Artykuły opisane tagiem: "Paweł Kozacki OP"

Kościół w Polsce nie potrafił wykorzystać ani beatyfikacji Jana Pawła II, ani sukcesu wyborczego antyklerykalnego ruchu, ani nowego programu duszpasterskiego – podsumowuje surowo rok 2011 dominikanin o. Paweł Kozacki.

"Marana tha!" to tytuł codziennego wideokomentarza do Ewangelii, jaki przygotowali na Adwent polscy dominikanie. Filmy z cyklu "W stronę Słowa" można oglądać na stronie www.dominikanie.pl. Autorem rozważań jest o. Paweł Kozacki OP.

Zakończył się remont kopuły kaplicy Myszkowskich w krakowskiej Bazylice Świętej Trójcy, który trwał blisko półtora roku. Podczas konserwacji wykonano nowoczesną izolację termiczną, która ma uchronić ten cenny zabytek przed niszczeniem. Jego remont kosztował ponad 2 mln zł.

Jean Paul Kamaheu OP Jest przeorem klasztoru dominikańskiego w Yaounde. Stara się w tym mieście aktywnie działać duszpastersko, radząc sobie z nieciekawym dziedzictwem, jakie odziedziczył po swoich starszych braciach. Wierzy, że siła dominikańskiego przepowiadania tkwi w łączeniu elementów doktrynalnych z pobożnością ludową.

Bardzo akcentuje rolę inkulturacji: „Nie chodzi o to, by myśleć jakimi tradycyjnymi wartościami żyły kiedyś ludy Afryki, ale by popatrzeć jaki dzisiaj jest nasz sposób życia i co do niego może wnieść Ewangelia”. Gdy pytam o aspekty, w których to się już udało, mówi, że inkulturacja to raczej przestrzeń pragnienia i szukania.

W przeszłości był proboszczem i duszpasterzem, obecnie wykłada chrystologię na Uniwersytecie Katolickim w Yaounde. Podkreśla, że Afrykanie przeżywają swoją wiarę bardzo antropocentrycznie i jeśli misjonarze chcą do nich dotrzeć, nie mogą zbyt szybko przechodzić do mówienia o życiu wiecznym.

Jest w Kamerunie od ośmiu lat. Dziś patrzy na otaczającą ją rzeczywistość tak trzeźwo, że aż boli. „Jestem w momencie weryfikowania ideałów z rzeczywistością, wyobrażeń o misjach, z tym jak naprawdę one wyglądają” – mówi.

Spytałem Michela czy Kościół w Kamerunie jest już gotowy do samodzielności, czy poradziłby sobie, gdyby wyjechali stąd biali misjonarze. Odpowiada, że najpierw trzeba by popatrzeć na zależność materialną, a sytuacja w tej dziedzinie jest dramatyczna.

Widziałem już w swoim życiu w kościele tańce, słyszałem rytmy, które wprowadzały nastrój bardziej dyskotekowy niż liturgiczny, ale tak intensywnego połączenia elementów karnawałowych jak w kościele parafialnym w Duala, jeszcze nie przeżyłem.

To zadziwiające, można znaleźć się tysiące kilometrów od domu, w zupełnie obcym świecie i dzięki liturgii poczuć się u siebie. Tak było podczas mszy święceń w Duala, podczas której jeden z dominikanów przyjął święcenia diakonatu, a dwóch innych prezbiteratu.

Od nowego roku akademickiego w głównym budynku mieścił się będzie klasztor, a w sąsiedni będzie domem studentatu. Taka lokalizacja domu dla braci studentów jest korzystna ze względu na Uniwersytet katolicki, który znajduje się w stolicy.

Przeraża system ruchu drogowego. Miałem wrażenie, że nie obowiązują żadne przepisy: ani reguły pierwszeństwa, ani zielone, ani czerwone światło, ani nawet kierunek ruchu. Ten chaos na Europejczyku robi przygnębiające wrażenie. Zapraszamy do lektury kolejnych zapisków z podróży, tym razem będą to Notatki z Kamerunu.

Współczesny świat zatracił poczucie grzechu – stwierdził redaktor naczelny miesięcznika „W drodze”, dominikanin ojciec Paweł Kozacki w rozważaniu rekolekcyjnym opublikowanym w piątek w „Gazecie Wyborczej” w Poznaniu.

Jan Paweł II nie zważał na tak zwaną poprawność polityczną, ale na siłę ducha – napisał redaktor naczelny miesięcznika „W drodze”, o. Paweł Kozacki w rozważaniu rekolekcyjnym zamieszczonym w piątek w „Gazecie Wyborczej” w Poznaniu.

