie prosiłem Boga w młodości.
Janusz Korczak (Henryk Goldszmit) ... więcej »
Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry? Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi.
Mt 20,15-16
Wewnętrzny porządek świata - czy to w sferze publicznoprawnej czy prywatnoprawnej - nie zostaje zniesiony, a jedynie przelicytowany poprzez zachowanie Boga w Chrystusie oraz w zachowaniu tych, którzy idą Jego śladem.
kard. H.U. von Balthasar
... więcej »
Nie jestem szczęśliwy, że Nergal występuje w TV publicznej. Nie podoba mi się to. Nie mam jednak przekonania, że swoim sprzeciwem, my chrześcijanie, musimy mu od razu robić taką reklamę i dostarczać rozgłosu. I czy nie stać nas wierzących na ukazaniu mu w nas samych innego oblicza, niż to które jest mu jedynie znane? Coś mi się zdaje, że nie tylko Nergal ale i sami chrześcijanie nie wierzą w oblicze Ośmiu Błogosławieństw!
... więcej »Piotr zbliżył się do Jezusa i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.
Mt 18,21n
Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.
Wówczas w odpowiedzi rzekł Jezus: "O kobieto, twoja wiara wielka. Niech ci się stanie, jak chcesz".
Mt 15,28
A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzy jesteście daleko, i pokój tym, którzy są blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga
EF 2, 17-19
... więcej »"Wśród owych błogosławionych mężczyzn i kobiet pozdrawiamy dzisiaj z głęboką czcią i ze świętą radością córkę narodu żydowskiego, bogatą w mądrość i męstwo. Wychowana w surowej szkole tradycji Izraela, naznaczona życiem pełnym cnoty i umartwienia w zakonie, wykazała heroiczność ducha w czasie swej drogi do obozu zagłady. Zjednoczona z ukrzyżowanym Panem, dała swe życie "za prawdziwy pokój" i "za naród": Edyta Stein, Żydówka, filozof, zakonnica, męczennica".
Jan Paweł II
... więcej »W początkach naszej tradycji widzimy bezgraniczne zaufanie Dominika do braci. Ufał braciom, ponieważ ufał Bogu. Jak pisał Jan z Hiszpanii: "Miał takie zaufanie do dobroci Bożej, że do głoszenia wysyłał nawet ludzi niewykształconych, mówiąc im ‘Nie bójcie się, Pan będzie z wami i da moc waszym ustom”. Stefan z Hiszpanii opowiada, że udał się do spowiedzi do Dominika, a ten "spojrzał na mnie tak, jak gdyby mnie kochał" Później tego samego wieczoru Dominik wezwał go i odział w habit. Miłość jest, jak powiedział Eckhart, haczykiem, na który wędkarz łapie rybę i nie pozwala jej uciec.
T. Radcliffe OP
Oglądam piękno Twojej łaski, podziwiam jej blask, a jej światłość odbija się we mnie; zachwycam się jej niewypowiedzianym splendorem; zdumiewam się niezmiernie, myśląc o sobie; widzę, kim byłem i kim się stałem. O cudzie! Oto stoję pełen szacunku dla siebie samego, czci i bojaźni, jakby przed Tobą samym; tak onieśmielony, że nie wiem nawet, co czynić, gdzie usiąść, dokąd się udać, gdzie pozwolić spocząć członkom tego ciała, które należy do Ciebie, do jakich użyć je czynów i dzieł, bo przecież są Boskie.
św. Symeon Nowy Teolog (XI w.)
... więcej »... podobne jest królestwo niebieskie do kupca, poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.
Mt 13,45-46
Raz bracia, wpadła mi do ręki perła. Ujrzałem w niej symbole i typy Majestatu. Stała się ona dla mnie źródłem, z którego piłem znaki Syna... Złożyłem ją na dłoni, aby się jej przyglądać. Spojrzałem na nią z jednej strony, lecz nie dała się zbadać będąc cała światłem jak niepojęty Syn.
św. Efrem Syryjczyk
I widział Bóg, że wszystko, co stworzył, było bardzo dobre
Rdz 1, 31
... byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim pszenicy
Mt 13,29
... więcej »W czasach, w których wielu ulega dzikiej i szalonej pasji lustrowania innym życiorysów, Kościół uparcie świętuje Uroczystość ku czci dwóch apostołów i męczenników, Piotra i Pawła, których zweryfikowało pozytywnie wyłącznie miłosierdzie. Logika Ducha a nie litery sprawiedliwości pokazuje, że w Chrystusie ludzie z "przeszłością" mają prawo mieć nadzieję na przyszłość i że jest to przyszłość Kościoła. Skałą Kościoła jest bowiem wiara i miłość zrodzona z przebaczenia i zaufania.
Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swoje życie , straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je znajdzie.
