Artykuły opisane tagiem: "wielki post"

Niniejsza pomoc do rachunku sumienia powstała w oparciu o doświadczenia ruchu rekolekcyjnego „Spotkania małżeńskie". Pomoc ta przeznaczona jest dla obojga małżonków, męża i żony. 

Ojcze, staję przed Tobą, pragnę wobec Ciebie zdać sprawę z mojego życia. Chcę stanąć w prawdzie, nie chcę niczego ani przed Tobą, ani przed sobą ukrywać. Chcę spojrzeć w twarz Twojego Syna, który jest dla mnie Drogą, Prawdą i Życiem, chcę, aby osądziły mnie Jego słowa.

Zapytałem kiedyś w konfesjonale chłopca, jak ma na imię, a w odpowiedzi usłyszałem: „A ty?” – opowiada o spowiedzi i spowiadaniu dominikanin ojciec Wojciech Prus.

Król wkracza do Jerozolimy, by upomnieć się o człowieka. Najstraszniejsze jest to, że Ci, po których przyszedł, zabiją Go – pisze ojciec Mateusz Przanowski OP.

Krzyż, straszliwe narzędzie kaźni, stanie się znakiem i objawieniem Miłości. Droga Krzyżowa zaś - drogą miłowania.

Arcybiskup Tadeusz Gocłowski poprowadzi organizowaną tradycyjnie przez dominikanów drogę krzyżową ulicami gdańskiej Starówki, która 30 marca przejdzie z Długiego Targu pod pomnik Trzech Krzyży upamiętniający poległych stoczniowców.

Na zbliżający się Wielki Tydzień poznańskie Wydawnictwo „W drodze” wydało dwie płyty CD z rekolekcjami wielkopostnymi dwóch dominikanów: Andrzeja Hołowatego i Macieja Biskupa.

Kiedy dajesz komuś jałmużnę, to nie tylko jemu pomagasz, ale i sam stajesz się lepszym człowiekiem – uważa Tomasz Sadowski, założyciel Fundacji Pomocy Wzajemnej „Barka”, która pomaga wychodzić z bezdomności i ubóstwa osobom wykluczonym społecznie.

Gdy moje piątkowe niejedzenie mięsa źle się kończy dla bliskich, bo chodzę zła, fukam na męża i warczę na dzieci, może warto pomyśleć o zamianie tego postu na inny – radzą Małgorzata Wałejko i Marta Sokołowska.

Marcin nie wytrzymał i zjadł kawałek pizzy. Tylko tyle, żeby poczuć smak.
– Czułem się z tym źle – mówi.
Miał poczucie, że zrobił wyłom w tamie, która zaraz pęknie.

Może, w imię nawrócenia warto zaryzykować, a nie zadowalać się wybrzydzaniem, że skoro i tak później nie dam rady, to po co zaczynać – radzi o. Roman Bielecki OP.

Dojrzałe chrześcijaństwo sprowadza nas do konkretu, wprowadza nas w teologię codzienności. Pogódź się ze swoim nieprzyjacielem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze. Jutro może być za późno.

O wiele rzeczy prosimy Boga, jednak wielu z nich nie otrzymujemy. Tymczasem Bóg pragnie nam dawać, ale pragnie nam dawać tylko rzeczy dobre - mówi o. Jacek Pietrzak w komentarzu na czwartek I tygodnia wielkiego postu. .

To jest ewangelia dla ślepców. Pan Jezus mówi, że jest znakiem, i to znakiem dla mnie. Najpierw muszę więc zadać sobie pytanie, czy w ogóle widzę znak - mówi o. Wojciech Dudzik.

Jezus prosi uczniów, by na modlitwie nie byli gadatliwi jak poganie, ale by wołali do Boga "Ojcze". Taka modlitwa ma uzdrowić obraz Boga.

Do poświęcenia 40 godzin w Wielkim Poście innym ludziom – zwłaszcza tym, o których zwykle zapominamy – zachęca wielkopostna akcja „Życie zaczyna się po 40 h”, którą propaguje Ewangelizacyjna Grupa Refidim działająca przy krakowskim duszpasterstwie akademickim Beczka.

Wszystko w Wielkim Poście ma pouczać o tym, że zbawienie pochodzi jedynie od Boga – przypomina o. Błażej Matusiak. – Kiedy poszczę, to nie dla zrzucenia kilogramów albo zdrowej diety. Kiedy daję jałmużnę, to nie po to, żeby sobie przykleić serduszko.

Jezus w swoim kraju nie miał wyłącznie wrogów. Część ludu, przede wszystkim w Galilei, była Mu przychylna. Ta przychylność obejmowała nawet szeregi wrogich Mu grup.