W Polsce daleko wciąż do spełnienia postulatu Jana Pawła II o godności ludzkiej pracy – uważa redaktor naczelny miesięcznika „W drodze” ojciec Paweł Kozacki w rozważaniu rekolekcyjnym zamieszczonym w piątek w „Gazecie Wyborczej” w Poznaniu.

Traktowanie buddyzmu jako zagrożenia duchowego bierze się stąd, że obecnie w Europie coraz więcej ludzi jest nieświadomych, co to znaczy być chrześcijanami, bo choć wychowali się i dorastali w tzw. chrześcijańskich krajach, to nigdy nie nawiązali osobistej relacji z Chrystusem.

"Wonder and knowledge" to tytuł konferencji poświęconej początkom świata w nauce i filozofii oraz roli zadziwienia w rozwoju nauki, zorganizowanej 30.09 przez dominikańskie duszpasterstwo akademickie na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. Było to pierwsze spotkanie z cyklu wykładów otwartych, przygotowywanych na bieżący rok akademicki przez katolickie duszpasterstwo Columbii wspólnie z nowojorskim oddziałem ruchu Communione e Liberazione.

Ostatni dzień w Tokio. Odwiedzamy z Pawłem Centrum katolickie oraz prestiżowy uniwersytet dla kobiet Sacred Heart. Potem w ramach kupowania upominków trafiam do Ahikabary. Mam wrażenie, że jestem na bazarze.

Indeks z obecnościami można kupić za 100 zł u ministranta, podpis księdza podrobić, zajęcia w kościele przespać, ale przejść obojętnie obok bierzmowania nie sposób. Sakrament dojrzałości chrześcijańskiej rozpala do czerwoności fora internetowe. „Poszłam, bo mama obiecała nowy komputer”, „nawróciłem się, bo trzeba było chodzić na każdą mszę świętą”, „nie wierzę, ale papierek przyda się do ślubu kościelnego”.

Nasza wyprawa straciła dziś swoje dotychczasowe tempo. Już się nie spieszymy, już nie mamy do przejechania setki kilometrów. Dzisiejszą sobotę zdominowały dwie spokojne rozmowy. Z panią Eto Kimije i ojcem Pawłem Janocińskim OP.

Mieszkanie na ziemi, która się trzęsie i wybucha, spotkanie z tradycja buddyjską oraz straszne prześladowania ze strony współziomków – te doświadczenia są obecne w świadomości japońskich katolików. Dziś próbowałem je trochę poznać.

„Ileż tu jest odcieni zieleni” to zdanie zapamiętałem czytając niedawno książkę Marcina Bruczkowskiego. W pełni potwierdzam, że wzgórza Kiusiu porośnięte różnorodnymi drzewami oferują ucztę dla oka. Ta sceneria była niestety świadkiem krwawych prześladowań chrześcijan.

Nagasaki to miasto naznaczone śmiercią. Odwiedzając rozmaite miejsca dotykamy dramatycznych historii sięgających okresu prześladowań chrześcijan trwających przez ponad 250 lat oraz daty 9 sierpnia 1945 roku, kiedy 500 metrów nad Nagasaki wybuchła amerykańska bomba atomowa.

Poznając japońskie życie Pawła Janocińskiego odwiedzam trzy miejsca, w których bywa: Uniwersytet Shirayuri w Sengawie, gdzie wykłada, Mt. Takao, gdzie udaje się w dni wolne na wycieczki oraz dom pani Doroty Hałasy i jej męża.

Po dniach, w których moi bracia starali się scharakteryzować Japończyków, wyruszam w do Kamakury, by w historycznych świątyniach i klasztorach, rzeźbach i posągach szukać ducha Japonii. Paweł ostrzega mnie, bym nie zostawał w tam zbyt długo, bo Kamakura była świadkiem tylu mordów, że po okolicznych wzgórzach błąkają się duchy zabitych samurajów.

Jak człowiek narobi sobie zaległości, to dopadną go nawet na końcu świata. Wczoraj wróciłem z objazdu Tohoku, włączyłem komputer i przeczytałem maile z groźbami poważnych konsekwencji, bo nie dostarczyłem jeszcze obiecanych tekstów. Cóż robić. Dzisiaj zamiast wpaść na kawę do cesarza w jego pałacu lub w równie miły sposób poznawać uroki japońskiej stolicy, siedzę całe przedpołudnie przed komputerem i mimo Dnia Pańskiego stukam w klawiaturę. Nie jest lekko.