Mt 10,38-39
... życie trynitarne wyprowadzi nas na zewnątrz, ku drugim, zarazem jednak skupi nas w sobie samych, w owej samowystarczalności Boga. Będzie ono przeciwieństwem niepokoju i zamętu, ale działanie w nim winno być nadmiarem pełni, jednak nie wyalienowaniem z siebie samych. W ten sposób będzie ono uczestnictwem w życiu Boga, które łączy w sobie całkowitą samowystarczalność z doskonałym udzielaniem się sobie nawzajem Osób Boskich
Jean Daniélou SJ, Trójca Święta i tajemnica egzystencji
W tym chlebie żyje ukryty Duch, który nie może być spożyty;
W tym Winie płonie ogień, który nie może być wypity.
Duch w Twym chlebie, Ogień w Twym winie,
Są wielkimi cudami, jakie przyjmują nasze usta.
Pan zstąpił na ziemię do ludzi, czyniąc ich nowym stworzeniem
Jak Aniołom tak i ludziom dał Ogień i Ducha,
By się stali wewnętrznie Ogniem i Duchem (...)
Ogień i Duch były w łonie, które Cię zrodziło.
Ogień i Duch były w rzece, która Cię ochrzciła
Ogień i Duch są w chrzcie, jak w chlebie i kielichu,
Jak Ogień i Duch.
Twój chleb zabija łakomego żarłoka, który nas uczynił swym chlebem
Twój kielich unicestwia śmierć, bo nas pożera.
Pożywamy Cię Panie i pijemy, nie by cię tylko spożyć, lecz by żyć przez Ciebie (...).
św. Efrem Syryjczyk, diakon (IV w.)
... więcej »
Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze (J 14,16)
Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą (Łk 11,13)
Nie ma takiego człowieka, który by w jakiś trudnych doświadczeniach życia nie miał poczucia, że Bóg "jest głuchy" a prośby wydają się "niewysłuchane". Sam Chrystus w ogrójcu i w obliczu ostatniego krzyku na krzyżu pozostaje przez Ojca "niewysłuchany": pojmany, wydrwiony, zdradzony, osamotniony, zabity. Krzyż to czas, w którym niewysłuchany człowiek i niewysłuchany Bóg utożsamiają się w najgłębszy sposób. Czy naprawdę Ojciec milczy i nie odpowiada na wołanie Syna, a w Nim na wszystkie ludzkie prośby? Chrystus i każdy wierzący jest zawsze wysłuchany, gdy modli się w Duchu Świętym i wpierw prosi o dar Ducha. Duch Ojca pozwala zachować ufność i wytrwałość w błaganiach, porządkuje je i czyni duchowymi. Tak jak Ojciec nie zostawił Syna w szponach śmierci, lecz wskrzesił mocą Ducha, tak i nas nigdy nie pozostawia niewysłuchanymi. Św. Paweł zachęca: napełniajcie się Duchem (Ef 5,18 b), co Biblia Jerozolimska tłumaczy: odnajdźcie swoją pełnię w Duchu. Nasze prośby są wysłuchane, gdy korespondują ze słowami: bądź wola Twoja.
Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we mnie wierzcie. W domu Ojca Mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce.
J 14,1-2 ... więcej »
JA JESTEM BRAMĄ. Jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony – WEJDZIE I WYJDZIE, i znajdzie paszę.
J 10, 9
Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana (J 20, 19b-20).
Błogosławcie a nie złorzeczcie (Rz 12, 14b)
... więcej »
Gdy Jezus ukazał się swoim uczniom i spożył z nimi śniadanie,
rzekł do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? Odpowiedział Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś baranki moje. I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odparł Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś owce moje. Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje.
J 21, 15-17
... więcej »Nie lękaj się, bo już się nie zawstydzisz,
nie wstydź się, bo już nie doznasz pohańbienia.
Raczej zapomnisz o wstydzie twej młodości.
I nie wspomnisz już hańby twego wdowieństwa.
Bo małżonkiem twoim jest twój Stworzyciel,
któremu na imię - Pan Zastępów;
Odkupicielem twoim - Święty Izraela,
nazywają Go Bogiem całej ziemi.
Zaiste, jak niewiastę porzuconą
i zgnębioną na duchu, wezwał cię Pan.
I jakby do porzuconej żony młodości
mówi twój Bóg:
Na krótką chwilę porzuciłem ciebie,
ale z ogromną miłością cię przygarnę.
W przystępie gniewu ukryłem
przed tobą na krótko swe oblicze,
ale w miłości wieczystej
nad tobą się ulitowałem,
mówi Pan, twój Odkupiciel.
Dzieje się ze Mną tak, jak za dni Noego,
kiedy przysiągłem, że wody Noego
nie spadną już nigdy na ziemię;
tak teraz przysięgam, że się nie rozjątrzę na ciebie
ani cię gromić nie będę.
Bo góry mogą ustąpić
i pagórki się zachwiać,
ale miłość moja nie odstąpi od ciebie
i nie zachwieje się moje przymierze pokoju,
mówi Pan, który ma litość nad tobą.
Iz 54, 4-10
Gdy więc Jezus ujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: Gdzieście go położyli? Odpowiedzieli Mu: Panie, chodź i zobacz. Jezus zapłakał (J 11, 33)
A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha (Rz 8,11)
"Odpowiedział Mu (Jezusowi) chory: Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. Gdy ja sam już dochodzę, inny wchodzi przede mną"
J 5,7
... więcej » "Wy niczego nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod rozwagę, że lepiej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niżby miał zginąć cały naród. Tego jednak nie powiedział sam od siebie, ale jako najwyższy kapłan w owym roku wypowiedział proroctwo, że Jezus miał umrzeć za naród..." ( J 11,50-51).
