Artykuły opisane tagiem: "dominikanie"

Dominik był przede wszystkim kaznodzieją, nie pisarzem. A jednak, chociaż upłynęło tak wiele czasu, przekaz tradycji daje nam dostęp do zdumiewającej liczby szczegółów dotyczących jego sposobu modlitwy i kontemplacji.

Czasami zaciera się granica pomiędzy sercami, które poruszamy, i tymi, które do siebie przywiązujemy – pisze Thierry-Dominique Humbrecht OP. – Nie możemy zatrzymywać dla siebie osób, które przychodzą do nas, aby zmierzać ku Chrystusowi.

Kim są dominikanie, jakie jest ich powołanie i czym różnią się od innych duchownych? – odpowiedzi na te pytania można znaleźć w najnowszym numerze pisma „Teofil”, które wydają studenci Kolegium Filozoficzno-Teologicznego Dominikanów w Krakowie.

Dokładnie 795 lat temu – 22 grudnia 1216 roku – papież Honoriusz III zatwierdził Zakon Kaznodziejski, jeden z największych i najbardziej zasłużonych dla Kościoła.

Studenci z Dominikańskiego Duszpasterstwa Akademickiego w Lublinie napisali ikonę Matki Bożej Częstochowskiej dla kościoła dominikanów w Galway w Irlandii. Uroczyste przekazanie ikony odbędzie się 8 grudnia – w święto Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.

Początek nigdy się nie staje czymś prozaicznym, chociaż codziennie wszędzie widzimy jego przykłady; jest atrakcyjny, kuszący, przyciągający sam w sobie, gdyż jest tajemniczy.

W poniedziałek 24.01 odbyło się pierwsze opłatkowe spotkanie ks. abpa Mieczysława Mokrzyckiego ze studentami z Dominikańskiego Duszpasterstwa Akademickiego we Lwowie.

Życie i dokonania św. Katarzyny ze Sieny były przedmiotem katechezy Benedykta XVI podczas audiencji ogólnej 24 listopada w Auli Pawła VI w Watykanie. Było to kolejne nauczanie papieskie w ramach rozpoczętego 1 września br. cyklu poświęconego wielkim kobietom w Kościele średniowiecznym.

Kochankę ludzie księdzu wybaczą, ale nie wybaczą mu pychy, wynoszenia się nad nimi i pazerności. Istnieje niebezpieczeństwo, także wśród hierarchii, chęci omijania tego typu problemów. Ale też w Kościele dojrzewa świadomość, że jednoznaczność rozwiązań jest świadectwem ewangelicznej odwagi. (...) Transparentność Kościoła jest konieczna, choć jako przełożony wiem, jakie to jest trudne.

Benedykt XVI przekazał za pośrednictwem Sekretariatu Stanu gratulacje nowemu generałowi dominikanów, o. Bruno Cadoré. W związku z jego wyborem na 86. następcę św. Dominika, dokonanym przez obradującą w Rzymie kapitułę generalną, telegram gratulacyjny w imieniu papieża wystosował substytut ds. ogólnych, abp Fernando Filoni.

Benedykt XVI zachęcił dominikanki klauzurowe do wdzięczności za powołanie do życia mniszego i zaznaczył, że znajduje się ono w centrum życia Kościoła. Papież odwiedził dziś klasztor Matki Bożej Różańcowej na Monte Mario w Rzymie i odmówił z siostrami południową modlitwę godzin.

a znaczenie myśli św. Tomasza z Akwinu, mistrza, którego życie zawsze oświecała modlitwa, wskazał Benedykt XVI w podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. „Tylko ten, kto żyje z Bogiem i tajemnicami wiary, może zrozumieć, co one mówią” – stwierdził papież, prezentując w Auli Pawła VI myśl Akwinaty. Była to trzecia i - jak zapowiedział Ojciec Święta - ostatnia katecheza z cyklu poświęconego twórcy Sumy Teologicznej.

Wszyscy ludzie, wierzący i niewierzący, są wezwani do rozpoznania wymogów natury ludzkiej wyrażone w prawie naturalnym i inspirowania się nim – przypomniał Benedykt XVI, cytując św. Tomasza z Akwinu. Właśnie jemu papież poświęcił już drugą z kolei katechezę podczas audiencji ogólnej 16 czerwca w Watykanie. Tym razem mówił o aktualności nauczania moralnego „Doktora Anielskiego” oraz podkreślanej przez niego zgodności wiary i rozumu.