Jemy z ojcem Czesławem Forysiem śniadanie, rozmawiamy, pijemy kawę i ruszamy na objazd jego parafii. Oglądam cztery kościoły: zaczynamy od Iwaki, w którym stacjonuje polski dominikanin, potem jedziemy do Yumoto, do Onahamy i do Nakoso, gdzie kościół zamieniono już na przedszkole. Cały czas wysłuchuje opowieści z dwudziestoośmioletniej pracy misyjnej mojego współbrata. Poniżej kilka nieautoryzowanych fragmentów naszej rozmowy

„Jestem człowiek estetyczny” – mówi Stanisław Ligęza sam o sobie. Mogę się o tym przekonać już w czasie śniadania, gdy przygotowuje jajecznicę i podaje ją do stołu na talerzach ustrojonych pomidorem i liściem sałaty. Późniejsze rozmowy oraz cała jego „posiadłość” potwierdzają ten fakt.

Znakomitą większość dnia spędziliśmy z Jurkiem w towarzystwie osób ze szpitala psychiatrycznego. Odziedziczeni przez niego po poprzednikach podopieczni są osobami chorymi, a jednocześnie katolikami. Raz w miesiącu Jerzy jedzie po nich do szpitala, i spędza z nimi pół dnia. Dziś w towarzystwie dwóch osób świeckich odprawił dla niech najpierw mszę św., a następnie pojechaliśmy na piknik, do parku.

Dzień minął mi na rozmowach z braćmi, przedpołudniem z Tomaszem i popołudniu i wieczorem z Jerzym. Miałem również okazję towarzyszyć Jurkowi w pochowaniu zmarłej trzy miesiące temu zakonnicy oraz w wizycie w szpitalu u umierającej parafianki. W zupełnie innym nastroju przebiegła wizyta onsenie i kolacja yakamaki.

Pędząc Shinkansenem z Tokio do Fukushima z prędkością ponad 300 kilometrów na godzinę, przybliżam się do braci, którzy pracują w tym rejonie Japonii. W ciągu najbliższych dni powinienem odwiedzić czterech polskich dominikanów. Gdy wychodzę z peronu, wita mnie ojciec Tomasz Pawelec, u którego spędzę najbliższe 24 godziny.

Po mszy i śniadaniu wsiadamy do samochodu i znanymi Andrzejowi skrótami omijającymi największe poranne korki jedziemy na lotnisko. Krótka odprawa i żegnamy się z Andrzejem.

Kończy się moja podróż po dominikańskim Tajwanie. Rano odprawiamy z Wojciechem Golubiewskim mszę św. dla Filipińczyków, potem jemy w trójkę z Andrzejem Wójcikiem pożegnalny lunch w chińskiej knajpce. Pytam, pytam, pytam... Mam bowiem wrażenie, że z każdym dniem przybywa spraw, których nie rozumiem, które chciałbym wyjaśnić.

Tajwan jest krajem, w którym historia dominikanów była przez wiele dziesięcioleci tożsama z historią Kościoła katolickiego. Dziś dotykam miejsc, w których nasi bracia rozpoczynali misję apostolską na Tajwanie. Jednocześnie wysłuchuję nauczycielek z St. Dominic High School, które opowiadają jak tę misję kontynuują wśród dzisiejszej młodzieży.

Podróżowanie w klimacie podzwrotnikowym nie jest najłatwiejszym zadaniem dla Europejczyka. Niby nic wielkiego dzisiaj nie zrobiłem. Wjechałem 400 metrów nad powierzchnię ziemi, pędziłem przez Tajwan z prędkością ponad 300 kilometrów na godzinę oraz przespacerowałem się po chińskim targu wdychając egzotyczne zapachy i chłonąc niecodzienne widoki, a zmęczony jestem okrutnie.

Jak dobrze i miło przebywać z braćmi. Dziś z racji pochmurnej i deszczowej pogody większość czasu spędzam pod dachem. Wykorzystuję ten fakt, by przepytać moich braci Andrzeja Wójcika i Angelika Kicułę, o historię ich przybycia na wyspę, o ich zajęcia, o to, jak się odnajdują w tutejszej rzeczywistości. Najbardziej ujmuje mnie stwierdzenie Angelika, że zakochał się w Tajwanie.

Dzień rozpocząłem od jutrzni i mszy św. z braćmi z Taipei. W momencie wejścia do kaplicy nie ustrzegłem się porównania jej z naszym kościołem w Tokio. Wystrój tutejszej kaplicy ma zdecydowanie bardziej azjatycki charakter. Od razu było widać, że jesteśmy na obszarze kultury chińskiej. Potem dopiero Andrzej mi powiedział, że ołtarz został zaprojektowany przez Angelika Kicułę, który pochodzi z Wschodu, ale nie dalekiego, tylko z Ukrainy, a o którym – mam nadzieję – będzie jeszcze w tych zapiskach.