"Krew Jego na nas i na dzieci nasze" (Mt 27,25)
Kto spotyka Jezusa, spotyka judaizm.
Jan Paweł II wybrał te słowa na hasło pierwszego Dnia Judaizmu w 1998 roku.
Zgodnie ze starą rzymską tradycją, sięgającą przełomu III i IV wieku, Kościół w I i II Niedzielę Wielkiego Postu czyta Ewangelię o kuszeniu Chrystusa na pustyni i Jego Przemienieniu na górze Tabor.
Dziś, gdy pustynią stały się postchrześcijańskie miasta Europy, Chrystus zaprasza do „uwewnętrznionego monastycyzmu”. Chrześcijanin w mieście odnajduje swoją pustynię. W mieście uczy się rozpoznawać „duchową skałę”, by po wejściu na nią przyjąć przemieniające światło Taboru. Chrześcijanin, „wewnętrzny mnich”, pozostaje w mieście, bo właśnie tutaj rozgrywa się realna walka duchowa.
Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie - czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?
Iz 58, 5
Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?
Mt 9, 15
Jeśli człowiek istnieje, Bóg nie jest wolny. Oczywiście nie w swojej wszechmocy, lecz w swojej miłości, którą Mikołaj Kabasilas w XIV wieku nazwał "manikon eros", szaloną miłością Boga do człowieka. W Bogu istnieje wyłącznie „tak”, powiedział święty Paweł. Człowiek może powiedzieć Bogu „nie”. Bóg mówi jedynie „tak”, i wypowiedział je na krzyżu.
Wszechmoc Boża polega na powoływaniu do istnienia „drugiej wolności” na swój obraz, wolności zdolnej spowodować porażkę samego Boga i zmusić Go do tolerowania piekła, które nie jest tworem Bożym, lecz które sam człowiek i tylko człowiek dobrowolnie sobie przygotowuje. Bóg ogranicza siebie, by inny mógł być, ogranicza siebie aż po dający życie krzyż, jedyną odpowiedź, którą można dać nowożytnemu człowiekowi, szukającemu prawdziwej wolności. „Duch nie powołuje do istnienia woli, która by mu się opierała”; „Bóg zbawia jedynie tego, kto tego pragnie”, mówili ojcowie.
Paul Evdokimov
... więcej »
הטה אלי אזנך מהרה הצילני היה לי לצור מעוז לבית מצודות להושיעני
Nakłoń ku mnie swe ucho,
pośpiesz, aby mnie ocalić.
Bądź dla mnie skałą mocną,
warownią, aby mnie ocalić.
Ty bowiem jesteś dla mnie skałą i twierdzą;
przez wzgląd na imię Twoje kieruj mną i prowadź mnie!
Wydobądź mnie z sieci zastawionej na mnie,
bo Ty jesteś moją ucieczką.
W ręce Twoje powierzam ducha mojego:
Ty mnie wybawiłeś, Panie, Boże wierny!
Zmiłuj się nade mną, Panie, bo jestem w ucisku,
od smutku słabnie me oko,
a także moja siła i wnętrzności.
Bo zgryzota trawi me życie,
a wzdychanie - moje lata.
Siłę moją zachwiał ucisk
i kości moje osłabły.
Stałem się znakiem hańby dla wszystkich mych wrogów,
dla moich sąsiadów przedmiotem odrazy,
dla moich znajomych - postrachem;
kto mnie ujrzy na ulicy,
ucieka ode mnie.
Zapomniano w sercach o mnie jak o zmarłym:
stałem się jak sprzęt wyrzucony.
Słyszę bowiem złorzeczenia wielu:
«Trwoga dokoła»,
gdy przeciw mnie się zbierają,
zamyślają odebrać mi życie.
Ja zaś pokładam ufność w Tobie, Panie,
mówię: «Ty jesteś moim Bogiem».
W Twoim ręku są moje losy: wyrwij mnie
z ręki mych wrogów i prześladowców!
Bądźcie mocni i mężnego serca,
wszyscy, którzy pokładacie ufność w Panu!
(Ps 31, fragmenty)
.jpg)
A Jezus przywołał uczniów do siebie i rzekł do nich: „Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym. A KTO BY CHCIAŁ BYĆ PIERWSZYM MIĘDZY WAMI, NIECH BĘDZIE NIEWOLNIKIEM WSZYSTKICH. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu".
Mk 10, 42-45
Giotto di Bondone, Ukrzyżowanie św. Piotra, fragment Tryptyku Stefanesich, ok. 1330 r.
"Na bizantyjskich ikonach Sądu Ostatecznego piekło jest umieszczone w bezpośrednim sąsiedztwie nieba. Dzieli je tylko kolumna z miłosiernym rozpustnikiem, który ani do piekła, ani do nieba nie może być przeznaczony. To jedna z najbardziej tajemniczych, mistagogicznych scen tej kompozycji".