Dominikańskie Studium Filozofii i Teologii rozpocznie działalność w październiku br. w Krakowie. Roczne studia obejmować będą najważniejsze zagadnienia z zakresu filozoficznej i teologicznej myśli chrześcijańskiej. Zajęcia poprowadzą m. in. o. Jacek Salij, dr hab. Krzysztof Mielcarek, o. Jan A. Kłoczowski. Zapisy rozpoczną się 13 września.

O znaczeniu, jakie dla Kościoła ma postać i nauka św. Tomasza z Akwinu, wskazująca na zgodność wiary i rozumu, przypomniał Benedykt XVI podczas audiencji ogólnej 2 czerwca w Watykanie. Papież powrócił do katechez o wielkich myślicielach średniowiecza.

Życie i działalność dominikanina św. Alberta Wielkiego – filozofa, doktora Kościoła z XIII wieku, były przedmiotem katechezy Benedykta XVI w czasie audiencji ogólnej 24 marca na Placu św. Piotra w Watykanie. Zwracając się do Polaków papież zapewnił o swej duchowej łączności z uczestnikami obchodów przypadającego jutro Dnia Świętości Życia.

Życie i działalność św. Alberta Wielkiego – dominikanina, filozofa, doktora Kościoła z XIII wieku, były przedmiotem katechezy Benedykta XVI w czasie audiencji ogólnej 24 marca na Placu św. Piotra w Watykanie. Było to kolejne nauczanie papieskie z rozpoczętego w lutym ub.r. cyklu prezentacji wybitnych pisarzy i myślicieli chrześcijańskich starożytności i średniowiecza.

Wydaje mi się, że moja kadencja trochę nas urealniła. Nie jest trudno nadmuchać jakiś balon i pokazać, jacy jesteśmy świetni. Na zewnątrz, jako dominikanie, prezentujemy się znakomicie, ale na co dzień doświadczamy różnych słabości. Nie czuję się kapitanem statku kosmicznego. Dużo bardziej odnajduję się w obrazie wędrówki czy pielgrzymki.

Benedykt XVI tradycyjnie już przewodniczył liturgii Środy Popielcowej w bazylice świętej Sabiny na rzymskim Awentynie, która Jest siedzibą Generała Zakonu Dominikanów. Zgodnie z tradycją właśnie tam zaczynają się „stationes quaresimali” – wielkopostne czuwania katolików Wiecznego Miasta. Ojciec Święty posypał popiołem głowy swych najbliższych współpracowników, a także niektórych wiernych.

Na potrzebę prawdziwych głosicieli Ewangelii we współczesnym świecie wskazał Benedykt XVI podczas audiencji ogólnej 3 lutego w Watykanie. Swoje nauczanie poświęcił tym razem postaci św. Dominika Guzmana i dziełu założonego przezeń Zakonu Kaznodziejskiego (dominikanów). Przestrzegł też duchownych przed karierowiczostwem oraz zachęcił do poznawania i kontemplacji Prawdy Objawionej. W watykańskiej Auli Pawła VI zgromadziło się ok. 5 tys. wiernych.

Oto polski tekst katechezy papieskiej:

Na potrzebę autentycznych głosicieli Ewangelii we współczesnym świecie wskazał Benedykt XVI podczas dzisiejszej audiencji ogólnej w Watykanie. Swoją katechezę papież poświęcił postaci św. Dominika Guzmana i dziełu założonego przezeń Zakonu Dominikanów. Papież przestrzegł duchownych przed karierowiczostwem oraz zachęcił do podjęcia o studium i kontemplacji Prawdy Objawionej. W watykańskiej auli Pawła VI zgromadziło się ok. 5 tys. wiernych.

46-letni o. Krzysztof Popławski został 30 stycznia wybrany prowincjałem zakonu dominikanów w Polsce. Będzie to jego druga kadencja jako przełożonego polskich dominikanów. Wyboru dokonali przedstawiciele wszystkich polskich dominikańskich klasztorów zgromadzeni na kapitule, która odbywa się w Krakowie.

Mszą o Duchu Świętym rozpoczęła się w poniedziałek 25.01 w Krakowie kapituła prowincjalna polskich dominikanów, na której zakonnicy wybiorą nowego prowincjała. – Mimo pracy, którą będziemy musieli wykonać, kapituła ma także element świętowania, czyli dziękczynienia Bogu za łaskę bycia dominikaninem – mówił w homilii o. Krzysztof Popławski OP.