Poniedziałek miał charakter turystyczno-przejazdowy. W Tokio zwiedziłem przez przypadek park Yoyogi, chram cesarza Meiji, podziwiałem stolicę Japonii z 45 piętra Tokyo Metropolitan Govermnet Building oraz – co najważniejsze – nauczyłem się jeździć tutejszymi kolejkami. Wieczorem przeleciałem na Tajwan. Jeśli ktoś się spodziewa konkretów eklezjalnych lub duchowcyh, niech nie czyta dzisiejszej relacji, bo będzie dotyczyła nic nieznaczących wydarzeń.

W niedzielę, pierwszym pełnym dniu spędzonym w Japonii, dzień święty święciłem. Byłem bowiem na trzech mszach świętych. Na pierwszej byłem świadkiem chrztu sześciu małych Japończyków. Druga była mszą patronalną, bo nawiązując do dzisiejszej uroczystości czciliśmy Boże Miłosierdzie. Podczas trzeciej wyciszałem się po dniu pełnym wrażeń, w którym zdążyłem się załapać na sakurę i na własne oczy zobaczyć japońską tandetę.

Japonia przywitała nas chmurami. Nie miałem przy sobie marihuany, broni ani pornografii, więc po wylądowaniu szybko załatwiłem formalności paszportowo-celne i po kilkunastu minutach jechaliśmy z ojcem Pawłem Janocińskim z Narity do Tokio. Pobierałem przy okazji szybką lekcję topografii i poruszania się tokijskimi kolejkami.

Być może w tym miejscu, w ostatnim odcinku wypadałoby się pokusić na jakieś zgrabne podsumowanie, celną pointę całej podróży. Przyznam szczerze: nie ma siły na myślenie. Zapraszam wszystkich, którzy przez ostatnie dwa tygodnie towarzyszyli mi wirtualnie, na łamy miesięcznika „W drodze”.

Klasztor można poznać, gdy się obserwuje i słucha jego mieszkańców. Dziś spojrzałem na polskich dominikanów w Nowym Jorku oczami ludzi świeckich. Odbyłem dwie rozmowy: z Tytusem Cytowskim, członkiem rady parafialnej Notre Dame oraz panią Yolantą M. Riess Von Riesenhorst-Bulyk, krewniaczką ojca Jacka Woronieckiego, architektem, która zaangażowała się całym sercem w życie klasztoru.

Rozmawiamy z Maciejem o sensowności pobytu polskich dominikanów w Stanach Zjednoczonych, a konkretnie w Providence Academy. Jest to dla braci trudny moment, bo po okresie początkowego entuzjazmu, przekonują się, że w tym momencie nie wprowadzą w życie planu duszpasterskiego, z jakim przychodzili do Minneapolis.

Rozpoczynając dzień myślę o słowach Briana, duszpasterskiego współpracownika Jacka i Macieja, który twierdzi, że mało w Providence Academy jest uczniów zainspirowanych chrześcijaństwem, a dużo nim zmęczonych. Próbuję dowiedzieć się od braci, jak powinien funkcjonować duszpasterz, pragnący wprowadzać ludzi w relację z Bogiem, gdy pracuje w szkole, w której praktyki religijne są obowiązkiem.

Rano zaspałem. Zasiedziałem się z Jackiem do pierwszej w nocy. Miałem wstać o szóstej, by pójść z nim na mszę, ale mój sen okazał się silniejszy od dźwięku budzika. Półtorej godziny później obudził mnie Maciej, chcąc bym zdążył na odprawianą przez niego mszę z dziećmi. Były to przedszkolaki, zerówka i pierwsza klasy. Dzieciaki nieco się nudziły i wierciły, ale ich zdyscyplinowanie i tak budziło mój podziw.

Żal opuszczać Polonię, Rosholt i Marcina. Przez minione trzy dni, w czasie których gościł mnie u siebie zrobił na mnie wrażenie człowieka bardzo ciepłego, pogodnego, życzliwego, spragnionego rozmowy, a jednocześnie nie narzucającego się, zostawiającego gościowi sporo miejsce. Jego pogoda ducha i dobroć tym większe na mnie robiła wrażenie, im więcej wiedziałem o jego stanie zdrowia.

Kolejny dzień spędzam z proboszczem parafii Najświętszego Serca w Polonii i św. Wojciecha w Rosholt Marcinem Mańkowskim OP. Najpierw dwie msze święte, a potem długa rozmowa. Jest w Marcinie delikatność i subtelność, gdy rozmawiamy o modlitwie i wstawiennictwie świętej Teresy z Lisieux oraz twardość żołnierza, gdy wspomina swoją posługę kapelana w US Army.