„Wiem natomiast, że jako artysta jestem niejako posłany do piekła i mam wydrzeć tyle, ile się da z tego piekła, ażeby było zbawione”
Jezus zapytał apostołów: "A według was, kim jestem?" Odpowiedział Mu Piotr: " Ty jesteś Chrystusem". Wówczas nakazał im, aby nikomu o Nim nie mówili". (Mk 8,29-20)
Jezus zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć... że zostanie zabity, lecz po trzech dniach zmartwychwstanie. Mówił to zupełnie otwarcie. Wtedy Piotr wziął Go na bok i stanowczo Go upomniał. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, skarcił Piotra: "Szatanie, odejdź ode mnie! Bo nie myślisz po Bożemu, ale po ludzku". (Mk 8,31-33)
(Martin Buber, Opowieści chasydów)
Bóg znajduje niskie gałęzie dla ptaków nie umiejących latać, mówi kurdyjskie powiedzenie.
Wołał On głośno i tak mówił:
"Wyrąbcie drzewo i obetnijcie gałęzie,
otrząśnijcie liście i odrzućcie owoce!
Zwierzęta niech uciekają spod niego,
a ptaki z jego gałęzi.
Dn 4,11
Ten, kto zmierza ku Bogu nie może nie przekazywać pokoju, ten kto buduje pokój nie może nie zbliżać się ku Bogu - Benedykt XVI.
... więcej »Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem - hine ma tow u-ma naim szewet achim gam jachad. (Ps 133,1)
... więcej »
W tym dniu tak świętym trzy cuda wysławiamy: dziś gwiazda przywiodła mędrców do żłóbka; dziś podczas godów woda stała się winem; dziś Chrystus dla naszego zbawienia przyjął od Jana chrzest w Jordanie. Alleluja.
... więcej »
"... rozproszył zarozumiałych pyszałków,
panujących usunął z tronów,
a wywyższył poniżonych;
głodnych nasycił dobrami,
a bogaczy z niczym odprawił,
ujął się za swoim sługą Izraelem..."
Łk 1, 51b-54
Przestałem się wadzić z Bogiem -
Serdeczne to były zwady:
Zrodziła je ludzka niedola,
Na którą nie ma już rady.
(...)
I dziś ja sam uśmiechnięty,
Gdy krzyczą: "w żelazo się okuj!",
Jak ongi miecz niosłem walczącym,
Tak dzisiaj niosę im spokój.
Lecz już nie wadząc się z Bogiem,
Mam jeszcze cichą nadzieję,
Że na dnie mojego spokoju
Żar świętej wojny tleje.
Jan Kasprowicz, fragmenty wiersza Przestałem się wadzić z Bogiem
... więcej »Wśród myśli chasydzkiej, znajduję się i to przekonanie: Wierzę mocno, że Mesjasz przyjdzie, a nawet jeśli się spóźnia, wierzę, że przybędzie. Jakże współgra ono z prośbą wypowiadaną w pierwszych nieszporach I Niedzieli Adwentu: Przybądź, o Panie, i dłużej nie zwlekaj! ... więcej »
Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony (Łk 21, 5).
... więcej »
... więcej »
Duchowo wszyscy jesteśmy Semitami (papież, Pius XI)
... więcej »
Jezus jest Żydem, jest nim na zawsze!
(z dokumentu komisji Stolicy Apostolskiej, Żydzi i judaizm w głoszeniu Słowa Bożego i katechezie Kościoła katolickiego, 24 czerwca 1985)
Jezus… w świątyni napotkał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni … do tych, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska." (J2,14-16)
... więcej »
„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie ZOSTAWIA DZIEWIĘĆDZIESIĘCIU DZIEWIĘCIU NA PUSTYNI i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie?” Łk 15,4
... więcej »
Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, (…), nie może być moim uczniem... kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem” (por. Łk 14, 25-33).
... więcej »
Jeśli uwierzę, że na dnie mojego istnienia jest Bóg, który mówi do mojego serca, że jestem cały ceniony i kochany - dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, jest twoją własnością – wówczas będę wolny. Wolność kogoś kto już wie, że jest bez warunkowo przyjęty i pokochany, uzdalnia do bycia pierwszym, bez fałszywej pokory i ostatnim, bez małodusznego wstydu i lęku o siebie.
... więcej »
Chrystus uczy, że droga do zbawienia prowadzi przez „wąskie drzwi”. Każdy pielgrzym, który jak Abraham - ojciec wiary wędruje w kierunku wypełnienia obietnicy, musi być świadomy tego zawężania się drogi. Przez „wąskie drzwi” przeszedł sam Nauczyciel.
... więcej »
Jest coś bardzo przejmującego i pięknego w uroczystości Wniebowzięcia NMP. Syn przychodzi po swoją Matkę. Ona Go nosiła w swoim łonie przez dziewięć miesięcy, urodziła, wykarmiła, wychowała, trwała z Nim w osamotnieniu i cierpieniu krzyża, widziała Jego śmierć, złożyła Jego ciało do grobu. Jak miałaby nie towarzyszyć Synowi w Jego zmartwychwstaniu i uwielbieniu?