Dziś w Krakowie rozpocznie się kapituła prowincjalna polskich dominikanów. Uczestniczący w niej zakonnicy – delegaci reprezentujący blisko 450 osobową prowincję wybiorą nowego prowincjała oraz dyskutować będą o kierunkach rozwoju dominikańskiej prowincji w najbliższym czteroleciu.

Jak podaje Katolicka Agencja Informacyjna, Polska Prowincja Zakonu Kaznodziejskiego jest najliczniejszą prowincją Zakonu i na koniec 2009 roku liczyła 447 członków.

Winston Churchill twierdził, że mówca tak powinien skonstruować przemówienie, by wyczerpać temat, ale nie wyczerpać słuchaczy. Myślę, że tak samo powinno być z dobrą książką.

Ten kto chce dziś zobaczyć błogosławioną Matkę Teresę, powinien popatrzeć na jej siostry.

Chrześcijanie nie walczą ze złem. Oni zło przemieniają na dobro. Ile osób walcząc z wadami człowieka rozbiło przyjaźń? Ilu księży oburzonych na grzech współbraci zostawiło swoje kapłaństwo? Ile żon walcząc z mężem alkoholikiem rozbiło małżeństwo? Nie jest sztuką grać, kiedy się wygrywa. Najtrudniejsze są sytuacje kiedy przegrywa się 3:0 i trzeba dograć do końca.

Niemal nigdy nie choruję. Nawet jeśli złapie jesienne przeziębienie, to najczęściej po dwóch dniach przechodzi. Ostatnio zauważyłem jednak objawy dziwnej choroby. To rodzaj chronicznej alergii na świąteczne życzenia.

Ze swoim oratorskim zacięciem i niskim zakapiorsko-radiowym głosem, byłby znakomitym dominikaninem. Niestety, a może i na szczęście, kobiety pociągają go nie mniej niż Bóg…

Która część przykazania o miłości jest ważniejsza - miłować Boga, czy miłować bliźniego?

Rekolekcje na rozpoczęcie roku szkolnego dla uczniów, nauczycieli i rodziców rozpoczną się w niedzielę, a potem potrwają przez trzy kolejne dni. Wszystko w Bazylice Świętej Trójcy na Stolarskiej w Krakowie. Właśnie dostałem plakat.

Plan jest wyjątkowo chytry. Nie Skopje, ale sama droga jest celem. Noclegów oczywiście nie mamy. Za to posiadamy 8 dni wolnego, kilka zupek w proszku i wiarę, że nasz Pan będzie z nami i podeśle na naszej drodze takich ludzi, jakich będzie chciał.

św. Dominik nigdy, a to nigdy nie był: inkwizytorem, założycielem średniowiecznej inkwizycji papieskiej, nie przewodził torturom, obrzędom auto-da-fé, polowaniu na czarownice i paleniu na stosie. I kropka.

Ojciec Józef Bocheński, logik i profesor filozofii pracujący w Szwajcarii, przed laty zapytał braci w Krakowie o opinię dotyczącą aktualnej sytuacji w kraju. "Jakie macie zdanie na ten temat?". "Każdy swoje!" – padła odpowiedź. "I bardzo dobrze. Tak u dominikanów być powinno!".

Ludzie nieraz myślą, że nagle się zaprą, nie będą już grzeszyć i będą nawróceni. Nie w Tym rzecz. Nawrócenie to metanoia, przemiana myślenia. Nieustanne sprawdzanie czy Bóg jest na pierwszym miejscu.

Jeśli chcesz sprawić znajomemu księdzu prezent, nie sil się na kolejny album z Janem Pawłem, daruj sobie kolorowe książeczki ze sklepów z dewocjonaliami, może zainwestuj w sensowną modlitwę?

Imieniny Joachima. Wiele osób jest przekonanych, że obok męża św. Anny, mamy w niebie kolejnego orędownika o tym imieniu.

Pewne rzeczy należy przeżyć i tego procesu nie przyśpieszać. Zwyczajnie.

Chciałoby się szybko, po mojemu, oddzielić chwast od pszenicy. Jak w dzisiejszej Ewangelii. A skąd wiemy co w naszym życiu okaże się naprawdę cenne, a co zostanie zwykłą błyskotką? Człowiek chce po swojemu, a Bóg, jakby na złość, swoje.