Trafiłem do dwóch parafii w stanie Wisconsin: Sacred Heart w Polonii i St. Adalbert w Rosholt. Obie zamieszkują potomkowie Kaszubów, którzy przybyli tu w XVIII wieku. O polskości świadczy samoświadomość ludzi, ich nazwiska: Kurszewski, Jenta, Lepak oraz nieliczne ślady, takie jak napis „Idź z Bogiem” nad wyjściem z kościoła w Rosholt. Barwną postacią jest proboszcz obu parafii, dominikanin, ojciec Marcin Mańkowski.

Prawie cały dzień spędzam w samochodzie, jadąc z Minneapolis do Polonii w stanie Wisconsin. 280 mil. Maciej, który ma już na koncie jeden amerykański mandat prowadzi zgodnie z przepisami i nie pozwala sobie na przekroczenie prędkości. Po prawie sześciu godzinach docieramy do plebanii, na której mieszka Marcin Mańkowski.

Dzisiejszy czwartek spędziłem od świtu do nocy z Maciejem Okońskim. Na początek msza św. w kaplicy Providence Academy. O godz. 8.45 wyjazd gimbusami do St. Paul, gdzie uczestniczymy w nabożeństwie i marszu pro live. Po powrocie do szkoły katecheza dla przedszkolaków i spotkanie teologiczno-duchowe dla nauczycieli. Wieczorem kibicowanie szkolnej drużynie hokeja na lodzie.

„Jeśli 44. prezydent USA zrealizuje swój program wyborczy, odbije się on niekorzystnie na sytuacji moralnej i ekonomicznej USA” – uważa pracujący w Nowym Jorku polski dominikanin, o. Jacek Kopera. W rozmowie z o. Pawłem Kozackim, redaktorem naczelnym "W drodze" zaznacza on, że Barack Obama wywodzi się ze środowisk liberalnych i zjednoczył wokół siebie ludzi o takich zapatrywaniach.

Po odprawieniu mszy św. i szybkim śniadaniu Jacek Kopera odwozi mnie na lotnisko JFK. Stamtąd o 11.20 odlatuję do Minneapolis. Rozpoczyna się nowy etap podróży. Najbliższy tydzień spędzę z Jackiem Budą i Maciejem Okońskim oraz wyskoczę na kilka dni do Marcina Mańkowskiego do Wisconsin.

Miałem nadzieję, że uniknę wątku zaprzysiężenia Baracka Obamy. „Co on może mieć za znaczenie dla funkcjonowania polskich dominikanów w Nowym Jorku?” – pytałem retorycznie samego siebie. Nie dało się jednak nie zauważyć 44 prezydenta USA. Był obecny w mediach, na telebimie na Columbii i w rozmowach naszych braci.

Cały dzień rozmawiałem z nowojorskimi dominikanami. Spotkałem się najpierw z Andrzejem Fornalem (proboszczem parafii), potem z Wojciechem Morawskim (przełożonym domu) na końcu z Jackiem Koperą (duszpasterzem akademickim). Z oceanu tematów zdecydowałem się wyłowić i opisać dwa. Opowieść Andrzeja o tym, jak dominikanie zaistnieli na mapie diecezji nowojorskiej oraz Jacka o wierze studentów amerykańskich.

W nocy padał śnieg. Rano też sypie. Tutejszy proboszcz, czyli Andrzej Fornal rozpoczyna dzień od odśnieżania terenu wokół kościoła i klasztoru. Przy pomocy specjalnej maszyny starannie oczyszcza chodnik, a następnie posypuje solą.

Po noclegu w klasztorze dominikanów w Berlinie, gdzie zostałem gościnnie przyjęty przez Thomasa Griesbacha (przeora klasztoru św. Pawła), Jana Kulika (proboszcza tamtejszej parafii) i Andrzeja Dołęgę (diakon na praktyce) docieram na lotnisko. Tam czeka mnie pierwsze zaskoczenie tej podróży.

Postanowiłem pisać dziennik ze swojej podróży do Stanów Zjednoczonych z dwóch powodów. Gdy wyjeżdżałem, kilka osób prosiło, bym w mailach opisał moją wyprawę. Łatwiej i uczciwiej będzie mi umieszczać wpisy na stronie, niż udawać, że do każdego wysyłam osobnego maila. Poza tym dzięki temu relację będzie mogło przeczytać więcej osób. Drugi przyczyna pisania dziennika związana jest z charakterem wyjazdu.