... więcej »
Zanim Jezus przemienił się wobec uczniów na Górze Tabor, wyjaśnił św. Piotrowi, wyznającemu wiarę w Chrystusa – Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego, co to wyznanie oznacza. Mistrz musi pójść do Jerozolimy i umrzeć. Będzie ukrzyżowany.
... więcej »
Ogarnął mnie dziś przerażający smutek, gdy śledziłem przez chwilę zajścia pod pałacem prezydenckim. Wrzask, zaciśnięte pięści, nienawistne spojrzenia, oskarżenia rzucane w stronę księży, którzy przyszli z harcerzami, aby przenieść krzyż. Ktoś z tłumu pytał, a raczej wykrzyczał: kim wy jesteście, nazywacie się księżmi? Oberwało się także harcerzom.
... więcej »
Jeden z uczniów prosi Jezusa: Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów. Jezus spełnia prośbę w sposób dla nas niewyobrażalny.
... więcej »
Różnie mówią o Jezusie, ale co sam o Nim sądzę? Czy Go znam, czy tylko mi się wydaję? Pytam więc ciągle siebie o Niego.
... więcej »
Kończy się ogłoszony przez papieża, Benedykta XVI, Rok kapłański. Na beatyfikację ks. Jerzego Popiełuszki możemy spojrzeć jak na przypieczętowanie tego roku. Na ołtarze został wyniesiony kapłan mądry i kochający... według Serca Bożego.... więcej »
Ciągle w drodze, dosłownie i w przenośni... na targach, peronach. A jednak nie jesteśmy już przechodniami. Mamy dom, w którym zadomowienie ciągle się pogłębia i coraz bardziej jesteśmy u siebie, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. Mieszkać w Nim, który JEST, bo zawsze BYŁ i nigdy nas nie zostawił we wszystkich naszych przechodnich miejscach, a gdy Go potrzebujemy, gubiąc kierunek, zawsze PRZYCHODZI. Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, Bogu, który jest i który był, i który przychodzi.
... więcej »Myślenie to za mało, człowiek, musi jeszcze oddychać. Niebezpieczni się ci myśliciele, którzy nie dość głęboko zaczerpnęli powietrza (Elias Canetti).
... więcej »Upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni i by nie było wśród was rozłamów... (1 Kor 1,10).
353 lat temu, a dokładnie 16 maja 1657 roku, zginął śmiercią męczeńską, z rąk prawosławnych kozaków, św. Andrzej Bobola, jezuita z oddaniem służący katolikom obrządku wschodniego na Polesiu.
... więcej »Człowiek tęskni za pokojem, ale nigdy nie może go osiągnąć w takim stopniu, w jakim by pragnął. Wydaje się rzeczywistością nie do osiągnięcia... utopią. I wówczas, nie zaznawszy pokoju, "marzyć" może już tylko o świętym spokoju. ... więcej »
Dziś w Kościele obchodzimy święto naszej dominikańskiej siostry św. Katarzyny Sieneńskiej. Papież Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła, a Jan Paweł II w 1999 roku współpatronką Europy.
Gdybym mogła... stanąć u wejścia do piekła i w taki sposób je zamknąć, aby nikt nie mógł do niego wejść, stanowiłoby to dla mnie najwyższą radość, gdyż wtedy wszyscy, których kocham, byliby ocaleni.
... więcej »
Rustykalny obraz pasterza i owieczek może wzbudzać sentymentalną nostalgię za harmonią z przyrodą. Sam wiem jak kojące jest rozłożyć się na opanowanej przez stado owiec „Rusinowej Polanie”, z Tatrami w tle. Jeśli jednak obraz owcy, bezwiednie podążającej za Pasterzem, odniesiemy do relacji człowieka z Bogiem, a tym bardziej wiernego i księdza, ma prawo wywołać w nas lekki odruch protestu. Jeśli jesteśmy świadomi swojej godności, ceniąc sobie wolność i niezależność, jako elementarne składniki życia twórczego i odpowiedzialnego, obawa wydaje się być jak najbardziej uzasadniona.
... więcej »
Dwaj więźniowie w sąsiednich celach porozumiewają się ze sobą, stukając w ścianę. Ściana oddziela jednego od drugiego, ale równocześnie jest czymś, co pozwala im się porozumiewać... Każde stukanie jest nawiązaniem łączności (Simone Weil).
Mamy prawo oczekiwać od innych rozliczenia się ze swoją historią, z jej zakłamywaniem. Trzeba pamiętać jednak także, że kto wysuwa ten postulat wobec innych sam może nie chcieć się rozliczyć ze swoją zbolałą, rozżaloną historią i sam trwa w kłamstwie. To fałsz gorszy niż kłamstwo historii, bo jest fałszowaniem prawdy o człowieku. Dopiero świadomy krok w kierunku przebaczenia i pojednania, staje się drogą do odnalezienia siebie samego. Każda dojrzała relacja zawsze wiąże się z gotowością na poznanie i ostatecznie przebaczenie, bo jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy (1 J 1,8). Jan Paweł II zwracał uwagę: Aby uczynić krok ku pojednaniu, trzeba wpierw przejść drogę wewnętrznego nawrócenia; trzeba mieć odwagę, aby pokornie podporządkować się przykazaniu Jezusa. Jego słowo nie pozostawia wątpliwości: nie tylko ten, kto jest przyczyną wrogości, ale i ten kto jej doznaje, winien dążyć do pojednania.
