Artykuły opisane tagiem: "Pascha"

Śpiewy o zmartwychwstaniu zostały zarejestrowane 8.04 podczas oraz po Liturgii Wigilii Paschalnej w Bazylice OO. Dominikanów w Krakowie.

W Wielką Sobotę pozwólmy odpocząć Panu po Jego trudzie. Nie męczmy Go naszymi małymi sprawami, porażkami czy problemami. Zapłaczmy nad śmiercią Syna Bożego, a nie własną – pisze ojciec Tomasz Grabowski OP.

Nasza adoracja jest stanięciem w milczeniu nie przed cierpieniem, ale przed rozdartą zasłoną Przybytku, spoza której ukazuje się miejsce Święte Świętych – Chwała naszego Boga.

Pan nasz nikomu nie limituje dostępu do owoców swej śmierci – pisze ojciec Tomasz Grabowski OP. – Umiera za wszystkich i za każdego.

Rozdzielenie trzech świętych dni nie jest istotne. Owszem, następują po sobie kolejne wieczory i poranki, ale chrześcijanie uczestniczą w jednym, ciągłym święcie: Paschy naszego Pana – pisze o Triduum Paschalnym ojciec Tomasz Grabowski OP.

Msza święta sprawowana przez biskupów w Wielki Czwartek rano w kościołach katedralnych jest ostatnią liturgią przed Triduum Paschalnym. Nie należy ona jeszcze do Triduum Paschalnego. Nazywana jest mszą krzyżma, gdyż podczas tej celebracji poświęca się krzyżmo oraz oleje chorych i katechumenów.

Król wkracza do Jerozolimy, by upomnieć się o człowieka. Najstraszniejsze jest to, że Ci, po których przyszedł, zabiją Go – pisze ojciec Mateusz Przanowski OP.

Przychodzimy do Jezusa z brudnymi nogami. Takie jest nasze życie. Jak tych staruszków z obrazu Caravaggio. Ale jest w tym też nasza wolność. Mamy nogi, możemy do Niego przyjść i on je obmyje.

Homilia o. Jana A. Kłoczowskiego OP wygłoszona podczas Liturgii Męki Pańskiej w Wielki Piątek w krakowskiej bazylice OO. Dominikanów.

Dominikański Ośrodek Liturgiczny przygotował specjalny serwis internetowy na Triduum Paschalne. Na stronie www.liturgia.pl w kolejne dni Świąt pojawiają się zarówno artykuły jak i materiały multimedialne dotyczące teologii, liturgii i zwyczajów świątecznych.

Jezus nie umywa nóg swemu panu, ale swoim uczniom. Odsłania przez to istotę Boga. Bóg chce być sługą ludzi.

Prezentujemy wybór kilku pieśni Liturgii Triduum Paschalnego z płyt z muzyką liturgiczna wydanych przez Dominikański Ośrodek Liturgiczny (Sławcie usta, Radosna światłości, Regnavit Dominus oraz Niepojęta Trójco).

Nie istnieje możliwość czysto duchowego zmartwychwstania. Zmartwychwstanie może zaistnieć jedynie cieleśnie albo wcale.

Musimy mieć nadzieję, że któregoś dnia wszyscy usłyszą słowa Chrystusa: „Dziś będziesz ze Mną w raju”. Biorąc pod uwagę dowody zawarte w Piśmie Świętym i Tradycji, nie możemy zaprzeczyć temu, że piekło istnieje. Możemy jednak żywić nadzieję, że jest ono puste. Nie możemy wiedzieć, natomiast możemy mieć nadzieję, że tak właśnie jest.

Szanowny Panie Judaszu,
chciałbym z Panem porozmawiać, zwłaszcza w kontekście tego, co mówi o Panu ewangelista Mateusz. Postanowiłem nie używać w moim liście przyjacielskiego „ty”, lecz wybrać bardziej oficjalną i pełną szacunku formę „Pan”. Był Pan wówczas przecież człowiekiem dorosłym, a na dodatek samotnym i konsekwentnym. Do napisania do Pana skłania mnie także uznanie dla Pańskiego wyznania winy: „Przelałem niewinną krew”.

Podobnie jak w latach ubiegłych Dominikański Ośrodek Liturgiczny przygotowuje specjalny serwis internetowy na Triduum Paschalne.

Staraniem Braci Dominikanów z Krakowa i wydawnictwa Homini ukazały się dwie płyty z Pieśniami Liturgii Triduum Paschalnego – „Sławcie usta” i „Radosna światłości”. Pierwsza z nich zawiera pieśni wielkopostne oraz pasyjne z Liturgii Wielkiego Czwartku i Wielkiego Piątku (19 utworów; 70 min muzyki), druga płyta przedstawia pieśni Liturgii Wigilii Paschalnej (15 utworów; 65 min. muzyki).