Stwierdzenie, że media różnią się w ocenie faktów wcale mnie nie dziwi. To, że różnią się w relacjonowaniu samych faktów też mnie nie zaskakuje. Jednak gdy przeczytałem, że tam gdzie jeden dziennikarz widział trzy tysiące osób, inny doliczył się ich 300 tysięcy trochę mnie zdumiał. Różnią się w szacunkach 100 razy!

Widocznie w Wydawnictwie Literackim pracują zatwardziali humaniści, którzy do trzech nie potrafią zliczyć, skoro w reklamie książki ojca Joachima Badeniego „Stąd do nieba. Ostatnie przesłanie. Rozmowy z Arturem Sporniakiem i Janem Strzałką” zamieszczonym na stronie internetowej Wydawnictwa podają jednocześnie, że nasz czcigodny współbrat zmarł w 2010 roku, a książka wydana w bieżącym roku ukazuje się w pierwszą rocznicę jego śmierci. Jednym słowem pierwsza rocznica w drugą rocznicę. Podejrzewam, że ojciec Joachim uśmiecha się wyrozumiale w niebie i zaciera z zadowoleniem ręce. A tak przy okazji polecam książkę.

Przerażenie ogarnia mnie na myśl, ile energii, sił, czasu, uwagi idzie na sprostanie wymogom eklezjalnej biurokracji. Kwitki, zaświadczenia, świadectwa, formularze, metryki, protokoły, stempelki, odpisy, podpisy… Co to ma wspólnego z nakazem Jezusa, by iść i głosić Ewangelię?

Przeczytałem przed chwilą w Internecie „Słowo pasterskie Metropolity Krakowskiego na Adwent 2011, Kościół naszym domem” i nadziwić się nie mogę, bo przypomniałem sobie głośne doniesienia medialne dotyczące listy słów zakazanych. Przeczytałem list jeszcze raz, tym razem w wersji drukowanej i rozesłanej do parafii, i znowu nic nie znalazłem.

Przeczytałem dziś homilię Benedykta XVI wygłoszoną na krakowskich Błoniach 28 maja 2006 roku, w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Chciałem ją sobie przypomnieć, pamiętając jak pozytywne wrażenie zrobiła na mnie w chwili wygłoszenia, ale nie pamiętając dokładnie jej treści. Lektura pierwszej części homilii odświeżyła pozytywne reakcje sprzed pięciu lat, jednak po przeczytaniu końcowego fragmentu zrobiło mi się smutno. Nie będę pisał dlaczego. Przeczytajcie i sprawdźcie swoją reakcję. Może jestem odosobniony:

Syndrom zeświecczenia szkolnej katechezy, może dotknąć nie tylko uczniów, ale również katechetów, nie wykluczając księży. I oni mogą potraktować religię w szkole jak każdą inną pracę i bardziej kojarzyć ją z kodeksem pracy i etatową formą zarabiania pieniędzy niż misją głoszenia Ewangelii.

Końcówka kazania Gabriela na dzisiejszej mszy św. konwenckiej (cytuję z pamięci): „Dziś jest niedziela Dobrego Pasterza, a więc tradycyjnie dzień modlitw o nowe powołania kapłańskie. A ja bym w związku z tym dniem chciał zrobić rachunek sumienia i zastanowić się, czy my, kapłani, jesteśmy dobrymi pasterzami. Czy potrafimy być tak bezinteresowni, tak troszczący się o owce, tak dający się całkowicie jak Bóg. I muszę stwierdzić, że często nie jesteśmy, że szukamy siebie, swojego interesu, swojej korzyści. W związku z tym chciałbym Was prosić o wybaczenie wszystkich naszych grzechów i niedoskonałości. I jednocześnie prosić, byście za nas się modlili, byśmy byli dobrymi pasterzami”.

Wczoraj pisałem o obowiązku nadziei, dlatego dziś, w z radością przeczytałem w brewiarzu fragment Listu apostolskiego papieża Piusa XII „Do Prymasa i Biskupów Polski w 700-lecie kanonizacji św. Stanisława”, napisanego w 1953 roku, czyli w czasach stalinowskich.

Do tej pory mogłem myśleć, że wiara i nadzieja jest duchowym komfortem. Jezus pokazuje, że ich brak może być moją winą i małością.

Doszedłem do wniosku, że Maryja została wybrana na królową Polski, bowiem nieporadny król, mając wyrzuty sumienia spowodowane uciskiem chłopów chciał skopać tyłki Szwedom.

Życie klasztorne obfituje w zdarzenia, które stają się anegdotami. Czas je weryfikuje. Jedne są zapominane, inne wchodzą w mówioną tradycję legend dominikańskich. Zanotowałem trzy fakty z ostatnich dni.