To jest zadziwiające - kiedy się sobie przyjrzymy - że mamy zdolność do troski o innych - mówi o. Wojciech Prus OP w komentarzu na poniedziałek I tygodnia wielkiego postu.

Pokusa nie była czymś, co nie przystoi Chrystusowi. Nie jest więc czymś, co nie przystoi chrześcijanom. Pokusa jest elementem duchowego życia.

Skrucha, szczery żal za swoje grzechy jest dla Jezusa najlepszym zaproszeniem, bo On nie przychodzi do sprawiedliwych, ale do grzeszników - mówi o. Jacek Pietrzak w komentarzu sobotniej ewangelii.

Co to za wesele, na którym nie ma pana młodego? Co to za wesele, na którym pani młoda nie ma z kim tańczyć?! Co to za życie, w którym nie ma Jezusa?

„Muszę być w drodze” (Łk 13,33) to tytuł codziennego komentarza wideo do wielkopostnych czytań, który od dzisiaj można oglądać na Dominikanie.pl.

Codzienny komentarz wideo do czytań liturgicznych w Wielkim Poście można oglądać od Środy Popielcowej na Dominikanie.pl.

Przyjmując popiół na głowę i słowa: „prochem jesteś i w proch się obrócisz”, wyznajemy nadzieję, którą pierwsi chrześcijanie jasno wyrażali w wołaniu zapisanym w „Didache”: Niechaj przyjdzie Twa łaska i niech przeminie ten świat!

Czy ta walka jest realna i czy dziś ma jeszcze sens takie sformułowanie: walka postu z karnawałem? – pyta o. Cyprian Klahs OP. I zgłasza postulat: – Niech post będzie postem, a karnawał – karnawałem! 

 Wobec takiej miłości, która chce każdego przygarnąć, która ma wyciągnięte do nas ręce, pozostaje zamilknąć.

 Dziś w Kościele zaczyna się wielkie mycie. Jeżeli jesteś brudny, jeżeli coś w Tobie śmierdzi, to dzisiaj Bóg zaczyna wielkie szorowanie.

Bóg stał się naszą własnością, Bóg stał się naszym niewolnikiem za marną cenę, jaką za Niego daliśmy.

Drobne gesty, prywatne spotkania z Panem Jezusem, one przeprowadzą nas przez te dni.

Tydzień, który się zaczyna to tydzień nad tygodnie, najważniejszy czas dla chrześcijan. Nie ma co ukrywać, to co się wydarzy całkowicie nas przerasta.

Od kilku dni jesteśmy świadkami coraz większej nagonki wobec Pana Jezusa. Coraz więcej oskarżeń, coraz więcej brutalnych słów, pojawiają się myśli, żeby Go zabić.

Naszą prawdziwą ziemią obiecaną jest niebo, tam jest nasza ojczyzna. Tutaj mamy się nauczyć, jak tam dotrzeć.

Nagle zjawia się on, odważny młodzieniec, piękny, który zwycięża nie siłą, ale mądrością i miłością. Z tego będzie świetne małżeństwo.

Bóg jest przerażony, że mógłby kogoś stracić, dlatego oddaje swoje życie.

W każdym z nas jest jakaś chęć odwetu, jakaś chęć zemsty wobec tych, którzy nas skrzywdzili. Nawet, jeśli próbujemy im przebaczyć.

Jeżeli nie wiesz dokąd idziesz, jeżeli nie wiesz, jaki cel ma twoje życie, jeżeli nie wiesz, po co ten wielki post, to usiądź i rozmawiaj z Bogiem.

Zazwyczaj jesteśmy od Boga mądrzejsi. Wiemy lepiej jak powinien wyglądać świat, mamy lepszy pomysł jak poradzić sobie ze złem, tylko jakoś Bóg nie chce nam w tym pomóc.

Dziś w ewangelii mamy ślad niezwykłych spotkań Jezusa z Ojcem. To te wszystkie fascynujące noce, które Jezus spędza na modlitwie.

 W naszym nawracaniu, w naszym odnawianiu się w Wielkim Poście Bóg często zostawia nam jedno miejsce, które  trochę szczypie, słabość, grzech, który nas dotyka, coś, co ma być miejscem naszej pokory.

Bardzo możliwe, że w tym Wielkim Poście Twoje osobiste nawrócenie Bóg chce uczynić znakiem prorockim dla innych.

W ewangelii słyszymy dziś o pierwszym i najważniejszym przykazaniu. Brzmi ono: słuchaj!

Prorok Jeremiasz mówi dzisiaj o ludzie, który poszedł za przewrotnością swojego zatwardziałego serca. Wielu z nas może być to bardzo bliskie.

- Nie mamy szukać wierności Prawu co do joty, ale mamy szukać wierności Bogu - mówi o. Adam Szustak w komentarzu na kolejny dzień wielkiego postu.