To nie o sukces chodzi, ale o przeżycie swojego życia do końca. Bóg wie co robi i kiedyś ukaże sens wszystkiego. A duchowi, który szepcze, aby się poddać i złożyć broń, należy zadedykować uroczy utwór legendarnego zespołu „Wańka Wstańka”.

"Księże biskupie, co w tym miejscu robi Marcin Luter?" - zapytał papież koszalińskiego biskupa. Niewzruszony ksiądz biskup odpowiedział: "Ojcze Święty. Luter się nawrócił i teraz codziennie jest na mszy świętej!"

Jeśli dziecko nie przejawia żadnych oznak buntu, we wszystkim zgadza się z mamą i tatą, powinno  to budzić raczej nasz niepokój niż entuzjazm. To wcale nie jest ideał, do którego należy dążyć.

Pytanie o modlitwę jest pytaniem o cel, o to co, stawiamy w centrum naszego życia. Celem chrześcijanina nie jest szukanie własnej doskonałości, lecz nakierowanie wzroku na Boga.

Zaskakujące, że wiele osób, nie tylko wśród dominikanów, mówi o Joachimie Badenim jak o kimś bardzo bliskim. Także ci, którzy nie mieli możliwości spotkać go osobiście twierdzą, że doświadczają jego wstawiennictwa. To tylko kolejny dowód na niezwykłość tej postaci. 

Gdyby jutra miało nie być, a Ty na małym kawałku kartki miałbyś opisać całe swoje życie. To co byś napisał?

Święty Paweł miał rację: gdzie Duch święty tam radość. A dziś przecież zesłanie...

Kiedy powstawał nasz łódzki klasztor przez długi czas jedynie brat Szymon posiadał stałe zameldowanie. Wiele razy odbierał więc na poczcie przesyłki polecone, dla któregoś z braci. Jak wiadomo, aby odebrać taką przesyłkę należy wylegitymować się dokumentem, który potwierdziłby tożsamość i miejsce zamieszkania. 

Wszyscy, których znałem, albo już nie żyją albo siedzą w więzieniu. Ja chcę zostać gangsterem. A potem chcę umrzeć. Ale umrzeć jak prawdziwy mężczyzna, taki, który naprawdę rządzi. Chcę żeby mnie zastrzelili - wyznaje kilkunastoletni chłopak.

Dobry towarzysz duchowy to taki, który wychowuje tak, aby jego podopieczny go nie potrzebował.

Jeśli ktoś mówi, że nie popełnia błędów, to znaczy, że powinien zmienić pracę, bo ich po prostu nie widzi.

Ludzie nie potrzebują szybkich rad, błyskotliwych wywodów, często wystarcza samo wysłuchanie i zwykły gest wsparcia: „Herbatę słodzisz jedną łyżeczką cukru czy dwoma?”, „Może wpadniesz wieczorem na kolację?”. Uczyli mnie tego rodzice chorych dzieci na onkologicznym oddziale. Mimo to sam wielokrotnie łapię się na pokusie dezercji.

Gniew i żądza zemsty fatalnie wpływają na ciśnienie i trawienie. Chrześcijanin to człowiek, który źródła problemów szuka w sobie, a nie w innych.

Poznałem katechetów, którzy po długotrwałym starciu z niektórymi klasami wychodzili obici niczym rangersi po operacji w somalijskim Mogadiszu. To cena pracy na pierwszym froncie. Są zawsze na czele. Z podziwem patrzyłem na ich pracę. Nie mam wątpliwości - to elitarne formacje służb specjalnych w Kościele.

Życie klasztorne obfituje w zdarzenia, które stają się anegdotami. Czas je weryfikuje. Jedne są zapominane, inne wchodzą w mówioną tradycję legend dominikańskich. Zanotowałem trzy fakty z ostatnich dni.

Już od Starego Testamentu widać, że nasz Bóg uwielbia przemawiać do pogan, wybierając do tego osoby z zaskakujących środowisk.

Wrzuć do jednego miejsca kilkunastu facetów z różnymi temperamentami i potrzebami, ubierz w ten sam strój, nazwij braćmi i powiedz, że są dla siebie drogą do świętości. To żart? Wcale nie. Realna wspólnota.

Każdy człowiek powinien mieć jakąś jedną rzecz, której po prostu nie lubi, która zwyczajnie jest dla niego krzyżem. Najczęściej wcale nie trzeba jej szukać - pojawia się sama.