Dobry Pasterz nie rozkazuje powrotów. Nie prowokuje ich, wykorzystując nasze czułe miejsca, by toksycznie nas związać ze sobą. On przyciąga samym Sobą... przyciąga każdą wolność. Niefałszowanym zapachem i smakiem miłości dociera do najbardziej oddalonych i zakazanych przez "wierzących i pobożnych" miejsc profanum. Chce być rozpoznany w nieoczekiwanych momentach przez każdego... rozpoznany niepowtarzalnie.

Żywe paschalne doświadczenie BARANKA ZABITEGO ŻYJĄCEGO NA WIEKI, to jedna z bardziej właściwych definicji prawdziwej TRADYCJI KOŚCIOŁA, którą w sercach wiernych przechowuje nie tyle strachliwa z natury ludzka rutyna ale sam Duch Święty - Parakletos. Inna, nie wykluczająca pierwszej, przypomina o odpowiedzialności Kościoła za Tradycję i brzmi następująco: "abyście się wzajemnie obdarzali miłością tak, jak ja was pokochałem" (por. J 15).

W tym chlebie żyje ukryty Duch, który nie może być spożyty;
W tym Winie płonie ogień, który nie może być wypity.
Duch w Twym chlebie, Ogień w Twym winie,
Są wielkimi cudami, jakie przyjmują nasze usta.
Pan zstąpił na ziemię do ludzi, czyniąc ich nowym stworzeniem
Jak Aniołom tak i ludziom dał Ogień i Ducha,
By się stali wewnętrznie Ogniem i Duchem (...)
Ogień i Duch były w łonie, które Cię zrodziło.
Ogień i Duch były w rzece, która Cię ochrzciła
Ogień i Duch są w chrzcie, jak w chlebie i kielichu,
Jak Ogień i Duch.
Twój chleb zabija łakomego żarłoka, który nas uczynił swym chlebem
Twój kielich unicestwia śmierć, bo nas pożera.
Pożywamy Cię Panie i pijemy, nie by cię tylko spożyć, lecz by żyć przez Ciebie (...).

św. Efrem Syryjczyk, diakon (IV w.)

Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze (J 14,16)

Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą  (Łk 11,13)

Nie ma takiego człowieka, który by w jakiś trudnych doświadczeniach życia nie miał poczucia, że Bóg "jest głuchy" a prośby wydają się "niewysłuchane". Sam Chrystus w ogrójcu i w obliczu ostatniego krzyku na krzyżu  pozostaje przez Ojca "niewysłuchany": pojmany, wydrwiony, zdradzony, osamotniony, zabity. Krzyż to czas, w którym niewysłuchany człowiek i niewysłuchany Bóg utożsamiają się w najgłębszy sposób. Czy naprawdę Ojciec milczy i nie odpowiada na wołanie Syna, a w Nim na wszystkie ludzkie prośby? Chrystus i każdy wierzący jest zawsze wysłuchany, gdy modli się w Duchu Świętym i wpierw prosi o dar Ducha. Duch Ojca pozwala zachować ufność i wytrwałość w błaganiach, porządkuje je i czyni duchowymi. Tak jak Ojciec nie zostawił Syna w szponach śmierci, lecz wskrzesił mocą Ducha, tak i nas nigdy nie pozostawia niewysłuchanymi. Św. Paweł zachęca: napełniajcie się Duchem (Ef 5,18 b), co Biblia Jerozolimska tłumaczy: odnajdźcie swoją pełnię w Duchu. Nasze prośby są wysłuchane, gdy korespondują ze słowami: bądź wola Twoja.

JA JESTEM BRAMĄ. Jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony – WEJDZIE I WYJDZIE, i znajdzie paszę.

J 10, 9

Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana (J 20, 19b-20).

Błogosławcie a nie złorzeczcie (Rz 12, 14b)

Gdy Jezus ukazał się swoim uczniom i spożył z nimi śniadanie,

rzekł do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? Odpowiedział Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś baranki moje. I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odparł Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś owce moje. Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje. 

J  21, 15-17

Jakiż małżonek umarł kiedykolwiek za swa żonę, i jakaż żona wybrała sobie kiedykolwiek za męża ukrzyżowanego? Pan zaślubił Kościół, zapewnił mu posag przez swoją krew i ukuł pierścień z gwoździ swojego ukrzyżowania (Jan z Sarugi – starożytny pisarz z Syrii).

Nie znałam Jej osobiście, nie znam także Jej Rodziny. To nie stanowiło przeszkody, by otrzymać od nich przepiękny dar, życiową lekcję. To chyba taka ziemska odmiana obcowania świętych; czyjaś miłość do Boga staje się moim udziałem, pomimo braku spotkania.