Przez powstanie Chrystusa z martwych, Bóg nas zrodził na nowo. Skoro nas zrodził, znaczy to, że jesteśmy jego prawdziwymi dziećmi, nie adoptowanymi.

W czasie ostatniej wieczerzy Jezus nie tylko karmi swojego zdrajcę, ale jeszcze zmiękcza mu pokarm, jakby chciał mu ułatwić życie.

Może Jakub i Jan zobaczyli, że Pan Jezus szykuje dzieło, którego jeszcze nie było? Widzieli wiele cudów, ale takiego jak zmartwychwstanie, to jeszcze nikt nie widział. Może oni chcą wziąć w tym udział?

Syn marnotrawny to nie jest ktoś, kto się pogubił, ale to jest przypadek beznadziejny, dla kogo nie ma drogi powrotu. Miłosierdzie Ojca na tym polega, że podobają mu się właśnie przypadki beznadziejne.

Jak w każdą niedzielę wielkiego postu, Bóg chce nas oderwać od grzechów, od słabości, nawracania i pokazać, dokąd dążymy.

- Co jest podstawą naszej prośby, do czego się warto odwołać w naszej modlitwie prośby? Komentarz o. Adama Szustaka OP.

Prawdopodobnie wielu z nas ma problemy z modlitwą. Nie wiemy, jak się modlić, jak do Boga mówić, jak zrobić, żeby to nas nie nudziło? Nie wiemy też, czy to się Bogu podoba - mówi o. Adam Szustak OP w komentarzu na kolejny dzień Wielkiego Postu. 

Dzisiejsza ewangelia zachęca nas do troski o to, co niekoniecznie budzi w nas miłość. Ci, którzy tak postępują zostaną ocaleni na sądzie.

Dzisiejsza liturgia słowa zaczyna się od krzyku Pana Boga. Pan Bóg chce, prosi, wręcz błaga, żebyśmy ten post przeżyli tak, jak to się Jemu podoba a niekoniecznie tak jak my tego chcemy.

11 marca Ojciec Święty przyjął na audiencji prywatnej generała dominikanów, o. Bruno Cadoré, wybranego na tę funkcję 5 września 2010 r. przez obradując w Rzymie Kapitułę Generalną Zakonu.

Przez pierwsze kilka dni postu Pan Bóg będzie nam dawał w liturgii wskazówki, jak dobrze ten czas przeżyć. Dziś pierwsza wskazówka, która pokazuje perspektywę zupełnie zawrotną.

Umyj twarz, zrób makijaż, włóż garnitur i... zrób się na post - to propozycja Dominikańskiego Duszpasterstwa Akademickiego "Beczka" na rozpoczęty właśnie w Kościele Wielki Post.

Kościół chce nas dziś nakarmić ze stołu popiołu. Ten popiół będziemy jeść przez cały wielki post.

Cykl cotygodniowych rekolekcji wielkopostnych na łamach „Gazety Wyborczej” w Poznaniu rozpoczął publikować w piątkowym wydaniu dziennika redaktor naczelny dominikańskiego miesięcznika „W drodze”, ojciec Paweł Kozacki.

Nawrócenie dokonuje się w dialogu z Panem, podczas którego On sam zwraca uwagę na to, co najważniejsze. Droga chrześcijańskiego nawrócenia zawsze pogłębia relację grzesznika z Bogiem.

Szanowny Panie Judaszu,
chciałbym z Panem porozmawiać, zwłaszcza w kontekście tego, co mówi o Panu ewangelista Mateusz. Postanowiłem nie używać w moim liście przyjacielskiego „ty”, lecz wybrać bardziej oficjalną i pełną szacunku formę „Pan”. Był Pan wówczas przecież człowiekiem dorosłym, a na dodatek samotnym i konsekwentnym. Do napisania do Pana skłania mnie także uznanie dla Pańskiego wyznania winy: „Przelałem niewinną krew”.

Teologia zapisana wyłącznie twierdzącymi zdaniami musi niepokoić, tak jak niepokoi przewodnik duchowy, który nie ma odwagi przyznać się przed samym sobą do swojej nocy. Taka teologiczna i duchowa pewność siebie budzić musi podejrzliwość, że opowiada jedynie o pragnieniu, które samo się już nakarmiło a nie o tym prawdziwym, ostatecznym. Teologia z Ducha jest autentycznym pragnieniem. I ono jest Światłem.

Gdyby Chrystus żył marzeniami o nas, Odkupienie nie miałoby miejsca. Odkupienie jest wyłącznie przebaczeniem i nie ma nic wspólnego z podliczaniem zasług!