... więcej »
Czy pozwolimy, by największy Dar paschalny, Dar śmierci i zmartwychwstania Chrystusa - Duch Prawdy i Miłości, poprowadził nas tam, gdzie sam podąża? Przejęliśmy się śmiercią, ale czy przejmiemy się Życiem? Aby PRZEJĄĆ SIĘ ŻYCIEM, ofiarowanym przez Zmartwychwstałego trzeba się powtórnie narodzić!
... więcej »
Poświątecznie, wybrałem się na film Jacka Koprowicza Mistyfikacja o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu.
... więcej »
Wszystkim miłośnikom serfowania po blogach... nawiązując do dzisiejszej ewangelii, życzę radosnego wbiegnięcia w poranek wielkanocny. I oby ta paschalna pasja biegania nigdy w was nie ustała. ... więcej »
Jakiż małżonek umarł kiedykolwiek za swa żonę, i jakaż żona wybrała sobie kiedykolwiek za męża ukrzyżowanego? Pan zaślubił Kościół, zapewnił mu posag przez swoją krew i ukuł pierścień z gwoździ swojego ukrzyżowania (Jan z Sarugi – starożytny pisarz z Syrii).
W trakcie dzisiejszej Liturgii
Uroczystości Zwiastowania Pańskiego przypomniałem sobie piosenkę Katarzyny Groniec z mojej ulubionej płyty Na żywo. Do własnych słów śpiewa piosenkę Będę z Tobą.
Hebrajskie słowo kidusz pochodzi, podobnie jak słowo poświęcenie w wielu językach, od słowa święty, k-d-sz. Kidusz ha-Szem oznacza więc uświęcenia Imienia Boga. Talmud - żydowski komentarz do Tory - uczy, że "lepiej, gdyby jedna litera została wymazana z Tory, niżby Imię Pańskie miało być publicznie profanowane" (Jewamot 79 a). Jest to echo przykazania zapisanego w Księdze Kapłańskiej: "Nie będziecie bezcześcić świętego imienia mojego, abym był uświęcony pośród synów izraelskich; Jam jest Pan, który was uświęcam" (Kpł 22,32). Aby uniknąć profanowania Bożego Imienia (chilul ha-Szem), zwłaszcza przez grzechy bałwochwalstwa, morderstwa i cudzołóstwa, Żydzi poświęcali swoje życie. Zbezczeszczenie Imienia Boga było niewybaczalne ani przez skruchę ani w dniu pojednania, w Jon Kipur. Później, w judaizmie, pojęcie kidusz ha-Szem odwoływało się do męczeństwa za sprawę żydowską. Pojawia się także w kontekście Shoach – Zagłady Żydów w czasie hitlerowskiego obłędu.
... więcej »
W ostatnim tygodniu głosiłem rekolekcje dla Liceum Plastycznego w Warszawie. Po ich zakończeniu postanowiłem wybrać się na zaległy film Michaela Haneke Biała Wstążka. Reżyser przygląda się społeczności niemieckiej tuż przed wybuchem pierwszej wojny światowej, osadzając akcję w małej protestanckiej wiosce na północy Niemiec.
... więcej »
Wielki Post i wielkie powroty. Ale powroty gdzie? Nie gdzie, ale do kogo! Gdy medytujemy w tym czasie nad przypowieścią o Synu marnotrawnym, nie możemy nie zauważyć, że Jezus opowiada o wracaniu: do Ojca, do swego brata, ostatecznie do samego siebie.
Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Szczęśliwy, kto spojrzał dalej, dostrzegł na horyzoncie zmartwychwstanie i stał się wolny, choć jeszcze dryfuje na morzu pełnym niepewności. ... więcej »
Dziś w Kościele katolickim wspominamy Najświętszą Marię Pannę z Lourdes. Uzdrowienie Chorych… modlę do Ciebie za tymi wszystkimi, których przygniata czas chorowania...
... więcej »Ten DZIEŃ jest poświęcony Bogu waszemu, Panu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie. Nie muszę uciekać, jestem wolny: dziś się spełniło…! A cały lud podnosząc ręce odpowiedział: „Amen! Amen!” – niech się stanie, niech JEST!
... więcej »Dzisiaj się Kościół złączył z Chrystusem, swoim Oblubieńcem, który go z grzechów obmył w Jordanie; biegną mędrcy z darami na królewskie gody, a woda przemieniona w wino cieszy biesiadników, alleluja (Antyfona do Benedictus z Uroczystości Objawienia).
Chwałą Boga, żyjący człowiek (św. Ireneusz, II w.) ... więcej »
Zadomowieni… to tytuł rekolekcji adwentowych na Zielonej w Łodzi, których ostatecznie nie wygłosiłem: na prawie cały adwent trafiłem dwukrotnie do szpitala z zapaleniem siatkówek oczu. W ogóle, z zaplanowanych na adwent rekolekcji, nie wygłosiłem żadnych. Widocznie sam potrzebowałem intensywnych rekolekji
... więcej »Moje Królestwo nie jest z tego świata….