„Szokujące stwierdzenie padło w telewizji CNBC odnośnie tragicznego trzęsienia ziemi w Japonii i jego globalnych skutków. Prowadzący program Larry Kudlow uznał, że lepiej się stało, że straty ludzkie są większe, niż gospodarcze” – przeczytałem informację na Onecie i wcale mnie ona nie zdziwiła.

Wczoraj dostałem maila od S. opisującego ciąg szczęśliwych zdarzeń w dniu 4 marca. Opis kończy retorycznym pytaniem: „Czy mogę mieć jakieś wątpliwości, że tego dnia czuwał nade mną?”. Kto? Joachim Kazimierz Badeni OP, którego „chrzcielne” imieniny przypadają właśnie 4 marca, a rocznicę śmierci obchodzimy dziś.

Nie wiem czy pragnienie, by przywrócić Bogu należne mu miejsce sprawi, że będę lepszym człowiekiem. Mam nadzieję, że będzie we mnie więcej wolności, a ja będę trochę bardziej wierzył mojemu Bogu.

Kościół katolicki zniknie z polskiego krajobrazu, tak jak wyparował z Holandii i nie będzie to wina wyimaginowanych czy prawdziwych jego wrogów, ale konsekwencją postawy dzisiejszych katolików, którzy nie potrafili przekazać wiary następnemu pokoleniu.

„13 stycznia br. Narodowe Centrum Sportu przedstawiło projekt kaplicy wielowyznaniowej na Stadionie Narodowym w Warszawie. Wnętrze kaplicy zostało zaprojektowane w taki sposób, aby wyznawcy różnych religii mogli gromadzić się na wspólnej modlitwie” – Idiotyzm! – pomyślałem po przeczytaniu komunikatu. Nie można sprowadzić przestrzeni sakralnej różnych religii do wspólnego mianownika!

Pierwsi dominikanie zwykli nie siadać do śniadania, póki komuś nie opowiedzą o Panu Jezusie.

„Niezła dieta” - skwitowała moja Przyjaciółka, aktualnie rozeznająca wstąpienie do III Zakonu.

Jeśli na siebie i na innych zjadaczy chleba nie popatrzymy jako na zaproszonych do życia według wysokiej miary, to wcale się nie zdziwię, gdy 1 maja 2011 roku stanie się kolejnym narodowo-katolickim i sentymentalno-medialnym spektaklem, który poprowadzi na jałowe manowce wzruszeń.

Tym co czasem przeszkadza człowiekowi odpowiedzieć na wezwanie Boga są jego cnoty i zasługi, jego szlachetność i sprawiedliwość, jego rozmodlenie i duchowość. Zdarza się, że wszystko, co dobre może o sobie człowiek powiedzieć i pomyśleć przeszkadza mu stać się świętym.

Po zakończonych rekolekcjach klasztornych nie przestaję sobie stawiać pytania, czy możliwe jest odbycie rekolekcji w naszym klasztorze. Nie myślę o studentacie, ale o braciach z konwentu, którzy wypełniających rozmaite obowiązki: duszpasterskie, naukowe, formacyjne czy gospodarcze. Za tym idzie następne pytanie: czy w dominikańskich klasztorach da się w ogóle znaleźć przestrzeń ciszy i modlitwy.

Prowincjał, czyli Krzysztof Popławski obraduje na kapitule generalnej w Rzymie, więc delegował mnie, bym jego zastępstwie przyjął dziś śluby czasowe dziewiętnastu naszych braci. Czyniłem to pierwszy raz w życiu.

Jeśli ks. abp. Juliusz Paetz będzie mógł znowu pełnić posługę biskupa, rzeczą niezbędną jest, by Kongregacja ds. Biskupów klarownie uzasadniła swoją decyzję.

Nie potrafię odnaleźć się w pobożności Eucharystycznej wyrażającej się w pompatycznych procesjach. Wydaje mi się ona zupełnie nieprzystająca do rzeczywistości, jaką jest pokorna obecność Boga pod postacią chleba i wina.

Takie widać nastały zwyczaje, że kapituły i kolegia podejmują decyzje, potem je zmieniają, a jakie to ma konsekwencje dla ludzi, to ich guzik obchodzi.

Wczoraj wieczorem znalazłem zagubioną wizytówkę Mariusza Handzlika. Dziś rano dowiedziałem się, że zginął w katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem.

Zdecydowanie wolę uczestnictwo w liturgii Wielkiego Piątku i ascetycznie śpiewaną przez moich braci Pasję, od słuchania jej w filharmonii w najwspanialszym nawet wykonaniu.