Diabeł - przed pierwszą niedzielą Wielkiego Postu, gdy słyszymy Ewangelię o kuszeniu Jezusa na pustyni - nie jednego kusi, by nie dał wiary w nawrócenie grzesznika i swoje przebaczenie. Szatan dość skutecznie kusi wiarą w jego zwycięstwo - zwycięstwo w świecie, w którym nikt się nie nawraca i nikt nie przebacza. W diabelskim świecie nie obowiązuje postna wstrzemięźliwość od nienawiści i pogardy: jego mieszkańcy bez umiaru pożerają się wzajemnym oskarżaniem. 

Nie wiem czy pragnienie, by przywrócić Bogu należne mu miejsce sprawi, że będę lepszym człowiekiem. Mam nadzieję, że będzie we mnie więcej wolności, a ja będę trochę bardziej wierzył mojemu Bogu.

Dziś środa popielcowa, caput ieiunii, rozpoczynamy zatem Wielki Post: czterdziestodniowy okres pokuty. Warto dodać, że nie jest to czas pokuty samej w sobie, lecz tylko takiej, do której kluczem i perspektywą jest Zmartwychwstanie Pana. Inaczej wszelkie wyrzeczenia czy ćwiczenia duchowe będą mogły pompować (i tak wystarczająco już rozdmuchane) nasze „ego”, zamiast rzeczywiście przysposabiać oraz umacniać do walki ze złym duchem. Nie chodzi o to, by wskutek Wielkiego Postu odklepać więcej modlitw, zaliczyć serię dodatkowych nabożeństw, czy też wyrobić sobie zgrabniejszą sylwetkę… „Czyż i poganie tego nie czynią?” (Mt 5). Tajemnica Postu kryje się w duchowej i odnowionej przestrzeni, właściwie przygotowanej na świt Wielkiej Nocy.

No cóż, trzeba pójść za ciosem. Skoro stworzyliśmy vademecum spowiednika – za co wszystkim niezmiernie dziękuję – zatem wypada wziąć się także za penitentów. Zdaję sobie sprawę, że zadanie jest dużo trudniejsze, lecz mimo wszystko zaryzykujmy… Niewykluczone, że pojawią się jakieś ciekawe sugestie, być może wywiąże się też interesująca dyskusja, która pomoże komuś lepiej (cokolwiek by to miało oznaczać) przystępować do sakramentu pokuty.

Dla wielu czas Wielkiego Postu oznacza konieczność przystąpienia do spowiedzi. I słusznie, bo choćby z racji odbywających się w każdej parafii rekolekcji, mniej lub bardziej chętnie, korzystamy z tego sakramentu, który niesie pojednanie i pokój.

Przypowieść o synu marnotrawnym, czy raczej – jak nie bez przyczyny podkreślają inni – opowieść o miłosiernym Ojcu, stanowi niezwykłą, a zarazem odsłaniającą prawdziwe motywy i sens nawrócenia, narrację. To opis powrotu do Boga, to znaczy taki, który definitywnie dotyka życia człowieka, który w całości odnosi się do jego doczesności. I nie chodzi tu bynajmniej o jednorazową decyzję na zwrócenie swej twarzy ku Ojcu (choć to z pewnością wymaga odwagi), lecz o nieustanne rzucanie się w Jego ramiona. Bo miłość zawsze pociąga, mimo, że u jej początku często leży wykrzywiona i wyrachowana jej forma: nasz ludzki egoizm.

Współczesny człowiek – zdaje się, jak nigdy wcześniej – panicznie poszukuje miejsc, w których będzie mógł spotkać się zwłaszcza ze sobą. Nie wystarcza już szybka i sprawna komunikacja, wysiadają komunikatory i inne modne gadżety, gdyż w gąszczu informacji niezmiernie łatwo zagubić sens istnienia, tego, co rzeczywiście nas konstytuuje. Cóż z tego, że na bieżąco syceni jesteśmy wiadomościami o wydarzeniach, na które tak naprawdę wpływu nie mamy, które jednak spędzają nam sen z powiek. Jak wiele „trawimy” ich każdego dnia! Starczy drobny rachunek sumienia.

W ostatnich dniach bombardowani jesteśmy informacjami – czy to z Irlandii, czy z Niemiec – dotyczącymi molestowania seksualnego, jakiego, w sposób przewrotny i odrażający, dopuszczali się „ludzie Kościoła”. Niewątpliwie są to sprawy bolesne, o których nie sposób pisać bez emocji, które pewnie – by przypomnieć prawdę o skutkach grzechu pierworodnego – nie zamykają się granicach dwóch lokalnych Kościołów, które jednak domagają się jasnego stanowiska: potępienia zła przy jednoczesnym ocaleniu człowieka. Prawda bowiem musi być wypowiedziana w miłości – veritas in caritate (Ef 4,15) – inaczej przeradza się w mniej lub bardziej zakamuflowaną ideologię, której ostrze może ranić równie mocno, jak i głęboko.