Często zastanawiam się jak to możliwe, że w ogóle jestem zakonnikiem? Dlaczego przełożeni i wspólnoty w których mieszkałem nie rozeznały inaczej? Przez wiele lat nosiłem w sobie przekonanie, że absolutnie wszyscy tutaj pasują, tylko nie ja.

Wiara to nie emocje lub chwilowy infantylizm, ale poczucie sensu i wieczny niedosyt tego świata. Tego się wciąż uczę od wszystkich przyjaciół Jezusa.

Mówienie o swojej przeszłości w kategoriach ciągłej porażki to nieewangeliczne spojrzenie. „Wszystko co przydarzyło ci się w dzieciństwie kształtuje twój charakter i w zasadzie rządzi twoim życiem. Granice i wymiary są ustalone i praktycznie niewiele możesz już zrobić”. Bzdura. Całkowicie nie zgadzam się z tą tezą.

Nie sądziłem, że propozycja stworzenia „Betonowej grupy modlitewnej” spotka się z takim odzewem. Dziękuję za wszystkie maile, intencje skrupulatnie wynotowałem i zostały one już rozesłane.

Zapraszam do włączenia się w „Betonową Grupę Modlitewną”. Będziemy się modlić za Ciebie, ale Ty pomódl się za nas.

 „Gdybyś miał wybór. Wybrałbyś nowe życie, czy został przy swoim?” -  brzmi napis pod zdjęciem, które znalazłem w internecie. No właśnie. Gdybyś miał wybór...

Może Bogu wcale nie zawsze chodzi o to by nam przeszło, ale o to, by to co nas spotkało, przeżyć do samego końca? Może nasze doświadczenie bezradności czy nawet przegranego życia jest cenne, bo kiedyś Bóg ześle na naszej drodze ludzi z podobnym doświadczeniem?

To nie sukcesy, lecz porażki są najcenniejsze, gdyż dzięki nim możemy przestać liczyć na siebie. Łatwiej się o tym mówi, jednak zdecydowanie trudniej przerabiać to na własnej skórze.

Gdy Mojżesz zstępował z góry Synaj nie wiedział, że skóra na jego twarzy promieniała na skutek rozmowy z Panem (Wj 34, 29)

W zakonie dominikanów charyzmat poczucia humoru dostaje się jeszcze przed założeniem habitu. Już pierwsze dominikańskie legendy mówią o radości. Jordan kazał nowicjuszom śmiać się nawet na wieczornej komplecie, karcąc przy okazji gorszącego się tym brata.

Skoro Bóg stawia nas w takim a nie innym środowisku, to widocznie ma w tym jakiś cel. Dlatego chrześcijanin nie może odejść i zrezygnować, nawet kiedy ostatnią niteczką dającą sens jest bezsilna modlitwa. Uciekając z placu walki, może się okazać, że czegoś bardzo cennego nie przeżyliśmy.

Pierwsi dominikanie zwykli nie siadać do śniadania, póki komuś nie opowiedzą o Panu Jezusie.

„Niezła dieta” - skwitowała moja Przyjaciółka, aktualnie rozeznająca wstąpienie do III Zakonu.

Jak w życiu nie zgorzknieć? – pytano mnichów. Odpowiedź była często ta sama:  „Dziękuj Panu Bogu za wszystko co posiadasz”. Zawsze coś masz, za co możesz być wdzięczny. Zawsze.

Kilka lat temu przeprowadzono badania na temat szczęścia na świecie. Wyniki były zaskakujące: najszczęśliwszy okazał się jeden z najbiedniejszych krajów.

Stajnia to nietypowe miejsce na urodziny Mesjasza. A towarzystwo jeszcze bardziej. Pasterze byli brudni, na dodatek niewykształceni, dla ówczesnych izraelitów byli warstwą pogardzaną. Nieczyści, grzeszni. Ale narodzony Jezus wybiera właśnie ich. To jednak nie koniec Bożych prowokacji. 

Wszystkim czytelnikom tego bloga życzę:

Czasami wydaje się, że nasze wielosłowie jest bardziej wyrazem naszych wątpliwości niż wiary. To tak, jakbyśmy nie byli pewni, że Duch Boży może poruszyć serca ludzi.

Bez przestrzeni na samotność, by po prostu pobyć przed Panem, chrześcijanin usycha. I może wypowiadać piękne słowa, wyczytane w mądrych książkach czy zacnych gazetach, ale one już nie zapładniają, tracą moc.