Chrystus konsekwentnie świadczy o zupełnie innej rzeczywistości niż nasza i zdradza całkowicie inną niż nasza mentalność (nawet kościelną), w której Pan umywa nogi sługom. Z wyboru bezbronny i wycofany w kreowaniu jakichkolwiek porządków tego świata, zwłaszcza politycznych. Tą przestrzeń pozostawia człowiekowi.
... więcej »Kalendarz kinowy w tym roku zgrał się nieoczekiwanie z końcówką roku liturgicznego przypominającego nam o eschatonie. Jeśli ktoś ma potrzebę dowiedzieć się więcej o dniu onym lub godzinie niech wybierze się koniecznie na wyświetlany właśnie w kinach film 2012. To dobra propozycja dla tych, którzy szukają mocnych wrażeń, bardziej pikantnych niż biblijne opisy. Przy okazji seansu wystarczająco można się nakramić sporą dawką sekciarskiego lęku.
... więcej »Jako wierzący nie mogę przewidzieć swego losu tu na ziemi, jak każdy śmiertelnik, ale oczyma wiary dostrzegam w niepewności jutra Oblicze kochającego Boga. Nie mogę odgadnąć nadchodzących dni, ale wiem, że tam już Ktoś kochający czeka i troszczy się o mnie. Chrystus jest moją przyszłością!
... więcej »Błogosławieni, święci, piękni, szczęśliwi... to perspektywa zarysowana dla każdego. Jezus to nie radykalny nauczyciel, który swoje orędzie redukuje do powinności. On roztacza przed człowiekiem wytęsknioną, choć często wydawałoby się nieosiągalną na miarę naszych pragnień, nadzieję na szczęśliwe spełnienie.
... więcej »
Próbuje sobie zarysować w wyobraźni obraz historii ewangelicznego Bartymeusza i przypomina mi się historia pewnej kobiety. Była to jedna z moich pierwszych spowiedzi, zaraz po święceniach. Starsza kobieta wyznała, że ostatni raz spowiadała się przeszło 50 lat temu. Sposób, w jaki została potraktowana, zraniło ją na całe życie. Długo musiała czekać, aby przełamać swój opór i ponownie się wyspowiadać. Choć nie przestała wierzyć i chodziła na mszę, nie korzystała jednak ze spowiedzi. Nie z lęku przed Bogiem, ale z lęku przed człowiekiem.
W 1992 roku, Kraków odwiedził ówczesny arcybiskup Paryża - J. M. Lustiger. Zapytano wówczas zaskakująco kardynała czy jest antyklerykałem? Odpowiedź była równie zaskakująca. Kardynał odpowiedział twierdząco i skomentował fragment ewangelii, w którym apostołowie Jan i Jakub domagają się od Jezusa: daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie (Mk 10,37). ... więcej »
Sądzę, że powinniśmy czytać tylko ten rodzaj książek, które nas ranią i przeszywają… Potrzebujemy książek, które wpływają na nas jak katastrofa, które głęboko nas zasmucają, jak śmierć kogoś, kogo kochaliśmy bardziej niż siebie samych, jak wygnanie go do lasu z dala od kogokolwiek… Książka musi być siekierą dla zamarzniętego morza wewnątrz nas (Franz Kafka). ... więcej »
Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać (Mk 9,32).
Ponownie z ust Jezusa słyszymy zapowiedź Jego męki i zmartwychwstania. Nie zrozumiał jej Piotr, nie rozumieli pozostali uczniowie. Czy z nami nie jest podobnie?
…Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie… Dopiero, co Piotr złożył wyznanie wiary, a już za chwilę spotyka się ostrą reprymendą Mistrza!
... więcej »Wtedy Piotr zbliżył się do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?» Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy (Mt 18,22-23)
... więcej »
Warszawa...
nie ma takiego drugiego miasta … i nie wyobrażam sobie, aby 1 sierpnia być w innym miejscu i nie przemykać jej ulicami, placami, podwórkami...
... więcej »Obiecawszy kiedyś kochanej Pani Teresie Regułowej… z poślizgiem, ale przekonany, że zawsze na czasie… Innych przepraszam, choć obiecałem, że i tym razem tak długi wpis!