Kilka dni temu zadzwonił do mnie dziekan Wydziału Prawa i Administracji UAM profesor Tomasz Sokołowski i poprosił o odprawienie mszy św. za zmarłego kilka dni temu śp. prof. Krzysztofa Skubiszewskiego. Jednocześnie dostarczył stenogram przemówienie Profesora, wygłoszonego na uroczystości odnowienia Jego doktoratu 10 grudnia 2004 roku. W tekście znalazłem fragment, w którym prof. Skubiszewski wspomina poznańskich dominikanów.

Od rana bolała mnie głowa. Ani myśleć, ani czytać sensownie nie mogłem. A że dziś wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, to poszedłem do kina na film pod tytułem „Lourdes” w reżyserii Jessiki Hausner. Ludzkość pytała, czy widziałem i co o nim myślę, więc chciałem zobaczyć.

Przypominam sobie swoją drogę pod Damaszkiem, miejsce, w którym nastąpiło gwałtowne wkroczenie Boga w moje życie.

Spotkałem się dzisiaj z Jeremim Dominikiem, bardzo spokojnym młodzieńcem, którego ochrzciłem w dzień św. Szczepana. Wysłuchałem wtedy opowiadania jego mamy, która urodziła syna w domu, bowiem nie zdążyła do szpitala.

Wszystkim, którzy żyją w poczuciu zmarnowanego czasu oraz tym, którzy nie mają nadziei na poprawę swego losu polecam Chaszcze Jana Grzegorczyka.

Przykład Jonasza przypomniał mi, że nie jest rzeczą miłą wpaść w ręce Boga żywego.

Wczoraj w Warszawie spotkałem naszego prowincjała, czyli Krzysztofa Popławskiego, który zapytał, dlaczego nie piszę bloga. Na moje tłumaczenie stwierdził: „Pisz, bo ludzie pomyślą, że Ci zakazałem pisania”.

Skoro Kuria przyjmuje styl działania, polegający na unikaniu spotkań i klarownych wypowiedzi, to powinna być świadoma, że daje tym samym świadectwo lekceważenia ludzi.

Dziś pożegnaliśmy Małgosię. Zmarła niespodziewanie tydzień temu. Miała sześć lat.

Gdy w piątek wieczorem wracałem ze spotkania, na którym rozmawialiśmy czym jest wola Boża, przykleił mi się do zderzaka radiowóz i jechał za mną kilka kilometrów. Sprawdziłem czy mam w kieszeni dokumenty. Okazało się, że nie mam ani prawa jazdy, ani dowodu osobistego. Wiedziałem, że zaraz zaczną się kłopoty.

Wydawnictwo Literacie przysłało mi wydany kilka dni temu Notatnik ks. Stanisława Musiała. Przeczytałem go do poduszki w dwa wieczory. Pierwszego dnia notatnik jezuity, drugiego teksty jemu poświecone.

Przeczytałem pół tuzina recenzji i poszedłem do kina na film „Popiełuszko”. Ciekawy byłem obrazu, o którym jedni piszą z zachwytem, inni z politowaniem. Stwierdziłem, że jako duszpasterze powinniśmy się uczyć od ks. Jerzego. Zmiana historycznego kontekstu nie ma tu nic do rzeczy.

Przeczytałem list biskupów na niedzielę Świętej Rodziny. Z jednej strony pozytywnie mnie zaskoczył, z drugiej jak zwykle rozczarował. Na plus tego listu zaliczam zmianę języka oraz fakt poruszenia tematu adopcji i poronienia. Na minus sprowadzenie troski o rodzinę do rodzicielstwa oraz powielanie fałszywych stereotypów.

W drugie święto położyłem się wcześnie spać, by nadrobić zaległości spowodowane przedświątecznymi spowiedziami oraz świętowaniem Narodzenia Jezusa z braćmi i rodziną. Jak na złość sen nie przychodził. Sięgnąłem na półkę po „Sprężynę” Małgorzaty Musierowicz.

Przeor dominikanów z Berlina zauważył że w żadnym miejscu naszego klasztoru nie ma zdjęcia Benedykta XVI. Postanowił zaradzić temu brakowi, kupić fotografię Papieża i sprezentować ją poznańskiemu przeorowi. Okazało się, że nie jest to wcale takie proste.

Zacząłem się zastanawiać, na ile przeinaczenie treści Lumen Gentium w polskim tłumaczeniu jest błędem translatorskim, a na ile przejawem zakorzenionej w tłumaczu klerocentrycznej wizji Kościoła. Zakorzenionej tak głęboko, że fałszującej Magisterium.

Patrząc na świat, bez przerwy zadziwiam się zarówno mocą Bożą działającą w ludziach, jak i obecną w nich niewiernością Ewangelii, dlatego blog zatytułowałem słowami Apostoła: „Nadziwić się nie mogę”.