Informacja poufna, z poniedziałku, tylko dla zaufanych czytelników tego bloga: koniec świata jednak w 2012. Z wiarygodnych źródeł dowiedziałem się, że jest na ten temat bezpośredni przekaz od istot pozaziemskich.

W mojej wierze jest wciąż uporczywe przekonanie, że człowiek pomimo świństwa jakie zrobił, w oczach Boga jest zawsze dobry i nawet socjopata ma ludzkie odruchy. Za każdego umarł Jezus.

„Na cześć Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego, Najświętszej Maryi Panny i św. Dominika, ja, Małgorzata (Tomasz) Wałejko wobec Ciebie siostro Przełożona Fraterni i Ciebie Ojcze Asystencie, w zastępstwie Generała Zakonu Braci Kaznodziejów, przyrzekam, że będę żyła według Reguły Fraterni św. Dominika przez całe życie”.

Księża, których cenię, pokutowali za powierzonymi im ludźmi. Licytowali się z Bogiem o każdego człowieka, niczym Abraham w walce o Sodomę. I nikogo nie spisywali na straty.

Mimo, iż mój Zakon i Kościół, który kocham, nie są niebem na ziemi, to jednak boję się czasem, że jestem tu zbyt szczęśliwy i żadne za to zasługi.

Piszę do Was, ponieważ jesteście wyjątkowi. Piszę do Was, bo każde życie ma sens… Piszę do Was, bo Wy żyjecie…

Pieniądz nie jest złem, ani też celem samym w sobie. Powinien być narzędziem, by zmieniać wokół siebie świat. Na tyle, na ile jest się w stanie. Zdarzają się ludzie, którzy robią to w zupełnie nieprawdopodobny sposób . I ja chyba natknąłem się na jedną z takich osób.

Najwięksi twardziele mimo, iż wciąż mają pod górkę, w końcu jednak osiągają swój cel. Nie gorzchnieją, nie frustrują się, nie krzyczą dookoła na ten niesprawiedliwy świat lecz robią swoje. Biorą życie jakie jest, nie przestając się nim cieszyć.

Nastąpi taki czas, kiedy Bóg otrze łzę z każdego oblicza. Że wszyscy, którzy dzisiaj płaczą, którzy czują się odrzuceni, wyśmiani, osamotnieni, w końcu zostaną pocieszeni.

Jest jedna rzecz, która łączy dzieci wychowane na ulicy: w swoim życiu doświadczyły tak wielu porażek, że przestały wierzyć, że cokolwiek może im już w życiu wyjść.

Pokora, to umiejętność odniesienia zwycięstwa nie przez obalenie przeciwnika, lecz przez jego pozyskanie (ks. Edward Staniek)

Życie to szukanie własnej drogi, własnego powołania. Jeżeli nie jesteś sobą, to kto będzie tobą zamiast ciebie? Czy umocnienie samego siebie nie jest warte podjęcia czasem ryzyka jakichś niepochlebnych sądów? Czy pójście za Jezusem, by odnaleźć szczęście, nie jest warte nawet odrzucenia?

Betonowy las ma to do siebie, że potrafi zaskoczyć pięknym, kolorowym graffiti tam, gdzie spodziewałeś się tylko szarości, biedy i nudy.

Od kiedy pamiętam za szkołą nie przepadałem, a ona też i trochę za mną. Od podstawówki byłem uczniem zadziornym sprawiającym spore problemy wychowawcze.

Kontemplatyk, to nie ktoś, kto zabierze cię na Kilimandżaro i wpadnie w zachwyt, lecz ktoś kto zabierze cię w zwykłe miejsce i pokaże ci jego niezwykłość.

Niezależnie od tego, jak bardzo ludzie chcieliby zmieniać ten niesprawiedliwy świat, on nigdy niebem nie będzie. Nie wyeliminujemy cierpienia. Rewolucyjne pomysły na niebo tu na ziemi, zawsze kończyły się fiaskiem, były okupione krwią milionów ludzi.

Nigdy, przenigdy nie żałowałem, że złożyłem ślub czystości. Przeciwnie, doświadczam wielkiej wolności, jaką mi on daje. By nie uzależniać ludzi od siebie lecz kierować na Boga.