Od wielu dni powraca ciągle do mnie fragment z Ewangelii św. Mateusza, z piątku 12 tygodnia zwykłego: Gdy Jezus zszedł z góry, postępowały za Nim wielkie tłumy. A oto zbliżył się trędowaty, upadł przed Nim i prosił Go: „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić”. Jezus wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł: „Chcę, bądź oczyszczony”. I natychmiast został oczyszczony z trądu. A Jezus rzekł do niego: „Uważaj, nie mów nikomu, ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich” (Mt 8,1-4). ... więcej »
W ramach programu Dzień dobry w TVN, w dzień Bożego Ciała, wraz z dwoma moimi braćmi przez przeszło dwie godziny odbierałem telefony od ludzi, którzy dzwonili na specjalnie uruchomioną w studio infolinię. Często były to osoby, którym jakoś „nie po drodze” do Kościoła. Cieszyłem się, że ci ludzie dzwonią… myślałem sobie, że może niektórzy tak szybko się nie pojawią w kościele, a tym bardziej w konfesjonale, więc jest to jakaś szansa na minimalny choćby kontakt i rozmowę. Niestety często słyszałem głos goryczy i żalu z powodu potraktowania przez ludzi Kościoła przy różnych okazjach, najczęściej związanych z udzielaniem sakramentów. Przewijający się żal dotyczył nie tyle „twardego” nauczania Kościoła, co braku elementarnego szacunku, buty, chamstwa i niewrażliwości na ludzkie, skomplikowane historie. ... więcej »
Bóg nie jest sam i człowiek również nie jest sam. Obraz i podobieństwo w relacji, spotkaniu i obdarowaniu. Bóg objawia się we wspólnocie Ojca, Syna i Ducha Świętego i człowiek jest rozpoznawalny jedynie we wspólnocie Ja i Ty. Potwierdzeniem tego podobieństwa jest tajemnica Wcielenia: Bóg jako człowiek nawiązuje intensywne i pełne relacje z ludźmi. W ten sposób ukazuje ich boski, trynitarny charakter. ... więcej »
Wniebowstąpienie i Zesłanie Ducha Świętego zaprasza nas do dojrzewania. Aby wydorośleć w wierze i usamodzielnić się, Chrystus usuwa się w niejako w cień. Jednocześnie pozostaje w darze Ducha, który jest samą Miłością, abyśmy wydorośleli i usamodzielnili się sensownie, zdolni dać coś z siebie. ... więcej »
Liturgia ostatniego tygodnia ukazuje nam wybór Macieja na apostoła. Intrygująca historia wyrosła na zgliszczach powołania Judasza. Jedno z pierwszych wyzwań młodego Kościoła, a jednak, jakby nie patrzeć, wolny wybór Boga i człowieka.
Kilka lat temu, w podziękowaniu za wysłuchanie, radę… otrzymałem tomik wierszy Czesława Miłosza Druga Przestrzeń. I nie byłoby w tym nic tak bardzo zaskakującego, gdyby ten nie drobny szczegół: tomik w chwili ofiarowania był otwarty (nie przypadkowo) na wierszu Dziecko.
... więcej »
Nie tylko biblijne Objawienie, ale i moja egzystencjalna wrażliwość i oczekiwanie, podpowiadają mi, że myśli o reinkarnacji są próbą ucieczki od dramatyzmu życia, a nie jego realną próbą przełamania. Jako chrześcijanin, nie muszę się bać, że to moje obecne życie jest jeszcze nie wystarczająco prawdziwe. Ono jest podwójnie prawdziwe. Prawdziwe, bo dziś namacalnie przeżywane przeze mnie. Realne są moje gesty, emocje, myśli, spotkania z ludźmi, moja miłość, nie udawana jest radość i ból. Ale jest one jeszcze tym bardziej prawdziwe, bo zachowane na wieczność przez Boga-Człowieka. Przez Zmartwychwstałego Chrystusa, moje życie ukryte jest na wieki w Jego miłości, która nie ustaje. Chrystus w swojej ewangelii nas zapewnia: przyszedłem abyście mieli życie i mięli je w obfitości.
19 kwietnia 1943 roku, w wigilię żydowskiej Paschy, garstka praktycznie nieuzbrojonych powstańców wystąpiła przeciwko Niemcom. Wczoraj przypadła 66 rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim.Odkąd jestem w Warszawie, staram się uczestniczyć w marszu śladami powstania w getcie, które rok rocznie organizuje Polska Rada Chrześcijan i Żydów (jednym z jej wiceprzewodniczących jest nasz współbrat o. Marek Nowak). W tym roku nie mogłem brać udział w marszu, ale chcę pamiętać.
... więcej »
Maria Magdalena poznała Pana w miejscu, w którym widziała Go po raz ostatni, gdy składano Jego ciało do grobu. Uczniowie rozpoznali Mistrza po Jego słowach i gestach. Gdy tracimy z oczu Boga, warto wracać do miejsc i dni, gdy Go wiedzieliśmy i ufaliśmy Mu po raz ostatni!
Wszystkim tu zaglądającym i sobie samemu życzę Szczęśliwego Przejścia - Paschy Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego przez sam środek naszych serc, byśmy pojednani sami ze sobą, ostatecznie dotarli do serca Boga i człowieka.
Sercem Kościoła jest jego modlitwa. A że modlitwie chrześcijan przewodzi zawsze Chrystus, który umarł i zmartwychwstał za wszystkich, stąd w modlitwie Jego wyznawców nikt nigdy nie pozostaje poza Kościołem.
Nie daje mi spokoju, irytuje i smuci, gdy co jakiś czas, wkraczają do akcji ze swym siermiężnym orężem tzw. „obrońcy wiary”, zachowując się wobec świata wątpiących, pogubionych i niewierzących jak słoń w składzie porcelany.
... więcej »