Dlaczego pokochałeś tę a nie inną osobę? Dlaczego zostałeś księdzem? Dlaczego zostałaś zakonną siostrą? Dlaczego zdecydowałeś się na zakon? Na tego rodzaju pytania nie ma odpowiedzi.

Przybywa posłaniec i mówi, że właśnie nawrócili się wszyscy dostojnicy z Kurii Rzymskiej, arcybiskupi i biskupi, i nie tylko oni, ale nawet prezydent Stanów Zjednoczonych i prezydent Rosji. Napisz: To nie jest prawdziwa radość.

Chrześcijanin nie jest głosicielem śmierci, tak jak kanibal nie jest mistrzem kuchni. Chrześcijaństwo mówi o nadziei. Że od czasu Zmartwychwstania dla człowieka nie ma już sytuacji przegranych, a życie ma sens.

Lubisz adrenalinę i mocne wrażenia? Nudzą cię przewidywalne wakacyjne podróże? Chcesz to zmienić? Nic prostszego: udaj się na ulicę Stolarską w Krakowie, wespnij się po schodkach do grobu pierwszego dominikanina i poproś o wstawiennictwo.

Mój siostrzeniec wraca z katechezy z pytaniem: "Mamo, czy w niebie w ogóle da się przeżyć?"

Całość twojego życia sięga nieskończenie dalej niż jego granice ziemskie: Czeka cię  niebo. (Jan Paweł II)

Kiedyś dominikanie kojarzyli się ludziom z pewnym dystansem, respektem uniwersyteckich katedr - kimś niedostępnym dla zwykłego zjadacza razowego chleba. A dziś wiedzą, że tych białych nie trzeba się bać.

„Byłem w więzieniu, a odwiedziliście mnie” – z tego zdania Jezus uczynił jedno z warunków bycia chrześcijaninem. Ja jednak skutecznie to wyparłem, bo „chory”, „nagi”, „głodny”, „spragniony” – to rzeczy często niezawinione. Ale więźniowie?

Więzienny strażnik zaniepokojony nagłą ciszą w celi otwiera drzwi i widząc niecodzienny widok wychodzi kręcąc głową ze sceptycznym grymasem. Od tej chwili jest jednak bardziej życzliwy.

W tym ponurym miejscu przypominam sobie mocne słowa Jezusa: Jaką macie zasługę, gdy okazujecie życzliwość, tym, którzy i dla was są życzliwi? Czy to wyróżnia chrześcijan? Tak postępują przecież także niewierzący.

To nam należy współczuć, a nie tym, co odeszli. Bo Oni żyją, to my umieramy.  Dlatego nie mówimy im „żegnajcie”, ale „do zobaczenia”. Jezus przecież pokonał śmierć.

Bóg ma dla nas lepszy plan niż my sami

Nigdy nie sądziłem, że w ten sposób zacznę pisać bloga…

W życiu kilka rzeczy mi nie wyszło. To dobrze. Byle tylko z niebem się udało. Nie wszystko powinno nam wychodzić. Zawsze jednak okazywało się, że w każdej w porażce było ukryte dobro. Szansa na rozwój.

Dokładnie piętnaście lat temu – 25 listopada 1994 roku – Yves Marie Congar został mianowany kardynałem. Niby nic szczególnego, a jednak… Paradoks polegał na tym, że czterdzieści lat wcześniej nałożono na niego zakaz publikowania, zabroniono prowadzenia wykładów i spotkań duszpasterskich. Dlaczego? Bo stał się niewygodny. Nie bał się nazywać prawdy głośno – „po imieniu”, nie wahał się jej szukać. Ta najwyraźniej, nawet dla niektórych „ludzi Kościoła”, była nazbyt kłopotliwa… Dla dominikanina to sytuacja zabójcza – jeśli bowiem studiuje, to z pasji do Prawdy; jeśli kontempluje, to dlatego, by przekazać jej owoce innym. Dominikanów kształtuje misja: contemplari et contemplata aliis tradere… Congar wytrwał pomimo, oględnie mówiąc, trudno zrozumiałych decyzji przełożonych. Tak, nie da się ukryć, w jego dziennikach z tamtego okresu czuć gorycz! Równocześnie jednak odsłania się wielkość: wierność Panu w Jego Kościele. Nie poddał się, do końca wierzył, że Prawda zwycięży. I zwyciężyła. Zaprawiony w ten sposób, przechodząc tak głębokie wody, mógł stać się jednym z filarów Vaticanum II.